Euripides Ion

Χορός

οὐκ ἔστʼ οὐκ ἔστιν θανάτου

παρατροπὰ μελέᾳ μοι·

1230

φανερὰ γὰρ φανερὰ τάδʼ ἤδη,

σπονδᾶς ἐκ Διονύσου,

βοτρύων θοᾶς ἐχίδνας

σταγόσι μειγνυμένας φόνῳ

φανερὰ θύματα νερτέρων,

1235

συμφοραὶ μὲν ἐμῷ βίῳ,

λεύσιμοι δὲ καταφθοραὶ δεσποίνᾳ.

τίνα φυγὰν πτερόεσσαν ἢ

χθονὸς ὑπὸ σκοτίων μυχῶν πορευθῶ,

θανάτου λεύσιμον ἄταν

1240

ἀποφεύγουσα, τεθρίππων

ὠκιστᾶν χαλᾶν ἐπιβᾶσʼ,

ἢ πρύμνας ἐπὶ ναῶν;

Χορός

οὐκ ἔστι λαθεῖν, ὅτε μὴ χρῄζων

θεὸς ἐκκλέπτει.

1245

τί ποτʼ, ὦ μελέα δέσποινα, μένει

ψυχῇ σε παθεῖν; ἆρα θέλουσαι

δρᾶσαί τι κακὸν τοὺς πέλας αὐταὶ

πεισόμεθʼ, ὥσπερ τὸ δίκαιον;

Κρέουσα

πρόσπολοι, διωκόμεσθα θανασίμους ἐπὶ σφαγάς,

1250

Πυθίᾳ ψήφῳ κρατηθεῖσʼ, ἔκδοτος δὲ γίγνομαι.

Χορός

ἴσμεν, ὦ τάλαινα, τὰς σὰς συμφοράς, ἵνʼ εἶ τύχης.

Κρέουσα

ποῖ φύγω δῆτʼ; ἐκ γὰρ οἴκων προύλαβον μόγις πόδα

μὴ θανεῖν, κλοπῇ δʼ ἀφῖγμαι διαφυγοῦσα πολεμίους.

Χορός

ποῖ δʼ ἂν ἄλλοσʼ ἢ ʼπὶ βωμόν;

1255

Κρέουσα

καὶ τί μοι πλέον τόδε;

Χορός

ἱκέτιν οὐ θέμις φονεύειν.

Κρέουσα

τῷ νόμῳ δέ γʼ ὄλλυμαι.

Χορός

χειρία γʼ ἁλοῦσα.

Κρέουσα

καὶ μὴν οἵδʼ ἀγωνισταὶ πικροὶ

δεῦρʼ ἐπείγονται ξιφήρεις.

Χορός

ἵζε νυν πυρᾶς ἔπι.

κἂν θάνῃς γὰρ ἐνθάδʼ οὖσα, τοῖς ἀποκτείνασί σε

προστρόπαιον αἷμα θήσεις· οἰστέον δὲ τὴν τύχην.

1260

Ἴων

ὦ ταυρόμορφον ὄμμα Κηφισοῦ πατρός,

οἵαν ἔχιδναν τήνδʼ ἔφυσας ἢ πυρὸς

δράκοντʼ ἀναβλέποντα φοινίαν φλόγα,

ᾗ τόλμα πᾶσʼ ἔνεστιν, οὐδʼ ἥσσων ἔφυ

Γοργοῦς σταλαγμῶν, οἷς ἔμελλέ με κτενεῖν.

1265

λάζυσθʼ, ἵνʼ αὐτῆς τοὺς ἀκηράτους πλόκους

κόμης καταξήνωσι Παρνασοῦ πλάκες,

ὅθεν πετραῖον ἅλμα δισκηθήσεται.

ἐσθλοῦ δʼ ἔκυρσα δαίμονος, πρὶν ἐς πόλιν

μολεῖν Ἀθηνῶν χὑπὸ μητρυιὰν πεσεῖν.

1270

ἐν συμμάχοις γὰρ ἀνεμετρησάμην φρένας

τὰς σάς, ὅσον μοι πῆμα δυσμενής τʼ ἔφυς·

ἔσω γὰρ ἄν με περιβαλοῦσα δωμάτων

ἄρδην ἂν ἐξέπεμψας εἰς Ἅιδου δόμους.

ἀλλʼ οὔτε βωμὸς οὔτʼ Ἀπόλλωνος δόμος

1275

σώσει σʼ· ὁ δʼ οἶκτος ὁ σὸς ἐμοὶ κρείσσων πάρα

καὶ μητρὶ τἠμῇ· καὶ γὰρ εἰ τὸ σῶμά μοι

ἄπεστιν αὐτῆς, τοὔνομʼ οὐκ ἄπεστί πω.

ἴδεσθε τὴν πανοῦργον, ἐκ τέχνης τέχνην

οἵαν ἔπλεξε· βωμὸν ἔπτηξεν θεοῦ,

1280

ὡς οὐ δίκην δώσουσα τῶν εἰργασμένων.

Κρέουσα

ἀπεννέπω σε μὴ κατακτείνειν ἐμὲ

ὑπέρ τʼ ἐμαυτῆς τοῦ θεοῦ θʼ ἵνʼ ἕσταμεν.

Ἴων

τί δʼ ἐστὶ Φοίβῳ σοί τε κοινὸν ἐν μέσῳ;

Κρέουσα

ἱερὸν τὸ σῶμα τῷ θεῷ δίδωμʼ ἔχειν.

1285

Ἴων

κἄπειτʼ ἔκαινες φαρμάκοις τὸν τοῦ θεοῦ;

Κρέουσα

ἀλλʼ οὐκέτʼ ἦσθα Λοξίου, πατρὸς δὲ σοῦ.

Ἴων

ἀλλʼ ἐγενόμεσθα πατρός· οὐσίαν λέγω.

Κρέουσα

οὐκοῦν τότʼ ἦσθα· νῦν δʼ ἐγώ, σὺ δʼ οὐκέτι.

Ἴων

οὐκ εὐσεβεῖς γε· τἀμὰ δʼ εὐσεβῆ τότʼ ἦν.

1290

Κρέουσα

ἔκτεινά σʼ ὄντα πολέμιον δόμοις ἐμοῖς.

Ἴων

οὔτοι σὺν ὅπλοις ἦλθον ἐς τὴν σὴν χθόνα.

Κρέουσα

μάλιστα· κἀπίμπρης γʼ Ἐρεχθέως δόμους.

Ἴων

ποίοισι πανοῖς ἢ πυρὸς ποίᾳ φλογί;

Κρέουσα

ἔμελλες οἰκεῖν τἄμʼ, ἐμοῦ βίᾳ λαβών.

1295

Ἴων

πατρός γε γῆν διδόντος ἣν ἐκτήσατο.

Κρέουσα

τοῖς Αἰόλου δὲ πῶς μετῆν τῶν Παλλάδος;

Ἴων

ὅπλοισιν αὐτήν, οὐ λόγοις ἐρρύσατο.

Κρέουσα

ἐπίκουρος οἰκήτωρ γʼ ἂν οὐκ εἴη χθονός.

Ἴων

κἄπειτα τοῦ μέλλειν μʼ ἀπέκτεινες φόβῳ;

1300

Κρέουσα

ὡς μὴ θάνοιμί γʼ, εἰ σὺ μὴ μέλλων τύχοις.

Ἴων

φθονεῖς ἄπαις οὖσʼ, εἰ πατὴρ ἐξηῦρέ με.

Κρέουσα

σὺ τῶν ἀτέκνων δῆτʼ ἀναρπάσεις δόμους;

Ἴων

ἡμῖν δέ γʼ ἀλλὰ πατρικῆς οὐκ ἦν μέρος;

Κρέουσα

ὅσʼ ἀσπὶς ἔγχος θʼ· ἥδε σοι παμπησία.

1305

Ἴων

ἔκλειπε βωμὸν καὶ θεηλάτους ἕδρας.

Κρέουσα

τὴν σὴν ὅπου σοι μητέρʼ ἐστὶ νουθέτει.

Ἴων

σὺ δʼ οὐχ ὑφέξεις ζημίαν, κτείνουσʼ ἐμέ;

Κρέουσα

ἤν γʼ ἐντὸς ἀδύτων τῶνδέ με σφάξαι θέλῃς.

Ἴων

τίς ἡδονή σοι θεοῦ θανεῖν ἐν στέμμασι;

1310

Κρέουσα

λυπήσομέν τινʼ, ὧν λελυπήμεσθʼ ὕπο.

Ἴων

φεῦ.

δεινόν γε, θνητοῖς τοὺς νόμους ὡς οὐ καλῶς

ἔθηκεν ὁ θεὸς οὐδʼ ἀπὸ γνώμης σοφῆς·

τοὺς μὲν γὰρ ἀδίκους βωμὸν οὐχ ἵζειν ἐχρῆν,

ἀλλʼ ἐξελαύνειν· οὐδὲ γὰρ ψαύειν καλὸν

1315

θεῶν πονηρὰν χεῖρα· τοῖσι δʼ ἐνδίκοις —

ἱερὰ καθίζειν, ὅστις ἠδικεῖτʼ, ἐχρῆν·

καὶ μὴ ʼπὶ ταὐτὸ τοῦτʼ ἰόντʼ ἔχειν ἴσον

τόν τʼ ἐσθλὸν ὄντα τόν τε μὴ θεῶν πάρα.

Προφῆτις

ἐπίσχες, ὦ παῖ· τρίποδα γὰρ χρηστήριον

1320

λιποῦσα θριγκοῦ τοῦδʼ ὑπερβάλλω πόδα

Φοίβου προφῆτις, τρίποδος ἀρχαῖον νόμον

σῴζουσα, πασῶν Δελφίδων ἐξαίρετος.

Ἴων

χαῖρʼ, ὦ φίλη μοι μῆτερ, οὐ τεκοῦσά περ.

Προφῆτις

ἀλλʼ οὖν λεγώμεθʼ· ἡ φάτις δʼ οὔ μοι πικρά.

1325

Ἴων

ἤκουσας ὥς μʼ ἔκτεινεν ἥδε μηχαναῖς;

Προφῆτις

ἤκουσα· καὶ σὺ δʼ ὠμὸς ὢν ἁμαρτάνεις.

Ἴων

οὐ χρή με τοὺς κτείνοντας ἀνταπολλύναι;

Προφῆτις

προγονοῖς δάμαρτες δυσμενεῖς ἀεί ποτε.

Ἴων

ἡμεῖς δὲ μητρυιαῖς γε πάσχοντες κακῶς.

1330

Προφῆτις

μὴ ταῦτα· λείπων ἱερὰ καὶ στείχων πάτραν

Ἴων

τί δή με δρᾶσαι νουθετούμενον χρεών;

Προφῆτις

καθαρὸς Ἀθήνας ἔλθʼ ὑπʼ οἰωνῶν καλῶν.

Ἴων

καθαρὸς ἅπας τοι πολεμίους ὃς ἂν κτάνῃ.

Προφῆτις

μὴ σύ γε· παρʼ ἡμῶν δʼ ἔκλαβʼ οὓς ἔχω λόγους.

1335

Ἴων

λέγοις ἄν· εὔνους δʼ οὖσʼ ἐρεῖς ὅσʼ ἂν λέγῃς.

Προφῆτις

ὁρᾷς τόδʼ ἄγγος χερὸς ὑπʼ ἀγκάλαις ἐμαῖς;

Ἴων

ὁρῶ παλαιὰν ἀντίπηγʼ ἐν στέμμασιν.

Προφῆτις

ἐν τῇδέ σʼ ἔλαβον νεόγονον βρέφος ποτέ.

Ἴων

τί φῄς; ὁ μῦθος εἰσενήνεκται νέος.

1340

Προφῆτις

σιγῇ γὰρ εἶχον αὐτά· νῦν δὲ δείκνυμεν.

Ἴων

πῶς οὖν ἔκρυπτες τόδε λαβοῦσʼ ἡμᾶς πάλαι;

Προφῆτις

ὁ θεός σʼ ἐβούλετʼ ἐν δόμοις ἔχειν λάτριν.

Ἴων

νῦν δʼ οὐχὶ χρῄζει; τῷ τόδε γνῶναί με χρή;

Προφῆτις

πατέρα κατειπὼν τῆσδέ σʼ ἐκπέμπει χθονός.

1345

Ἴων

σὺ δʼ ἐκ κελευσμῶν ἢ πόθεν σῴζεις τάδε;

Προφῆτις

ἐνθύμιόν μοι τότε τίθησι Λοξίας

Ἴων

τί χρῆμα δρᾶσαι; λέγε, πέραινε σοὺς λόγους.

Προφῆτις

σῶσαι τόδʼ εὕρημʼ ἐς τὸν ὄντα νῦν χρόνον.

Ἴων

ἔχει δέ μοι τί κέρδος ἢ τίνα βλάβην;

1350

Προφῆτις

κέκρυπται σπάργανʼ οἷς ἐνῆσθα σύ.

Ἴων

τάδʼ ἡμῖν ἐκφέρεις ζητήματα;

Προφῆτις

γʼ ὁ δαίμων βούλεται· πάροιθε δʼ οὔ.

Ἴων

μακαρίων μοι φασμάτων ἥδʼ ἡμέρα.

Προφῆτις

νυν αὐτὰ τὴν τεκοῦσαν ἐκπόνει.

1355

Ἴων

γʼ ἐπελθὼν Ἀσιάδʼ Εὐρώπης θʼ ὅρους.

Προφῆτις

τάδʼ αὐτός. τοῦ θεοῦ δʼ ἕκατί σε

τʼ, ὦ παῖ, καὶ τάδʼ ἀποδίδωμί σοι,

κεῖνος ἀκέλευστόν μʼ ἐβουλήθη λαβεῖν

θʼ· ὅτου δʼ ἐβούλεθʼ οὕνεκʼ, οὐκ ἔχω λέγειν . .

1360

δὲ θνητῶν οὔτις ἀνθρώπων τάδε

ἡμᾶς, οὐδʼ ἵνʼ ἦν κεκρυμμένα.

χαῖρʼ· ἴσον γάρ σʼ ὡς τεκοῦσʼ ἀσπάζομαι.

δʼ ὅθεν σὴν μητέρα ζητεῖν σε χρή·

μὲν εἴ τις Δελφίδων τεκοῦσά σε

1365

τούσδε ναοὺς ἐξέθηκε παρθένος,

δʼ εἴ τις Ἑλλάς. — ἐξ ἡμῶν δʼ ἔχεις

Φοίβου θʼ, ὃς μετέσχε τῆς τύχης.

Ἴων

φεῦ· κατʼ ὄσσων ὡς ὑγρὸν βάλλω δάκρυ,

τὸν νοῦν δούς, ὅθʼ ἡ τεκοῦσά με

1370

νυμφευθεῖσʼ ἀπημπόλα λάθρα

μαστὸν οὐκ ὑπέσχεν· ἀλλʼ ἀνώνυμος

θεοῦ μελάθροις εἶχον οἰκέτην βίον.

τοῦ θεοῦ μὲν χρηστά, τοῦ δὲ δαίμονος

· χρόνον γὰρ ὅν με χρῆν ἐν ἀγκάλαις

1375

τρυφῆσαι καί τι τερφθῆναι βίου,

φιλτάτης μητρὸς τροφῆς.

δὲ χἡ τεκοῦσά μʼ· ὡς ταὐτὸν πάθος

, παιδὸς ἀπολέσασα χαρμονάς.

νῦν λαβὼν τήνδʼ ἀντίπηγʼ οἴσω θεῷ

1380

, ἵνʼ εὕρω μηδὲν ὧν οὐ βούλομαι.

γάρ με δούλη τυγχάνει τεκοῦσά τις,

κάκιον μητέρʼ ἢ σιγῶντʼ ἐᾶν.

Φοῖβε, ναοῖς ἀνατίθημι τήνδε σοῖς καίτοι

τί πάσχω; τοῦ θεοῦ προθυμίᾳ

1385

, τὰ μητρὸς σύμβολʼ ὃς σέσωκέ μοι.

τάδʼ ἐστὶ καὶ τολμητέον·

γὰρ πεπρωμένʼ οὐχ ὑπερβαίην ποτʼ ἄν.

στέμμαθʼ ἱερά, τί ποτέ μοι κεκεύθατε,

σύνδεθʼ, οἷσι τἄμʼ ἐφρουρήθη φίλα;

1390

περίπτυγμʼ ἀντίπηγος εὐκύκλου

οὐ γεγήρακʼ ἔκ τινος θεηλάτου,

τʼ ἄπεστι πλεγμάτων· ὁ δʼ ἐν μέσῳ

πολὺς δὴ τοῖσδε θησαυρίσμασιν.

Κρέουσα

δῆτα φάσμα τῶν ἀνελπίστων ὁρῶ;

1395

Ἴων

σύ· πολλὰ καὶ πάροιθεν οἶσθά μοι οὐκ

Κρέουσα

ἐν σιωπῇ τἀμά· μή με νουθέτει.

γὰρ ἄγγος οὗ ʼξέθηκʼ ἐγώ ποτε σέ

γʼ, ὦ τέκνον μοι, βρέφος ἔτʼ ὄντα νήπιον,

ἐς ἄντρα καὶ Μακρὰς πετρηρεφεῖς.

1400

δὲ βωμὸν τόνδε, κεἰ θανεῖν με χρή.

Ἴων

τήνδε· θεομανὴς γὰρ ἥλατο

λιποῦσα ξόανα· δεῖτε δʼ ὠλένας.

Κρέουσα

οὐ λήγοιτʼ ἄν· ὡς ἀνθέξομαι

τῆσδε καὶ σοῦ τῶν τε σῶν κεκρυμμένων.

1405

Ἴων

οὐχὶ δεινά; ῥυσιάζομαι λόγῳ.

Κρέουσα

, ἀλλὰ σοῖς φίλοισιν εὑρίσκῃ φίλος.

Ἴων

φίλος σός; κᾆτά μʼ ἔκτεινες λάθρα;

Κρέουσα

γʼ, εἰ τόδʼ ἐστὶ τοῖς τεκοῦσι φίλτατον.

Ἴων

πλέκουσα. — λήψομαί σʼ ἐγὼ καλῶς.

1410

Κρέουσα

τοῦθʼ ἱκοίμην, τοῦδε τοξεύω, τέκνον.

Ἴων

τόδʼ ἄγγος ἢ στέγει πλήρωμά τι;

Κρέουσα

γʼ ἔνδυθʼ, οἷσί σʼ ἐξέθηκʼ ἐγώ ποτε.

Ἴων

τοὔνομʼ αὐτῶν ἐξερεῖς πρὶν εἰσιδεῖν;

Κρέουσα

μὴ φράσω γε, κατθανεῖν ὑφίσταμαι.

1415

Ἴων

· ὡς ἔχει τι δεινὸν ἥ γε τόλμα σου.

Κρέουσα

· ὃ παῖς ποτʼ οὖσʼ ὕφασμʼ ὕφηνʼ ἐγὼ ποῖόν

Ἴων

τι; πολλὰ παρθένων ὑφάσματα.

Κρέουσα

τέλεον, οἷον δʼ ἐκδίδαγμα κερκίδος.

Ἴων

ἔχον τίνʼ; ὥς με μὴ ταύτῃ λάβῃς.

1420

Κρέουσα

μὲν ἐν μέσοισιν ἠτρίοις πέπλων.

Ἴων

Ζεῦ, τίς ἡμᾶς ἐκκυνηγετεῖ πότμος;

Κρέουσα

δʼ ὄφεσιν αἰγίδος τρόπον.

Ἴων

·

ἔσθʼ ὕφασμα, θέσφαθʼ ὡς εὑρίσκομεν.

Κρέουσα

χρόνιον ἱστῶν παρθένευμα τῶν ἐμῶν.

1425

Ἴων

τι πρὸς τῷδʼ, ἢ μόνῳ τῷδʼ εὐτυχεῖς;

Κρέουσα

· ἀρχαῖόν τι παγχρύσῳ γένει

Ἀθάνας, ἣ τέκνʼ ἐντρέφειν λέγει Ἐριχθονίου

γε τοῦ πάλαι μιμήματα.

Ἴων

δρᾶν, τί χρῆσθαι, φράζε μοι, χρυσώματι;

1430

Κρέουσα

παιδὶ νεογόνῳ φέρειν, τέκνον.

Ἴων

οἵδε· τὸ δὲ τρίτον ποθῶ μαθεῖν.

Κρέουσα

ἐλαίας ἀμφέθηκά σοι τότε,

πρῶτʼ Ἀθάνα σκόπελον εἰσηνέγκατο,

, εἴπερ ἔστιν, οὔποτʼ ἐκλείπει χλόην,

1435

δʼ, ἐλαίας ἐξ ἀκηράτου γεγώς.

Ἴων

φιλτάτη μοι μῆτερ, ἄσμενός σʼ ἰδὼν

ἀσμένας πέπτωκα σὰς παρηίδας.

Κρέουσα

τέκνον, ὦ φῶς μητρὶ κρεῖσσον ἡλίου — συγγνώσεται

γὰρ ὁ θεός — ἐν χεροῖν σʼ ἔχω,

1440

εὕρημʼ, ὃν κατὰ γᾶς ἐνέρων

μετὰ Περσεφόνας τʼ ἐδόκουν ναίειν.

Ἴων

, ὦ φίλη μοι μῆτερ, ἐν χεροῖν σέθεν

κατθανών τε κοὐ θανὼν φαντάζομαι.

Κρέουσα

ἰώ, λαμπρᾶς αἰθέρος ἀμπτυχαί,

1445

αὐδὰν ἀύσω,

; πόθεν μοι

ἀδόκητος ἡδονά; πόθεν

χαράν;

Ἴων

γενέσθαι πάντα μᾶλλον ἄν ποτε,

1450

, παρέστη τῶνδʼ, ὅπως σός εἰμʼ ἐγώ.

Κρέουσα

φόβῳ τρέμω.

Ἴων

οὐκ ἔχειν μʼ ἔχουσα;

Κρέουσα

γὰρ ἐλπίδας

πρόσω.

γύναι, πόθεν πόθεν ἔλαβες ἐμὸν

ἐς ἀγκάλας;

ἀνὰ χεῖρα δόμον ἔβα Λοξίου;

1455

Ἴων

τόδʼ· ἀλλὰ τἀπίλοιπα τῆς τύχης

, ὡς τὰ πρόσθε δυστυχῆ.

Κρέουσα

, οὐκ ἀδάκρυτος ἐκλοχεύῃ,

δὲ ματρὸς ἐκ χερῶν ὁρίζῃ·

δὲ γενειάσιν παρὰ σέθεν πνέω

1460

τυχοῦσʼ ἡδονᾶς.

Ἴων

λέγουσα καὶ τὸ σὸν κοινῶς λέγεις.

Κρέουσα

οὐκέτʼ ἐσμὲν οὐδʼ ἄτεκνοι·

ἑστιοῦται, γᾶ δʼ ἔχει τυράννους·

δʼ Ἐρεχθεύς,

1465

τε γηγενέτας δόμος οὐκέτι νύκτα δέρκεται,

δʼ ἀναβλέπει λαμπάσιν.

Ἴων

, παρών μοι καὶ πατὴρ μετασχέτω

ἡδονῆς τῆσδʼ ἧς ἔδωχʼ ὑμῖν ἐγώ.

Κρέουσα

τέκνον,

1470

φῄς; οἷον οἷον ἀνελέγχομαι.

Ἴων

εἶπας;

Κρέουσα

γέγονας, ἄλλοθεν.

Ἴων

· νόθον με παρθένευμʼ ἔτικτε σόν;

Κρέουσα

ὑπὸ λαμπάδων οὐδὲ χορευμάτων

ἐμός,

1475

, ἔτικτε σὸν κάρα.

Ἴων

· πέφυκα δυσγενής. μῆτερ, πόθεν;

Κρέουσα

Γοργοφόνα τί

Ἴων

τοῦτʼ ἔλεξας;

Κρέουσα

σκοπέλοις ἐπʼ ἐμοῖς

ἐλαιοφυῆ πάγον

1480

λέγεις

Ἴων

μοι δόλια κοὐ σαφῆ τάδε.

Κρέουσα

ἀηδόνιον πέτραν

τί

Ἴων

Φοῖβον αὐδᾷς;

Κρέουσα

λέχος ηὐνάσθην λέγʼ

Ἴων

· ὡς ἐρεῖς τι κεδνὸν εὐτυχές τέ μοι.

1485

Κρέουσα

δέ σε μηνὸς ἐν

κρύφιον ὠδῖνʼ ἔτεκον Φοίβῳ.

Ἴων

φίλτατʼ εἰποῦσʼ, εἰ λέγεις ἐτήτυμα.

Κρέουσα

δʼ ἐμᾶς λάθρα λάθραματέρος

ʼ ἀμφίβολά σοι τάδʼ ἐνῆψα, κερ-

1490

ἐμᾶς πλάνους.

δʼ οὐκ ἐπέσχον, οὐδὲ μαστῷ

ματρὸς οὐδὲ λουτρὰ χειροῖν,

δʼ ἄντρον ἔρημον οἰωνῶν

φόνευμα θοίναμά τʼ εἰς

1495

ἐκβάλλῃ.

Ἴων

δεινὰ τλᾶσα μῆτερ.

Κρέουσα

φόβῳ, τέκνον,

σὰν

ψυχάν·

σʼ ἄκουσʼ.

1500

Ἴων

ἐμοῦ τʼ οὐχ ὅσιʼ ἔθνῃσκες.

Κρέουσα

· δειναὶ μὲν τότε τύχαι,

δὲ καὶ τάδʼ· ἑλισσόμεσθʼ ἐκεῖθεν

δυστυχίαισιν εὐτυχίαις τε πάλιν,

1505

δὲ πνεύματα.

· τὰ πάροιθεν ἅλις κακά· νῦν δὲ

τις οὖρος ἐκ κακῶν, ὦ παῖ.

Χορός

δοκείτω μηδὲν ἀνθρώπων ποτὲ

1510

εἶναι πρὸς τὰ τυγχάνοντα νῦν.

Ἴων

μεταβαλοῦσα μυρίους ἤδη βροτῶν

δυστυχῆσαι καὖθις αὖ πρᾶξαι καλῶς,

, παρʼ οἵαν ἤλθομεν στάθμην βίου

φονεῦσαι καὶ παθεῖν ἀνάξια.

1515

·

ἐν φαενναῖς ἡλίου περιπτυχαῖς

πάντα τάδε καθʼ ἡμέραν μαθεῖν;

μὲν οὖν σʼ εὕρημα, μῆτερ, ηὕρομεν,

τὸ γένος οὐδὲν μεμπτόν, ὡς ἡμῖν, τόδε·

δʼ ἄλλα πρὸς σὲ βούλομαι μόνην φράσαι.

1520

ἔλθʼ· ἐς οὖς γὰρ τοὺς λόγους εἰπεῖν θέλω

περικαλύψαι τοῖσι πράγμασι σκότον.

σύ, μῆτερ· μὴ σφαλεῖσʼ ἃ παρθένοις

νοσήματʼ ἐς κρυπτοὺς γάμους,

τῷ θεῷ προστίθης τὴν αἰτίαν,

1525

τοὐμὸν αἰσχρὸν ἀποφυγεῖν πειρωμένη,

τεκεῖν με φῄς, τεκοῦσʼ οὐκ ἐκ θεοῦ;

Κρέουσα

τὴν παρασπίζουσαν ἅρμασίν ποτε

Ἀθηνᾶν Ζηνὶ γηγενεῖς ἔπι,

ἔστιν ὅστις σοι πατὴρ θνητῶν, τέκνον,

1530

ὅσπερ ἐξέθρεψε, Λοξίας ἄναξ.

Ἴων

οὖν τὸν αὑτοῦ παῖδʼ ἔδωκʼ ἄλλῳ πατρὶ

τέ φησι παῖδά μʼ ἐκπεφυκέναι;

Κρέουσα

μὲν οὐχί, δωρεῖται δέ σε

γεγῶτα· καὶ γὰρ ἂν φίλος φίλῳ

1535

τὸν αὑτοῦ παῖδα δεσπότην δόμων.

Ἴων

θεὸς ἀληθὴς ἢ μάτην μαντεύεται,

ταράσσει, μῆτερ, εἰκότως φρένα.

Κρέουσα

δή νυν ἅμʼ ἐσῆλθεν, ὦ τέκνον·

σε Λοξίας ἐς εὐγενῆ

1540

καθίζει· τοῦ θεοῦ δὲ λεγόμενος,

ἔσχες ἄν ποτʼ οὔτε παγκλήρους δόμους

ὄνομα πατρός. πῶς γάρ, οὗ γʼ ἐγὼ γάμους

αὐτὴ καί σʼ ἀπέκτεινον λάθρα;

δʼ ὠφελῶν σε προστίθησʼ ἄλλῳ πατρί.

1545

Ἴων

ὧδε φαύλως αὔτʼ ἐγὼ μετέρχομαι,

ἱστορήσω Φοῖβον εἰσελθὼν δόμους,

εἰμὶ θνητοῦ πατρὸς εἴτε Λοξίου.

· τίς οἴκων θυοδόκων ὑπερτελὴς

πρόσωπον ἐκφαίνει θεῶν;

1550

, ὦ τεκοῦσα, μὴ τὰ δαιμόνων

— εἰ μὴ καιρός ἐσθʼ ἡμᾶς ὁρᾶν.

Ἀθήνα

φεύγετʼ· οὐ γὰρ πολεμίαν με φεύγετε,

ἔν τʼ Ἀθήναις κἀνθάδʼ οὖσαν εὐμενῆ.

δὲ σῆς ἀφικόμην χθονὸς

1555

, δρόμῳ σπεύσασʼ Ἀπόλλωνος πάρα,

ἐς μὲν ὄψιν σφῷν μολεῖν οὐκ ἠξίου,

τῶν πάροιθε μέμψις ἐς μέσον μόλῃ,

δὲ πέμπει τοὺς λόγους ὑμῖν φράσαι·

ἥδε τίκτει σʼ ἐξ Ἀπόλλωνος πατρός,

1560

δʼ οἷς ἔδωκεν, οὐ φύσασί σε,

ὡς νομίζῃ ʼς οἶκον εὐγενέστατον.

δʼ ἀνεῴχθη πρᾶγμα μηνυθὲν τόδε,

σε δείσας μητρὸς ἐκ βουλευμάτων

τήνδε πρὸς σοῦ, μηχαναῖς ἐρρύσατο.

1565

δʼ αὐτὰ διασιωπήσας ἄναξ

ταῖς Ἀθήναις γνωριεῖν ταύτην τε σήν,

θʼ ὡς πέφυκας τῆσδε καὶ Φοίβου πατρός.

ὡς περαίνω πρᾶγμα, καὶ χρησμοὺς θεοῦ,

οἷσιν ἔζευξʼ ἅρματʼ, εἰσακούσατον.

1570

τόνδε παῖδα Κεκροπίαν χθόνα

, Κρέουσα, κἀς θρόνους τυραννικοὺς

. ἐκ γὰρ τῶν Ἐρεχθέως γεγὼς

ἄρχειν τῆς γʼ ἐμῆς ὅδε χθονός,

τʼ ἀνʼ Ἑλλάδʼ εὐκλεής. οἱ τοῦδε γὰρ

1575

γενόμενοι τέσσαρες ῥίζης μιᾶς

γῆς κἀπιφυλίου χθονὸς

ἔσονται, σκόπελον οἳ ναίουσʼ ἐμόν.

μὲν ἔσται πρῶτος· εἶτα δεύτερος

Ἀργαδῆς τʼ, ἐμῆς τʼ ἀπʼ αἰγίδος

1580

ἕξουσʼ Αἰγικορῆς. οἱ τῶνδε δʼ αὖ

γενόμενοι σὺν χρόνῳ πεπρωμένῳ

ἐποικήσουσι νησαίας πόλεις

τε παράλους, ὃ σθένος τἠμῇ χθονὶ

· ἀντίπορθμα δʼ ἠπείροιν δυοῖν

1585

κατοικήσουσιν, Ἀσιάδος τε γῆς

τε· τοῦδε δʼ ὀνόματος χάριν

ὀνομασθέντες ἕξουσιν κλέος.

δὲ καὶ σοὶ γίγνεται κοινὸν γένος,

μέν, ἔνθεν Δωρὶς ὑμνηθήσεται

1590

κατʼ αἶαν Πελοπίαν· ὁ δεύτερος

, ὃς γῆς παραλίας Ῥίου πέλας

ἔσται, κἀπισημανθήσεται

κεκλῆσθαι λαὸς ὄνομʼ ἐπώνυμος.

δʼ Ἀπόλλων πάντʼ ἔπραξε· πρῶτα μὲν

1595

λοχεύει σʼ, ὥστε μὴ γνῶναι φίλους·

δʼ ἔτικτες τόνδε παῖδα κἀπέθου

σπαργάνοισιν, ἁρπάσαντʼ ἐς ἀγκάλας

κελεύει δεῦρο πορθμεῦσαι βρέφος,

τʼ οὐδʼ εἴασεν ἐκπνεῦσαι βίον.

1600

οὖν σιώπα, παῖς ὅδʼ ὡς πέφυκε σός,

ἡ δόκησις Ξοῦθον ἡδέως ἔχῃ,

τʼ αὖ τὰ σαυτῆς ἀγάθʼ ἔχουσʼ ἴῃς, γύναι.

χαίρετʼ· ἐκ γὰρ τῆσδʼ ἀναψυχῆς πόνων

ὑμῖν πότμον ἐξαγγέλλομαι.

1605

Ἴων

Διὸς Παλλὰς μεγίστου θύγατερ, οὐκ ἀπιστίᾳ

λόγους ἐδεξάμεσθα· πείθομαι δʼ εἶναι πατρὸς

καὶ τῆσδε. — καὶ πρὶν τοῦτο δʼ οὐκ ἄπιστον ἦν.

Κρέουσα

νῦν ἄκουσον· αἰνῶ Φοῖβον οὐκ αἰνοῦσα πρίν,

οὗ ποτʼ ἠμέλησε παιδὸς ἀποδίδωσί μοι.

1610

δʼ εὐωποὶ πύλαι μοι καὶ θεοῦ χρηστήρια,

πάροιθεν ὄντα. νῦν δὲ καὶ ῥόπτρων χέρας

ἐκκρημνάμεσθα καὶ προσεννέπω πύλας.

Ἀθήνα

οὕνεκʼ εὐλογεῖς θεὸν μεταβαλοῦσʼ· ἀεὶ γὰρ οὖν

μὲν τὰ τῶν θεῶν πως, ἐς τέλος δʼ οὐκ ἀσθενῆ.

1615

Κρέουσα

τέκνον, στείχωμεν οἴκους.

Ἀθήνα

, ἕψομαι δʼ ἐγώ.

Κρέουσα

γʼ ἡμῶν ὁδουρός.

Ἀθήνα

φιλοῦσά γε πτόλιν.

Κρέουσα

θρόνους δʼ ἵζου παλαιούς.

Ἴων

τὸ κτῆμά μοι.

Χορός

Διὸς Λητοῦς τʼ Ἄπολλον, χαῖρʼ· ὅτῳ δʼ ἐλαύνεται

οἶκος, σέβοντα δαίμονας θαρσεῖν χρεών·

1620

τέλος γὰρ οἱ μὲν ἐσθλοὶ τυγχάνουσιν ἀξίων,

κακοὶ δʼ, ὥσπερ πεφύκασʼ, οὔποτʼ εὖ πράξειαν ἄν.