Euripides Iphigenia among the Taurians

Χορός

εὐφαμεῖτʼ, ὦ

πόντου δισσὰς συγχωρούσας

πέτρας Ἀξείνου ναίοντες.

125

ὦ παῖ τᾶς Λατοῦς,

Δίκτυννʼ οὐρεία,

πρὸς σὰν αὐλάν, εὐστύλων

ναῶν χρυσήρεις θριγκούς,

πόδα παρθένιον ὅσιον ὁσίας

130

κλῃδούχου δούλα πέμπω,

Ἑλλάδος εὐίππου πύργους

καὶ τείχη χόρτων τʼ εὐδένδρων

ἐξαλλάξασʼ Εὐρώπαν,

135

πατρῴων οἴκων ἕδρας.

ἔμολον· τί νέον; τίνα φροντίδʼ ἔχεις;

τί με πρὸς ναοὺς ἄγαγες ἄγαγες,

ὦ παῖ τοῦ τᾶς Τροίας πύργους

ἐλθόντος κλεινᾷ σὺν κώπᾳ

140

χιλιοναύτα

μυριοτευχοῦς Ἀτρείδα; τῶν κλεινῶν;

Ἰφιγένεια

ἰὼ δμωαί,

δυσθρηνήτοις ὡς θρήνοις

ἔγκειμαι, τᾶς οὐκ εὐμούσου

145

μολπᾶς βοὰν ἀλύροις ἐλέγοις, αἰαῖ,

αἰαῖ, κηδείοις οἴκτοισιν·

αἵ μοι συμβαίνουσʼ ἆται,

σύγγονον ἁμὸν κατακλαιομένα

ζωᾶς, οἵαν οἵαν ἰδόμαν

150

ὄψιν ὀνείρων

νυκτός, τᾶς ἐξῆλθʼ ὄρφνα.

ὀλόμαν ὀλόμαν·

οὐκ εἴσʼ οἶκοι πατρῷοι·

οἴμοι μοι φροῦδος γέννα.

φεῦ φεῦ τῶν Ἄργει μόχθων.

155

ἰὼ δαῖμον,

μόνον ὅς με κασίγνητον συλᾷς

Ἀίδᾳ πέμψας, ᾧ τάσδε χοὰς

μέλλω κρατῆρά τε τὸν φθιμένων

160

ὑδραίνειν γαίας ἐν νώτοις

πηγάς τʼ οὐρείων ἐκ μόσχων

Βάκχου τʼ οἰνηρὰς λοιβὰς

ξουθᾶν τε πόνημα μελισσᾶν,

165

ἃ νεκροῖς θελκτήρια κεῖται.

ἀλλʼ ἔνδος μοι πάγχρυσον

τεῦχος καὶ λοιβὰν Ἅιδα.

ὦ κατὰ γαίας Ἀγαμεμνόνιον

170

θάλος, ὡς φθιμένῳ τάδε σοι πέμπω·

δέξαι δʼ· οὐ γὰρ πρὸς τύμβον σοι

ξανθὰν χαίταν, οὐ δάκρυʼ οἴσω.

τηλόσε γὰρ δὴ σᾶς ἀπενάσθην

175

πατρίδος καὶ ἐμᾶς, ἔνθα δοκήμασι

κεῖμαι σφαχθεῖσʼ ἁ τλάμων.

Χορός

ἀντιψάλμους ᾠδὰς ὕμνων τʼ

Ἀσιητᾶν σοι βάρβαρον ἀχὰν

180

δεσποίνᾳ γʼ ἐξαυδάσω,

τὰν ἐν θρήνοισιν μοῦσαν

νέκυσι μελομέναν, τὰν ἐν μολπαῖς

Ἅιδας ὑμνεῖ δίχα παιάνων.

185

οἴμοι, τῶν Ἀτρειδᾶν οἴκων·

ἔρρει φῶς σκήπτρων, οἴμοι,

πατρῴων οἴκων.

ἦν ἐκ τῶν εὐόλβων Ἄργει

βασιλέων ἀρχά,

190

μόχθος δʼ ἐκ μόχθων ᾄσσει·

δινευούσαις ἵπποισι ῥιφαὶ

Πέλοπος πταναῖς· ἀλλάξας δʼ ἐξ

ἕδρας ἱερὸν ἱερὸν ὄμμʼ αὐγᾶς

ἅλιος. ἄλλαις δʼ ἄλλα προσέβα

195

χρυσέας ἀρνὸς μελάθροις ὀδύνα,

φόνος ἐπὶ φόνῳ, ἄχεα ἄχεσιν

ἔνθεν τῶν πρόσθεν δμαθέντων

Τανταλιδᾶν ἐκβαίνει ποινά γʼ

200

εἰς οἴκους, σπεύδει δʼ ἀσπούδαστʼ

ἐπὶ σοὶ δαίμων.

Ἰφιγένεια

ἐξ ἀρχᾶς μοι δυσδαίμων

δαίμων τᾶς ματρὸς ζώνας

καὶ νυκτὸς κείνας· ἐξ ἀρχᾶς

205

λόχιαι στερρὰν παιδείαν

Μοῖραι ξυντείνουσιν θεαί,

τᾷ μναστευθείσᾳ ʼξ Ἑλλάνων,

ἃν πρωτόγονον θάλος ἐν θαλάμοις

Λήδας ἁ τλάμων κούρα

210

σφάγιον πατρῴᾳ λώβᾳ

καὶ θῦμʼ οὐκ εὐγάθητον

ἔτεκεν, ἔτρεφεν εὐκταίαν·

ἱππείοις δʼ ἐν δίφροισι

ψαμάθων Αὐλίδος ἐπέβασαν

215

νύμφαιον, οἴμοι, δύσνυμφον

τῷ τᾶς Νηρέως κούρας, αἰαῖ.

νῦν δʼ ἀξείνου πόντου ξείνα

δυσχόρτους οἴκους ναίω,

ἄγαμος ἄτεκνος ἄπολις ἄφιλος,

220

οὐ τὰν Ἄργει μέλπουσʼ Ἥραν

οὐδʼ ἱστοῖς ἐν καλλιφθόγγοις

κερκίδι Παλλάδος Ἀτθίδος εἰκὼ

καὶ Τιτάνων ποικίλλουσʼ, ἀλλʼ

αἱμόρραντον δυσφόρμιγγα

225

ξείνων αἱμάσσουσʼ ἄταν βωμούς,

οἰκτράν τʼ αἰαζόντων αὐδὰν

οἰκτρόν τʼ ἐκβαλλόντων δάκρυον.

καὶ νῦν κείνων μέν μοι λάθα,

τὸν δʼ Ἄργει δμαθέντα κλαίω

230

σύγγονον, ὃν ἔλιπον ἐπιμαστίδιον,

ἔτι βρέφος, ἔτι νέον, ἔτι θάλος

ἐν χερσὶν ματρὸς πρὸς στέρνοις τʼ

Ἄργει σκηπτοῦχον Ὀρέσταν.

235