Euripides Helen

Ἑλένη

τὰ μὲν κατʼ οἴκους εὐτυχοῦμεν, ὦ φίλαι·

ἡ γὰρ συνεκκλέπτουσα Πρωτέως κόρη

1370

πόσιν παρόντα τὸν ἐμὸν ἱστορουμένη

οὐκ εἶπʼ ἀδελφῷ· κατθανόντα δʼ ἐν χθονὶ

οὔ φησιν αὐγὰς εἰσορᾶν ἐμὴν χάριν.

κάλλιστα δῆτʼ ἀνήρπασʼ ἐν τύχῃ πόσις·

ἃ γὰρ καθήσειν ὅπλʼ ἔμελλεν εἰς ἅλα,

1375

ταῦτʼ ἐμβαλὼν πόρπακι γενναίαν χέρα

αὐτὸς κομίζει δόρυ τε δεξιᾷ λαβών,

ὡς τῷ θανόντι χάριτα δὴ συνεκπονῶν.

προύργου δʼ ἐς ἀλκὴν σῶμʼ ὅπλοις ἠσκήσατο,

ὡς βαρβάρων τρόπαια μυρίων χερὶ

1380

θήσων, ὅταν κωπῆρες ἐσβῶμεν σκάφος,

πέπλους δʼ ἀμείψασʼ ἀντὶ ναυφθόρου στολῆς

ἐγώ νιν ἐξήσκησα, καὶ λουτροῖς χρόα

ἔδωκα, χρόνια νίπτρα ποταμίας δρόσου.

ἀλλʼ, ἐκπερᾷ γὰρ δωμάτων ὁ τοὺς ἐμοὺς

1385

γάμους ἑτοίμους ἐν χεροῖν ἔχειν δοκῶν,

σιγητέον μοι· καὶ σὲ προσποιούμεθα

εὔνουν κρατεῖν τε στόματος, ἢν δυνώμεθα

σωθέντες αὐτοὶ καὶ σὲ συνσῶσαί ποτε.

Θεοκλύμενος

χωρεῖτʼ ἐφεξῆς, ὡς ἔταξεν ὁ ξένος,

1390

δμῶες, φέροντες ἐνάλια κτερίσματα.

Ἑλένη, σὺ δʼ, ἤν σοι μὴ κακῶς δόξω λέγειν,

πείθου, μένʼ αὐτοῦ· ταὐτὰ γὰρ παροῦσά τε

πράξεις τὸν ἄνδρα τὸν σὸν ἤν τε μὴ παρῇς.

δέδοικα γάρ σε μή τις ἐμπεσὼν πόθος

1395

πείσῃ μεθεῖναι σῶμʼ ἐς οἶδμα πόντιον

τοῦ πρόσθεν ἀνδρὸς χάρισιν ἐκπεπληγμένην·

ἄγαν γὰρ αὐτὸν οὐ παρόνθʼ ὅμως στένεις.

Ἑλένη

ὦ καινὸς ἡμῖν πόσις, ἀναγκαίως ἔχει

τὰ πρῶτα λέκτρα νυμφικάς θʼ ὁμιλίας

1400

τιμᾶν· ἐγὼ δὲ διὰ τὸ μὲν στέργειν πόσιν

καὶ ξυνθάνοιμʼ ἄν· ἀλλὰ τίς κείνῳ χάρις

ξὺν κατθανόντι κατθανεῖν; ἔα δέ με

αὐτὴν μολοῦσαν ἐντάφια δοῦναι νεκρῷ.

θεοὶ δὲ σοί τε δοῖεν οἷʼ ἐγὼ θέλω,

1405

καὶ τῷ ξένῳ τῷδʼ, ὅτι συνεκπονεῖ τάδε.

ἕξεις δέ μʼ οἵαν χρή σʼ ἔχειν ἐν δώμασι

γυναῖκʼ, ἐπειδὴ Μενέλεων εὐεργετεῖς

κἄμʼ· ἔρχεται γὰρ δή τινʼ ἐς τύχην τάδε.

ὅστις δὲ δώσει ναῦν ἐν ᾗ τάδʼ ἄξομεν,

1410

πρόσταξον, ὡς ἂν τὴν χάριν πλήρη λάβω.

Θεοκλύμενος

χώρει σὺ καὶ ναῦν τοῖσδε πεντηκόντορον

Σιδωνίαν δὸς κἀρετμῶν ἐπιστάτας.

Ἑλένη

οὔκουν ὅδʼ ἄρξει ναὸς ὃς κοσμεῖ τάφον;

Θεοκλύμενος

μάλιστʼ· ἀκούειν τοῦδε χρὴ ναύτας ἐμούς.

1415

Ἑλένη

αὖθις κέλευσον, ἵνα σαφῶς μάθωσί σου.

Θεοκλύμενος

αὖθις κελεύω καὶ τρίτον γʼ, εἴ σοι φίλον.

Ἑλένη

ὄναιο· κἀγὼ τῶν ἐμῶν βουλευμάτων.

Θεοκλύμενος

μή νυν ἄγαν σὸν δάκρυσιν ἐκτήξῃς χρόα.

Ἑλένη

ἥδʼ ἡμέρα σοι τὴν ἐμὴν δείξει χάριν.

1420

Θεοκλύμενος

τὰ τῶν θανόντων οὐδέν, ἀλλʼ ἄλλως πόνος.

Ἑλένη

ἔστιν τι κἀκεῖ κἀνθάδʼ ὧν ἐγὼ λέγω.

Θεοκλύμενος

οὐδὲν κακίω Μενέλεώ μʼ ἕξεις πόσιν.

Ἑλένη

οὐδὲν σὺ μεμπτός· τῆς τύχης με δεῖ μόνον.

Θεοκλύμενος

ἐν σοὶ τόδʼ, ἢν σὴν εἰς ἔμʼ εὔνοιαν διδῷς.

1425

Ἑλένη

οὐ νῦν διδαξόμεσθα τοὺς φίλους φιλεῖν.

Θεοκλύμενος

βούλῃ ξυνεργῶν αὐτὸς ἐκπέμψω στόλον;

Ἑλένη

ἥκιστα· μὴ δούλευε σοῖς δούλοις, ἄναξ.

Θεοκλύμενος

ἀλλʼ εἶα· τοὺς μὲν Πελοπιδῶν ἐῶ νόμους·

καθαρὰ γὰρ ἡμῖν δώματʼ· οὐ γὰρ ἐνθάδε

1430

ψυχὴν ἀφῆκε Μενέλεως· ἴτω δέ τις

φράσων ὑπάρχοις τοῖς ἐμοῖς φέρειν γάμων

ἀγάλματʼ οἴκους εἰς ἐμούς· πᾶσαν δὲ χρὴ

γαῖαν βοᾶσθαι μακαρίαις ὑμνῳδίαις

ὑμέναιον Ἑλένης κἀμόν, ὡς ζηλωτὸς ᾖ.

1435

σὺ δʼ, ὦ ξένʼ, ἐλθών, πελαγίους ἐς ἀγκάλας

τῷ τῆσδε πρίν ποτʼ ὄντι δοὺς πόσει τάδε,

πάλιν πρὸς οἴκους σπεῦδʼ ἐμὴν δάμαρτʼ ἔχων,

ὡς τοὺς γάμους τοὺς τῆσδε συνδαίσας ἐμοὶ

στέλλῃ πρὸς οἴκους ἢ μένων εὐδαιμονῇς.

1440

Μενελέως

ὦ Ζεῦ, πατήρ τε καὶ σοφὸς κλῄζῃ θεός,

βλέψον πρὸς ἡμᾶς καὶ μετάστησον κακῶν.

ἕλκουσι δʼ ἡμῖν πρὸς λέπας τὰς συμφορὰς

σπουδῇ σύναψαι· κἂν ἄκρᾳ θίγῃς χερί,

ἥξομεν ἵνʼ ἐλθεῖν βουλόμεσθα τῆς τύχης.

1445

ἅλις δὲ μόχθων οὓς ἐμοχθοῦμεν πάρος.

κέκλησθέ μοι, θεοί, πολλά χρήσθʼ ἐμοῦ κλύειν

καὶ λύπρʼ· ὀφείλω δʼ οὐκ ἀεὶ πράσσειν κακῶς,

ὀρθῷ δὲ βῆναι ποδί· μίαν δέ μοι χάριν

δόντες τὸ λοιπὸν εὐτυχῆ με θήσετε.

1450