Ταλθύβιος
ποῦ τὴν ἄνασσαν δή ποτʼ οὖσαν Ἰλίου
Ἑκάβην ἂν ἐξεύροιμι, Τρῳάδες κόραι;
485
ποῦ τὴν ἄνασσαν δή ποτʼ οὖσαν Ἰλίου
Ἑκάβην ἂν ἐξεύροιμι, Τρῳάδες κόραι;
485
Χορός
αὕτη πέλας σου νῶτʼ ἔχουσʼ ἐπὶ χθονί,
Ταλθύβιε, κεῖται ξυγκεκλῃμένη πέπλοις.
αὕτη πέλας σου νῶτʼ ἔχουσʼ ἐπὶ χθονί,
Ταλθύβιε, κεῖται ξυγκεκλῃμένη πέπλοις.
Ταλθύβιος
ὦ Ζεῦ, τί λέξω; πότερά σʼ ἀνθρώπους ὁρᾶν;
ἢ δόξαν ἄλλως τήνδε κεκτῆσθαι μάτην,
ψευδῆ, δοκοῦντας δαιμόνων εἶναι γένος
490
τύχην δὲ πάντα τἀν βροτοῖς ἐπισκοπεῖν;
οὐχ ἥδʼ ἄνασσα τῶν πολυχρύσων Φρυγῶν,
οὐχ ἥδε Πριάμου τοῦ μέγʼ ὀλβίου δάμαρ;
καὶ νῦν πόλις μὲν πᾶσʼ ἀνέστηκεν δορί,
αὐτὴ δὲ δούλη γραῦς ἄπαις ἐπὶ χθονὶ
495
κεῖται, κόνει φύρουσα δύστηνον κάρα.
φεῦ φεῦ· γέρων μέν εἰμʼ, ὅμως δέ μοι θανεῖν
εἴη πρὶν αἰσχρᾷ περιπεσεῖν τύχῃ τινί.
ἀνίστασʼ, ὦ δύστηνε, καὶ μετάρσιον
πλευρὰν ἔπαιρε καὶ τὸ πάλλευκον κάρα.
500
ὦ Ζεῦ, τί λέξω; πότερά σʼ ἀνθρώπους ὁρᾶν;
ἢ δόξαν ἄλλως τήνδε κεκτῆσθαι μάτην,
ψευδῆ, δοκοῦντας δαιμόνων εἶναι γένος
490
τύχην δὲ πάντα τἀν βροτοῖς ἐπισκοπεῖν;
οὐχ ἥδʼ ἄνασσα τῶν πολυχρύσων Φρυγῶν,
οὐχ ἥδε Πριάμου τοῦ μέγʼ ὀλβίου δάμαρ;
καὶ νῦν πόλις μὲν πᾶσʼ ἀνέστηκεν δορί,
αὐτὴ δὲ δούλη γραῦς ἄπαις ἐπὶ χθονὶ
495
κεῖται, κόνει φύρουσα δύστηνον κάρα.
φεῦ φεῦ· γέρων μέν εἰμʼ, ὅμως δέ μοι θανεῖν
εἴη πρὶν αἰσχρᾷ περιπεσεῖν τύχῃ τινί.
ἀνίστασʼ, ὦ δύστηνε, καὶ μετάρσιον
πλευρὰν ἔπαιρε καὶ τὸ πάλλευκον κάρα.
500
Ἑκάβη
ἔα· τίς οὗτος σῶμα τοὐμὸν οὐκ ἐᾷ
κεῖσθαι; τί κινεῖς μʼ, ὅστις εἶ, λυπουμένην;
ἔα· τίς οὗτος σῶμα τοὐμὸν οὐκ ἐᾷ
κεῖσθαι; τί κινεῖς μʼ, ὅστις εἶ, λυπουμένην;
Ταλθύβιος
Ταλθύβιος ἥκω Δαναϊδῶν ὑπηρέτης,
Ἀγαμέμνονος πέμψαντος, ὦ γύναι, μέτα.
Ταλθύβιος ἥκω Δαναϊδῶν ὑπηρέτης,
Ἀγαμέμνονος πέμψαντος, ὦ γύναι, μέτα.
Ἑκάβη
ὦ φίλτατʼ, ἆρα κἄμʼ ἐπισφάξαι τάφῳ
505
δοκοῦν Ἀχαιοῖς ἦλθες; ὡς φίλʼ ἂν λέγοις.
σπεύδωμεν, ἐγκονῶμεν· ἡγοῦ μοι, γέρον.
ὦ φίλτατʼ, ἆρα κἄμʼ ἐπισφάξαι τάφῳ
505
δοκοῦν Ἀχαιοῖς ἦλθες; ὡς φίλʼ ἂν λέγοις.
σπεύδωμεν, ἐγκονῶμεν· ἡγοῦ μοι, γέρον.
Ταλθύβιος
σὴν παῖδα κατθανοῦσαν ὡς θάψῃς, γύναι,
ἥκω μεταστείχων σε· πέμπουσιν δέ με
δισσοί τʼ Ἀτρεῖδαι καὶ λεὼς Ἀχαιικός.
510
σὴν παῖδα κατθανοῦσαν ὡς θάψῃς, γύναι,
ἥκω μεταστείχων σε· πέμπουσιν δέ με
δισσοί τʼ Ἀτρεῖδαι καὶ λεὼς Ἀχαιικός.
510
Ἑκάβη
οἴμοι, τί λέξεις; οὐκ ἄρʼ ὡς θανουμένους
μετῆλθες ἡμᾶς, ἀλλὰ σημανῶν κακά;
ὄλωλας, ὦ παῖ, μητρὸς ἁρπασθεῖσʼ ἄπο·
ἡμεῖς δʼ ἄτεκνοι τοὐπὶ σʼ· ὦ τάλαινʼ ἐγώ.
πῶς καί νιν ἐξεπράξατʼ; ἆρʼ αἰδούμενοι;
515
ἢ πρὸς τὸ δεινὸν ἤλθεθʼ ὡς ἐχθράν, γέρον,
κτείνοντες; εἰπέ, καίπερ οὐ λέξων φίλα.
οἴμοι, τί λέξεις; οὐκ ἄρʼ ὡς θανουμένους
μετῆλθες ἡμᾶς, ἀλλὰ σημανῶν κακά;
ὄλωλας, ὦ παῖ, μητρὸς ἁρπασθεῖσʼ ἄπο·
ἡμεῖς δʼ ἄτεκνοι τοὐπὶ σʼ· ὦ τάλαινʼ ἐγώ.
πῶς καί νιν ἐξεπράξατʼ; ἆρʼ αἰδούμενοι;
515
ἢ πρὸς τὸ δεινὸν ἤλθεθʼ ὡς ἐχθράν, γέρον,
κτείνοντες; εἰπέ, καίπερ οὐ λέξων φίλα.
Ταλθύβιος
διπλᾶ με χρῄζεις δάκρυα κερδᾶναι, γύναι,
σῆς παιδὸς οἴκτῳ· νῦν τε γὰρ λέγων κακὰ
τέγξω τόδʼ ὄμμα, πρὸς τάφῳ θʼ ὅτʼ ὤλλυτο.
520
παρῆν μὲν ὄχλος πᾶς Ἀχαιικοῦ στρατοῦ
πλήρης πρὸ τύμβου σῆς κόρης ἐπὶ σφαγάς·
λαβὼν δʼ Ἀχιλλέως παῖς Πολυξένην χερὸς
ἔστησʼ ἐπʼ ἄκρου χώματος, πέλας δʼ ἐγώ·
λεκτοί τʼ Ἀχαιῶν ἔκκριτοι νεανίαι,
525
σκίρτημα μόσχου σῆς καθέξοντες χεροῖν,
ἕσποντο. πλῆρες δʼ ἐν χεροῖν λαβὼν δέπας
πάγχρυσον αἴρει χειρὶ παῖς Ἀχιλλέως
χοὰς θανόντι πατρί· σημαίνει δέ μοι
σιγὴν Ἀχαιῶν παντὶ κηρῦξαι στρατῷ.
530
κἀγὼ καταστὰς εἶπον ἐν μέσοις τάδε·
Σιγᾶτʼ, Ἀχαιοί, σῖγα πᾶς ἔστω λεώς,
σίγα σιώπα· νήνεμον δʼ ἔστησʼ ὄχλον.
ὃ δʼ εἶπεν· Ὦ παῖ Πηλέως, πατὴρ δʼ ἐμός,
δέξαι χοάς μοι τάσδε κηλητηρίους,
535
νεκρῶν ἀγωγούς· ἐλθὲ δʼ, ὡς πίῃς μέλαν
κόρης ἀκραιφνὲς αἷμʼ, ὅ σοι δωρούμεθα
στρατός τε κἀγώ· πρευμενὴς δʼ ἡμῖν γενοῦ
λῦσαί τε πρύμνας καὶ χαλινωτήρια
νεῶν δὸς ἡμῖν
πρευμενοῦς τʼ ἀπʼ Ἰλίου
540
νόστου τυχόντας πάντας ἐς πάτραν μολεῖν.
τοσαῦτʼ ἔλεξε, πᾶς δʼ ἐπηύξατο στρατός.
εἶτʼ ἀμφίχρυσον φάσγανον κώπης λαβὼν
ἐξεῖλκε κολεοῦ, λογάσι δʼ Ἀργείων στρατοῦ
νεανίαις ἔνευσε παρθένον λαβεῖν.
545
ἣ δʼ, ὡς ἐφράσθη, τόνδʼ ἐσήμηνεν λόγον·
Ὦ τὴν ἐμὴν πέρσαντες Ἀργεῖοι πόλιν,
ἑκοῦσα θνῄσκω· μή τις ἅψηται χροὸς
τοὐμοῦ· παρέξω γὰρ δέρην εὐκαρδίως.
ἐλευθέραν δέ μʼ, ὡς ἐλευθέρα θάνω,
550
πρὸς θεῶν, μεθέντες κτείνατʼ· ἐν νεκροῖσι γὰρ
δούλη κεκλῆσθαι βασιλὶς οὖσʼ αἰσχύνομαι.
λαοὶ δʼ ἐπερρόθησαν, Ἀγαμέμνων τʼ ἄναξ
εἶπεν μεθεῖναι παρθένον νεανίαις.
οἳ δʼ, ὡς τάχιστʼ ἤκουσαν ὑστάτην ὄπα,
555
μεθῆκαν, οὗπερ καὶ μέγιστον ἦν κράτος.
κἀπεὶ τόδʼ εἰσήκουσε δεσποτῶν ἔπος,
λαβοῦσα πέπλους ἐξ ἄκρας ἐπωμίδος
ἔρρηξε λαγόνας ἐς μέσας παρʼ ὀμφαλόν,
μαστούς τʼ ἔδειξε στέρνα θʼ ὡς ἀγάλματος
560
κάλλιστα, καὶ καθεῖσα πρὸς γαῖαν γόνυ
ἔλεξε πάντων τλημονέστατον λόγον·
Ἰδού, τόδʼ, εἰ μὲν στέρνον, ὦ νεανία,
παίειν προθυμῇ, παῖσον, εἰ δʼ ὑπʼ αὐχένα
χρῄζεις, πάρεστι λαιμὸς εὐτρεπὴς ὅδε.
565
ὃ δʼ οὐ θέλων τε καὶ θέλων οἴκτῳ κόρης,
τέμνει σιδήρῳ πνεύματος διαρροάς·
κρουνοὶ δʼ ἐχώρουν. ἣ δὲ καὶ θνῄσκουσʼ ὅμως
πολλὴν πρόνοιαν εἶχεν εὐσχήμων πεσεῖν,
κρύπτουσʼ ἃ κρύπτειν ὄμματʼ ἀρσένων χρεών.
570
ἐπεὶ δʼ ἀφῆκε πνεῦμα θανασίμῳ σφαγῇ,
οὐδεὶς τὸν αὐτὸν εἶχεν Ἀργείων πόνον·
ἀλλʼ οἳ μὲν αὐτῶν τὴν θανοῦσαν ἐκ χερῶν
φύλλοις ἔβαλλον, οἳ δὲ πληροῦσιν πυρὰν
κορμοὺς φέροντες πευκίνους, ὁ δʼ οὐ φέρων
575
πρὸς τοῦ φέροντος τοιάδʼ ἤκουεν κακά·
Ἕστηκας, ὦ κάκιστε, τῇ νεάνιδι
οὐ πέπλον οὐδὲ κόσμον ἐν χεροῖν ἔχων;
οὐκ εἶ τι δώσων τῇ περίσσʼ εὐκαρδίῳ
ψυχήν τʼ ἀρίστῃ; τοιάδʼ ἀμφὶ σῆς λέγων
580
παιδὸς θανούσης, εὐτεκνωτάτην τέ σε
πασῶν γυναικῶν δυστυχεστάτην θʼ ὁρῶ.
διπλᾶ με χρῄζεις δάκρυα κερδᾶναι, γύναι,
σῆς παιδὸς οἴκτῳ· νῦν τε γὰρ λέγων κακὰ
τέγξω τόδʼ ὄμμα, πρὸς τάφῳ θʼ ὅτʼ ὤλλυτο.
520
παρῆν μὲν ὄχλος πᾶς Ἀχαιικοῦ στρατοῦ
πλήρης πρὸ τύμβου σῆς κόρης ἐπὶ σφαγάς·
λαβὼν δʼ Ἀχιλλέως παῖς Πολυξένην χερὸς
ἔστησʼ ἐπʼ ἄκρου χώματος, πέλας δʼ ἐγώ·
λεκτοί τʼ Ἀχαιῶν ἔκκριτοι νεανίαι,
525
σκίρτημα μόσχου σῆς καθέξοντες χεροῖν,
ἕσποντο. πλῆρες δʼ ἐν χεροῖν λαβὼν δέπας
πάγχρυσον αἴρει χειρὶ παῖς Ἀχιλλέως
χοὰς θανόντι πατρί· σημαίνει δέ μοι
σιγὴν Ἀχαιῶν παντὶ κηρῦξαι στρατῷ.
530
κἀγὼ καταστὰς εἶπον ἐν μέσοις τάδε·
Σιγᾶτʼ, Ἀχαιοί, σῖγα πᾶς ἔστω λεώς,
σίγα σιώπα· νήνεμον δʼ ἔστησʼ ὄχλον.
ὃ δʼ εἶπεν· Ὦ παῖ Πηλέως, πατὴρ δʼ ἐμός,
δέξαι χοάς μοι τάσδε κηλητηρίους,
535
νεκρῶν ἀγωγούς· ἐλθὲ δʼ, ὡς πίῃς μέλαν
κόρης ἀκραιφνὲς αἷμʼ, ὅ σοι δωρούμεθα
στρατός τε κἀγώ· πρευμενὴς δʼ ἡμῖν γενοῦ
λῦσαί τε πρύμνας καὶ χαλινωτήρια
νεῶν δὸς ἡμῖν
πρευμενοῦς τʼ ἀπʼ Ἰλίου
540
νόστου τυχόντας πάντας ἐς πάτραν μολεῖν.
τοσαῦτʼ ἔλεξε, πᾶς δʼ ἐπηύξατο στρατός.
εἶτʼ ἀμφίχρυσον φάσγανον κώπης λαβὼν
ἐξεῖλκε κολεοῦ, λογάσι δʼ Ἀργείων στρατοῦ
νεανίαις ἔνευσε παρθένον λαβεῖν.
545
ἣ δʼ, ὡς ἐφράσθη, τόνδʼ ἐσήμηνεν λόγον·
Ὦ τὴν ἐμὴν πέρσαντες Ἀργεῖοι πόλιν,
ἑκοῦσα θνῄσκω· μή τις ἅψηται χροὸς
τοὐμοῦ· παρέξω γὰρ δέρην εὐκαρδίως.
ἐλευθέραν δέ μʼ, ὡς ἐλευθέρα θάνω,
550
πρὸς θεῶν, μεθέντες κτείνατʼ· ἐν νεκροῖσι γὰρ
δούλη κεκλῆσθαι βασιλὶς οὖσʼ αἰσχύνομαι.
λαοὶ δʼ ἐπερρόθησαν, Ἀγαμέμνων τʼ ἄναξ
εἶπεν μεθεῖναι παρθένον νεανίαις.
οἳ δʼ, ὡς τάχιστʼ ἤκουσαν ὑστάτην ὄπα,
555
μεθῆκαν, οὗπερ καὶ μέγιστον ἦν κράτος.
κἀπεὶ τόδʼ εἰσήκουσε δεσποτῶν ἔπος,
λαβοῦσα πέπλους ἐξ ἄκρας ἐπωμίδος
ἔρρηξε λαγόνας ἐς μέσας παρʼ ὀμφαλόν,
μαστούς τʼ ἔδειξε στέρνα θʼ ὡς ἀγάλματος
560
κάλλιστα, καὶ καθεῖσα πρὸς γαῖαν γόνυ
ἔλεξε πάντων τλημονέστατον λόγον·
Ἰδού, τόδʼ, εἰ μὲν στέρνον, ὦ νεανία,
παίειν προθυμῇ, παῖσον, εἰ δʼ ὑπʼ αὐχένα
χρῄζεις, πάρεστι λαιμὸς εὐτρεπὴς ὅδε.
565
ὃ δʼ οὐ θέλων τε καὶ θέλων οἴκτῳ κόρης,
τέμνει σιδήρῳ πνεύματος διαρροάς·
κρουνοὶ δʼ ἐχώρουν. ἣ δὲ καὶ θνῄσκουσʼ ὅμως
πολλὴν πρόνοιαν εἶχεν εὐσχήμων πεσεῖν,
κρύπτουσʼ ἃ κρύπτειν ὄμματʼ ἀρσένων χρεών.
570
ἐπεὶ δʼ ἀφῆκε πνεῦμα θανασίμῳ σφαγῇ,
οὐδεὶς τὸν αὐτὸν εἶχεν Ἀργείων πόνον·
ἀλλʼ οἳ μὲν αὐτῶν τὴν θανοῦσαν ἐκ χερῶν
φύλλοις ἔβαλλον, οἳ δὲ πληροῦσιν πυρὰν
κορμοὺς φέροντες πευκίνους, ὁ δʼ οὐ φέρων
575
πρὸς τοῦ φέροντος τοιάδʼ ἤκουεν κακά·
Ἕστηκας, ὦ κάκιστε, τῇ νεάνιδι
οὐ πέπλον οὐδὲ κόσμον ἐν χεροῖν ἔχων;
οὐκ εἶ τι δώσων τῇ περίσσʼ εὐκαρδίῳ
ψυχήν τʼ ἀρίστῃ; τοιάδʼ ἀμφὶ σῆς λέγων
580
παιδὸς θανούσης, εὐτεκνωτάτην τέ σε
πασῶν γυναικῶν δυστυχεστάτην θʼ ὁρῶ.
Χορός
δεινόν τι πῆμα Πριαμίδαις ἐπέζεσεν
πόλει τε τἠμῇ θεῶν ἀνάγκαισιν τόδε.
δεινόν τι πῆμα Πριαμίδαις ἐπέζεσεν
πόλει τε τἠμῇ θεῶν ἀνάγκαισιν τόδε.
Ἑκάβη
ὦ θύγατερ, οὐκ οἶδʼ εἰς ὅ τι βλέψω κακῶν,
585
πολλῶν παρόντων· ἢν γὰρ ἅψωμαί τινος,
τόδʼ οὐκ ἐᾷ με, παρακαλεῖ δʼ ἐκεῖθεν αὖ
λύπη τις ἄλλη διάδοχος κακῶν κακοῖς.
καὶ νῦν τὸ μὲν σὸν ὥστε μὴ στένειν πάθος
οὐκ ἂν δυναίμην ἐξαλείψασθαι φρενός·
590
τὸ δʼ αὖ λίαν παρεῖλες ἀγγελθεῖσά μοι
γενναῖος. οὔκουν δεινόν, εἰ γῆ μὲν κακὴ
τυχοῦσα καιροῦ θεόθεν εὖ στάχυν φέρει,
χρηστὴ δʼ ἁμαρτοῦσʼ ὧν χρεὼν αὐτὴν τυχεῖν
κακὸν δίδωσι καρπόν, ἀνθρώποις δʼ ἀεὶ
595
ὁ μὲν πονηρὸς οὐδὲν ἄλλο πλὴν κακός,
ὁ δʼ ἐσθλὸς ἐσθλός, οὐδὲ συμφορᾶς ὕπο
φύσιν διέφθειρʼ, ἀλλὰ χρηστός ἐστʼ ἀεί;
ἆρʼ οἱ τεκόντες διαφέρουσιν ἢ τροφαί;
ἔχει γε μέντοι καὶ τὸ θρεφθῆναι καλῶς
600
δίδαξιν ἐσθλοῦ· τοῦτο δʼ ἤν τις εὖ μάθῃ,
οἶδεν τό γʼ αἰσχρόν, κανόνι τοῦ καλοῦ μαθών.
καὶ ταῦτα μὲν δὴ νοῦς ἐτόξευσεν μάτην·
σὺ δʼ ἐλθὲ καὶ σήμηνον Ἀργείοις τάδε,
μὴ θιγγάνειν μοι μηδένʼ, ἀλλʼ εἴργειν ὄχλον,
605
τῆς παιδός. ἔν τοι μυρίῳ στρατεύματι
ἀκόλαστος ὄχλος ναυτική τʼ ἀναρχία
κρείσσων πυρός, κακὸς δʼ ὁ μή τι δρῶν κακόν.
σὺ δʼ αὖ λαβοῦσα τεῦχος, ἀρχαία λάτρι,
βάψασʼ ἔνεγκε δεῦρο ποντίας ἁλός,
610
ὡς παῖδα λουτροῖς τοῖς πανυστάτοις ἐμήν,
νύμφην τʼ ἄνυμφον παρθένον τʼ ἀπάρθενον,
λούσω προθῶμαί θʼ — ὡς μὲν ἀξία, πόθεν;
οὐκ ἂν δυναίμην· ὡς δʼ ἔχω — τί γὰρ πάθω; —
κόσμον τʼ ἀγείρασʼ αἰχμαλωτίδων πάρα,
615
αἵ μοι πάρεδροι τῶνδʼ ἔσω σκηνωμάτων
ναίουσιν, εἴ τις τοὺς νεωστὶ δεσπότας
λαθοῦσʼ ἔχει τι κλέμμα τῶν αὑτῆς δόμων.
ὦ σχήματʼ οἴκων, ὦ ποτʼ εὐτυχεῖς δόμοι,
ὦ πλεῖστʼ ἔχων κάλλιστά τʼ, εὐτεκνώτατε
620
Πρίαμε, γεραιά θʼ ἥδʼ ἐγὼ μήτηρ τέκνων,
ὡς ἐς τὸ μηδὲν ἥκομεν, φρονήματος
τοῦ πρὶν στερέντες. εἶτα δῆτʼ ὀγκούμεθα,
ὃ μέν τις ἡμῶν πλουσίοις ἐν δώμασιν,
ὃ δʼ ἐν πολίταις τίμιος κεκλημένος.
625
τὰ δʼ οὐδὲν ἄλλως, φροντίδων βουλεύματα
γλώσσης τε κόμποι. κεῖνος ὀλβιώτατος,
ὅτῳ κατʼ ἦμαρ τυγχάνει μηδὲν κακόν.
ὦ θύγατερ, οὐκ οἶδʼ εἰς ὅ τι βλέψω κακῶν,
585
πολλῶν παρόντων· ἢν γὰρ ἅψωμαί τινος,
τόδʼ οὐκ ἐᾷ με, παρακαλεῖ δʼ ἐκεῖθεν αὖ
λύπη τις ἄλλη διάδοχος κακῶν κακοῖς.
καὶ νῦν τὸ μὲν σὸν ὥστε μὴ στένειν πάθος
οὐκ ἂν δυναίμην ἐξαλείψασθαι φρενός·
590
τὸ δʼ αὖ λίαν παρεῖλες ἀγγελθεῖσά μοι
γενναῖος. οὔκουν δεινόν, εἰ γῆ μὲν κακὴ
τυχοῦσα καιροῦ θεόθεν εὖ στάχυν φέρει,
χρηστὴ δʼ ἁμαρτοῦσʼ ὧν χρεὼν αὐτὴν τυχεῖν
κακὸν δίδωσι καρπόν, ἀνθρώποις δʼ ἀεὶ
595
ὁ μὲν πονηρὸς οὐδὲν ἄλλο πλὴν κακός,
ὁ δʼ ἐσθλὸς ἐσθλός, οὐδὲ συμφορᾶς ὕπο
φύσιν διέφθειρʼ, ἀλλὰ χρηστός ἐστʼ ἀεί;
ἆρʼ οἱ τεκόντες διαφέρουσιν ἢ τροφαί;
ἔχει γε μέντοι καὶ τὸ θρεφθῆναι καλῶς
600
δίδαξιν ἐσθλοῦ· τοῦτο δʼ ἤν τις εὖ μάθῃ,
οἶδεν τό γʼ αἰσχρόν, κανόνι τοῦ καλοῦ μαθών.
καὶ ταῦτα μὲν δὴ νοῦς ἐτόξευσεν μάτην·
σὺ δʼ ἐλθὲ καὶ σήμηνον Ἀργείοις τάδε,
μὴ θιγγάνειν μοι μηδένʼ, ἀλλʼ εἴργειν ὄχλον,
605
τῆς παιδός. ἔν τοι μυρίῳ στρατεύματι
ἀκόλαστος ὄχλος ναυτική τʼ ἀναρχία
κρείσσων πυρός, κακὸς δʼ ὁ μή τι δρῶν κακόν.
σὺ δʼ αὖ λαβοῦσα τεῦχος, ἀρχαία λάτρι,
βάψασʼ ἔνεγκε δεῦρο ποντίας ἁλός,
610
ὡς παῖδα λουτροῖς τοῖς πανυστάτοις ἐμήν,
νύμφην τʼ ἄνυμφον παρθένον τʼ ἀπάρθενον,
λούσω προθῶμαί θʼ — ὡς μὲν ἀξία, πόθεν;
οὐκ ἂν δυναίμην· ὡς δʼ ἔχω — τί γὰρ πάθω; —
κόσμον τʼ ἀγείρασʼ αἰχμαλωτίδων πάρα,
615
αἵ μοι πάρεδροι τῶνδʼ ἔσω σκηνωμάτων
ναίουσιν, εἴ τις τοὺς νεωστὶ δεσπότας
λαθοῦσʼ ἔχει τι κλέμμα τῶν αὑτῆς δόμων.
ὦ σχήματʼ οἴκων, ὦ ποτʼ εὐτυχεῖς δόμοι,
ὦ πλεῖστʼ ἔχων κάλλιστά τʼ, εὐτεκνώτατε
620
Πρίαμε, γεραιά θʼ ἥδʼ ἐγὼ μήτηρ τέκνων,
ὡς ἐς τὸ μηδὲν ἥκομεν, φρονήματος
τοῦ πρὶν στερέντες. εἶτα δῆτʼ ὀγκούμεθα,
ὃ μέν τις ἡμῶν πλουσίοις ἐν δώμασιν,
ὃ δʼ ἐν πολίταις τίμιος κεκλημένος.
625
τὰ δʼ οὐδὲν ἄλλως, φροντίδων βουλεύματα
γλώσσης τε κόμποι. κεῖνος ὀλβιώτατος,
ὅτῳ κατʼ ἦμαρ τυγχάνει μηδὲν κακόν.
Hecuba. Euripides. Gilbert Murray. Oxford. 1902.
Tufts University provided support for entering this text.
This text was converted to electronic form by professional data entry and has been proofread to a medium level of accuracy.