Euripides Phoenissae

Ἄγγελος

ὦ τάλας ἐγώ, τίνʼ εἴπω μῦθον ἢ τίνας γόους;

1335

Κρέων

οἰχόμεσθʼ· οὐκ εὐπροσώποις φροιμίοις ἄρχῃ λόγου.

Ἄγγελος

ὦ τάλας, δισσῶς ἀυτῶ· μεγάλα γὰρ φέρω κακά.

Κρέων

πρὸς πεπραγμένοισιν ἄλλοις πήμασιν. λέγεις δὲ τί;

Ἄγγελος

οὐκέτʼ εἰσὶ σῆς ἀδελφῆς παῖδες ἐν φάει, Κρέον.

Κρέων

αἰαῖ·

1340

μεγάλα μοι θροεῖς πάθεα καὶ πόλει.

ὦ δώματʼ εἰσηκούσατʼ Οἰδίπου τάδε

παίδων ὁμοίαις συμφοραῖς ὀλωλότων;

Χορός

ὥστʼ ἂν δακρῦσαί γʼ, εἰ φρονοῦντʼ ἐτύγχανεν.

Κρέων

οἴμοι ξυμφορᾶς βαρυποτμωτάτας,

1345

οἴμοι κακῶν δύστηνος· ὦ τάλας ἐγώ.

Ἄγγελος

εἰ καὶ τὰ πρὸς τούτοισί γʼ εἰδείης κακά.

Κρέων

καὶ πῶς γένοιτʼ ἂν τῶνδε δυσποτμώτερα;

Ἄγγελος

τέθνηκʼ ἀδελφὴ σὴ δυοῖν παίδοιν μέτα.

Χορός

ἀνάγετʼ ἀνάγετε κωκυ-

1350

τόν, ἐπὶ κάρα τε λευκοπήχεις κτύπους χεροῖν.

Κρέων

ὦ τλῆμον, οἷον τέρμονʼ, Ἰοκάστη, βίου

γάμων τε τῶν σῶν Σφιγγὸς αἰνιγμοὺς ἔτλης.

πῶς καὶ πέπρακται διπτύχων παίδων φόνος

ἀρᾶς τʼ ἀγώνισμʼ Οἰδίπου; σήμαινέ μοι.

1355

Ἄγγελος

τὰ μὲν πρὸ πύργων εὐτυχήματα χθονὸς

οἶσθʼ· οὐ μακρὰν γὰρ τειχέων περιπτυχαί.

ὥστʼ οὐχ ἅπαντά σʼ εἰδέναι τὰ δρώμενα.

ἐπεὶ δὲ χαλκέοις σῶμʼ ἐκοσμήσανθʼ ὅπλοις

οἱ τοῦ γέροντος Οἰδίπου νεανίαι,

1360

ἔστησαν ἐλθόντʼ ἐς μέσον μεταίχμιον

δισσὼ στρατηγὼ καὶ διπλὼ στρατηλάτα

ὡς εἰς ἀγῶνα μονομάχου τʼ ἀλκὴν δορός.

βλέψας δʼ ἐπʼ Ἄργος ἧκε Πολυνείκης ἀράς·

ὦ πότνιʼ Ἥρα — σὸς γάρ εἰμʼ, ἐπεὶ γάμοις

1365

ἔζευξʼ Ἀδράστου παῖδα καὶ ναίω χθόνα —

δός μοι κτανεῖν ἀδελφόν, ἀντήρη δʼ ἐμὴν

καθαιματῶσαι δεξιὰν νικηφόρον· —

αἴσχιστον αἰτῶν στέφανον, ὁμογενῆ κτανεῖν.

πολλοῖς δʼ ἐπῄει δάκρυα τῆς τύχης ὅση,

1370

κἄβλεψαν ἀλλήλοισι διαδόντες κόρας.

Ἐτεοκλέης δὲ Παλλάδος χρυσάσπιδος

βλέψας πρὸς οἶκον ηὔξατʼ· ὦ Διὸς κόρη,

δὸς ἔγχος ἡμῖν καλλίνικον ἐκ χερὸς

ἐς στέρνʼ ἀδελφοῦ τῆσδʼ ἀπʼ ὠλένης βαλεῖν

1375

κτανεῖν θʼ ὃς ἦλθε πατρίδα πορθήσων ἐμήν.

ἐπεὶ δʼ ἀφείθη πυρσὸς ὣς Τυρσηνικῆς

σάλπιγγος ἠχὴ σῆμα φοινίου μάχης,

ᾖξαν δράμημα δεινὸν ἀλλήλοις ἔπι·

κάπροι δʼ ὅπως θήγοντες ἀγρίαν γένυν

1380

ξυνῆψαν, ἀφρῷ διάβροχοι γενειάδας·

ᾖσσον δὲ λόγχαις· ἀλλʼ ὑφίζανον κύκλοις,

ὅπως σίδηρος ἐξολισθάνοι μάτην.

εἰ δʼ ὄμμʼ ὑπερσχὸν ἴτυος ἅτερος μάθοι,

λόγχην ἐνώμα, στόματι προφθῆναι θέλων.

1385

ἀλλʼ εὖ προσῆγον ἀσπίδων κεγχρώμασιν

ὀφθαλμόν, ἀργὸν ὥστε γίγνεσθαι δόρυ.

πλείων δὲ τοῖς ὁρῶσιν ἐστάλασσʼ ἱδρὼς

ἢ τοῖσι δρῶσι, διὰ φίλων ὀρρωδίαν.

Ἐτεοκλέης δὲ ποδὶ μεταψαίρων πέτρον

1390

ἴχνους ὑπόδρομον, κῶλον ἐκτὸς ἀσπίδος

τίθησι· Πολυνείκης δʼ ἀπήντησεν δορί,

πληγὴν σιδήρῳ παραδοθεῖσαν εἰσιδών,

κνήμην τε διεπέρασεν Ἀργεῖον δόρυ·

στρατὸς δʼ ἀνηλάλαξε Δαναϊδῶν ἅπας.

1395

κἀν τῷδε μόχθῳ γυμνὸν ὦμον εἰσιδὼν

ὁ πρόσθε τρωθεὶς στέρνα Πολυνείκους βίᾳ

διῆκε λόγχην, κἀπέδωκεν ἡδονὰς

Κάδμου πολίταις, ἀπὸ δʼ ἔθραυσʼ ἄκρον δόρυ.

ἐς δʼ ἄπορον ἥκων δορὸς ἐπὶ σκέλος πάλιν

1400

χωρεῖ, λαβὼν δʼ ἀφῆκε μάρμαρον πέτρον

μέσον δʼ ἄκοντʼ ἔθραυσεν· ἐξ ἴσου δʼ Ἄρης

ἦν, κάμακος ἀμφοῖν χεῖρʼ ἀπεστερημένοιν.

ἔνθεν δὲ κώπας ἁρπάσαντε φασγάνων

ἐς ταὐτὸν ἧκον, συμβαλόντε δʼ ἀσπίδας

1405

πολὺν ταραγμὸν ἀμφιβάντʼ εἶχον μάχης.

καί πως νοήσας Ἐτεοκλῆς τὸ Θεσσαλὸν

ἐσήγαγεν σόφισμʼ ὁμιλίᾳ χθονός.

ἐξαλλαγεὶς γὰρ τοῦ παρεστῶτος πόνου,

λαιὸν μὲν ἐς τοὔπισθεν ἀμφέρει πόδα,

1410

πρόσω τὰ κοῖλα γαστρὸς εὐλαβούμενος,

προβὰς δὲ κῶλον δεξιὸν διʼ ὀμφαλοῦ

καθῆκεν ἔγχος σφονδύλοις τʼ ἐνήρμοσεν.

ὁμοῦ δὲ κάμψας πλευρὰ καὶ νηδὺν τάλας

σὺν αἱματηραῖς σταγόσι Πολυνείκης πίτνει.

1415

ὃ δʼ, ὡς κρατῶν δὴ καὶ νενικηκὼς μάχῃ,

ξίφος δικὼν ἐς γαῖαν ἐσκύλευέ νιν

τὸν νοῦν πρὸς αὑτὸν οὐκ ἔχων, ἐκεῖσε δέ.

ὃ καί νιν ἔσφηλʼ· ἔτι γὰρ ἐμπνέων βραχύ,

σῴζων σίδηρον ἐν λυγρῷ πεσήματι,

1420

μόλις μέν, ἐξέτεινε δʼ εἰς ἧπαρ ξίφος.

Ἐτεοκλέους ὁ πρόσθε Πολυνείκης πεσών.

γαῖαν δʼ ὀδὰξ ἑλόντες ἀλλήλων πέλας

πίπτουσιν ἄμφω κοὐ διώρισαν κράτος.

Χορός

φεῦ φεῦ, κακῶν σῶν, Οἰδίπου, σʼ ὅσον στένω·

1425

τὰς σὰς δʼ ἀρὰς ἔοικεν ἐκπλῆσαι θεός.

Ἄγγελος

ἄκουε δή νυν καὶ τὰ πρὸς τούτοις κακά.

ἐπεὶ τέκνω πεσόντʼ ἐλειπέτην βίον,

ἐν τῷδε μήτηρ ἡ τάλαινα προσπίτνει

σὺν παρθένῳ τε καὶ προθυμίᾳ ποδός.

1430

τετρωμένους δʼ ἰδοῦσα καιρίους σφαγὰς

ᾤμωξεν· ὦ τέκνʼ, ὑστέρα βοηδρόμος

πάρειμι. προσπίτνουσα δʼ ἐν μέρει τέκνα

ἔκλαιʼ, ἐθρήνει, τὸν πολὺν μαστῶν πόνον

στένουσʼ, ἀδελφή θʼ ἡ παρασπίζουσʼ ὁμοῦ·

1435

ὦ γηροβοσκὼ μητρός, ὦ γάμους ἐμοὺς

προδόντʼ ἀδελφὼ φιλτάτω. στέρνων δʼ ἄπο

φύσημʼ ἀνεὶς δύσθνητον Ἐτεοκλῆς ἄναξ

ἤκουσε μητρός, κἀπιθεὶς ὑγρὰν χέρα

φωνὴν μὲν οὐκ ἀφῆκεν, ὀμμάτων δʼ ἄπο

1440

προσεῖπε δακρύοις, ὥστε σημῆναι φίλα.

ὃ δʼ ἦν ἔτʼ ἔμπνους, πρὸς κασιγνήτην δʼ ἰδὼν

γραῖάν τε μητέρʼ εἶπε Πολυνείκης τάδε·

Ἀπωλόμεσθα, μῆτερ· οἰκτίρω δὲ σὲ

καὶ τήνδʼ ἀδελφὴν καὶ κασίγνητον νεκρόν.

1445

φίλος γὰρ ἐχθρὸς ἐγένετʼ, ἀλλʼ ὅμως φίλος.

θάψον δέ μʼ, ὦ τεκοῦσα, καὶ σύ, σύγγονε,

ἐν γῇ πατρῴᾳ, καὶ πόλιν θυμουμένην

παρηγορεῖτον, ὡς τοσόνδε γοῦν τύχω

χθονὸς πατρῴας, κεἰ δόμους ἀπώλεσα.

1450

ξυνάρμοσον δὲ βλέφαρά μου τῇ σῇ χερί,

μῆτερ — τίθησι δʼ αὐτὸς ὀμμάτων ἔπι —

καὶ χαίρετʼ· ἤδη γάρ με περιβάλλει σκότος.

ἄμφω δʼ ἅμʼ ἐξέπνευσαν ἄθλιον βίον.

μήτηρ δʼ, ὅπως ἐσεῖδε τήνδε συμφοράν,

1455

ὑπερπαθήσασʼ, ἥρπασʼ ἐκ νεκρῶν ξίφος

κἄπραξε δεινά· διὰ μέσου γὰρ αὐχένος

ὠθεῖ σίδηρον, ἐν δὲ τοῖσι φιλτάτοις

θανοῦσα κεῖται περιβαλοῦσʼ ἀμφοῖν χέρας.

ἀνῇξε δʼ ὀρθὸς λαὸς εἰς ἔριν λόγων,

1460

ἡμεῖς μὲν ὡς νικῶντα δεσπότην ἐμόν,

οἳ δʼ ὡς ἐκεῖνον. ἦν δʼ ἔρις στρατηλάταις,

οἳ μὲν πατάξαι πρόσθε Πολυνείκη δορί,

οἳ δʼ ὡς θανόντων οὐδαμοῦ νίκη πέλοι.

κἀν τῷδʼ ὑπεξῆλθʼ Ἀντιγόνη στρατοῦ δίχα.

1465

οἳ δʼ εἰς ὅπλʼ ᾖσσον· εὖ δέ πως προμηθίᾳ

καθῆστο Κάδμου λαὸς ἀσπίδων ἔπι·

κἄφθημεν οὔπω τεύχεσιν πεφραγμένον

Ἀργεῖον ἐσπεσόντες ἐξαίφνης στρατόν.

κοὐδεὶς ὑπέστη, πεδία δʼ ἐξεπίμπλασαν

1470

φεύγοντες, ἔρρει δʼ αἷμα μυρίων νεκρῶν

λόγχαις πιτνόντων. ὡς δʼ ἐνικῶμεν μάχῃ,

οἳ μὲν Διὸς τροπαῖον ἵστασαν βρέτας,

οἳ δʼ ἀσπίδας συλῶντες Ἀργείων νεκρῶν

σκυλεύματʼ εἴσω τειχέων ἐπέμπομεν.

1475

ἄλλοι δὲ τοὺς θανόντας Ἀντιγόνης μέτα

νεκροὺς φέρουσιν ἐνθάδʼ οἰκτίσαι φίλοις.

πόλει δʼ ἀγῶνες οἳ μὲν εὐτυχέστατοι

τῇδʼ ἐξέβησαν, οἳ δὲ δυστυχέστατοι.

Χορός

οὐκ εἰς ἀκοὰς ἔτι δυστυχία

1480

δώματος ἥκει· πάρα γὰρ λεύσσειν

πτώματα νεκρῶν τρισσῶν ἤδη

τάδε πρὸς μελάθροις κοινῷ θανάτῳ

σκοτίαν αἰῶνα λαχόντων.

Ἀντιγόνη

οὐ προκαλυπτομένα βοτρυχώδεος

1485

ἁβρὰ παρηίδος οὐδʼ ὑπὸ παρθενί-

ας τὸν ὑπὸ βλεφάροις φοίνικʼ, ἐρύθημα προσώπου,

αἰδομένα φέρομαι βάκχα νεκύ-

ων, κράδεμνα δικοῦσα κόμας ἀπʼ ἐ-

1490

μᾶς, στολίδος κροκόεσσαν ἀνεῖσα τρυφάν,

ἁγεμόνευμα νεκροῖσι πολύστονον. αἰαῖ, ἰώ μοι.

ὦ Πολύνεικες, ἔφυς ἄρʼ ἐπώνυμος· ὤμοι μοι, Θῆβαι·

σὰ δʼ ἔρις — οὐκ ἔρις, ἀλλὰ φόνῳ φόνος —

1495

Οἰδιπόδα δόμον ὤλεσε κρανθεῖσʼ

αἵματι δεινῷ, αἵματι λυγρῷ.

τίνα προσῳδὸν

ἢ τίνα μουσοπόλον στοναχὰν ἐπὶ

δάκρυσι δάκρυσιν, ὦ δόμος, ὦ δόμος,

1500

ἀγκαλέσωμαι,

τρισσὰ φέρουσα τάδʼ αἵματα σύγγονα,

ματέρα καὶ τέκνα, χάρματʼ Ἐρινύος;

ἃ δόμον Οἰδιπόδα πρόπαν ὤλεσε,

τᾶς ἀγρίας ὅτε

1505

δυσξυνέτου ξυνετὸν μέλος ἔγνω

Σφιγγὸς ἀοιδοῦ σῶμα φονεύσας.

ἰώ μοί μοι, πάτερ,

τίς Ἑλλὰς ἢ βάρβαρος ἢ

τῶν προπάροιθʼ εὐγενετᾶν

1510

ἕτερος ἔτλα κακῶν τοσῶνδʼ

αἵματος ἁμερίου

τοιάδʼ ἄχεα φανερά;

τάλαινʼ, ὡς ἐλελίζει —

τίς ἄρʼ ὄρνις, ἢ δρυὸς ἢ

1515

ἐλάτας ἀκροκόμοις ἀμφὶ κλάδοις ἑζομένα,

μονομάτορσιν ὀδυρμοῖς

ἐμοῖς ἄχεσι συνῳδός;

αἴλινον αἰάγμασιν ἃ

τοῖσδε προκλαίω μονάδʼ αἰ-

1520

ῶνα διάξουσα τὸν αἰεὶ χρόνον ἐν

λειβομένοισιν δάκρυσιν ἰαχήσω.

τίνʼ ἐπὶ πρῶτον ἀπὸ χαί-

τας σπαραγμοῖς ἀπαρχὰς βάλω;

1525

ματρὸς ἐμᾶς ἢ διδύμοι-

σι γάλακτος παρὰ μαστοῖς

ἢ πρὸς ἀδελ-

φῶν οὐλόμενʼ αἰκίσματα νεκρῶν;

ὀτοτοτοῖ λεῖπε σοὺς

1530

δόμους, ἀλαὸν ὄμμα φέρων,

πάτερ γεραιέ, δεῖξον,

Οἰδιπόδα, σὸν αἰῶνα μέλεον, ὃς ἐπὶ

δώμασιν ἀέριον σκότον ὄμμασι

σοῖσι βαλὼν ἕλκεις μακρόπνουν ζόαν.

1535

κλύεις, ὦ κατʼ αὐλὰν

ἀλαίνων γεραιὸν

πόδʼ ἢ δεμνίοις δύ-

στανος ἰαύων;

Οἰδίπους

τί μʼ, ὦ παρθένε, βακτρεύμασι τυφλοῦ

ποδὸς ἐξάγαγες ἐς φῶς

1540

λεχήρη σκοτίων ἐκ θαλάμων οἰκ-

τροτάτοισιν δακρύοισιν,

πολιὸν αἰθέρος ἀφανὲς εἴδωλον ἢ

νέκυν ἔνερθεν ἢ

πτανὸν ὄνειρον;

1545

Ἀντιγόνη

δυστυχὲς ἀγγελίας ἔπος οἴσῃ,

πάτερ, οὐκέτι σοι τέκνα λεύσσει

φάος οὐδʼ ἄλοχος, παραβάκτροις

ἃ πόδα σὸν τυφλόπουν θεραπεύμασιν αἰὲν ἐμόχθει,

ὦ πάτερ, ὤμοι.

1550

Οἰδίπους

ὤμοι ἐμῶν παθέων· πάρα γὰρ στενάχειν τάδʼ, ἀυτεῖν.

τρισσαὶ ψυχαί· ποίᾳ μοίρᾳ

πῶς ἔλιπον φάος; ὦ τέκνον, αὔδα.

Ἀντιγόνη

οὐκ ἐπʼ ὀνείδεσιν οὐδʼ ἐπιχάρμασιν,

1555

ἀλλʼ ὀδύναισι λέγω· σὸς ἀλάστωρ

ξίφεσιν βρίθων

καὶ πυρὶ καὶ σχετλίαισι μάχαις ἐπὶ παῖδας ἔβα σούς,

ὦ πάτερ, ὤ μοι.

Οἰδίπους

αἰαῖ.

1560

Ἀντιγόνη

τί τάδε καταστένεις,

Οἰδίπους

τέκνα.

Ἀντιγόνη

διʼ ὀδύνας ἔβας·

εἰ δὲ τέθριππά γʼ ἔθʼ ἅρματα λεύσσων

ἀελίου τάδε σώματα νεκρῶν

ὄμματος αὐγαῖς σαῖς ἐπενώμας —

Οἰδίπους

τῶν μὲν ἐμῶν τεκέων φανερὸν κακόν·

1565

ἁ δὲ τάλαινʼ ἄλοχος τίνι μοι, τέκνον, ὤλετο μοίρᾳ;

Ἀντιγόνη

δάκρυα γοερὰ

φανερὰ πᾶσι τιθεμένα,

τέκεσι μαστὸν ἔφερεν ἔφερεν

ἱκέτις ἱκέτιν ὀρομένα.

ηὗρε δʼ ἐν Ἠλέκτραισι πύλαις τέκνα

1570

λωτοτρόφον κατὰ λείμακα λόγχαις,

κοινὸν ἐνυάλιον,

μάτηρ, ὥστε λέοντας ἐναύλους,

μαρναμένους ἐπὶ τραύμασιν, αἵματος

ἤδη ψυχρὰν λοιβὰν φονίαν,

1575

ἃν ἔλαχʼ Ἅιδας, ὤπασε δʼ Ἄρης·

χαλκόκροτον δὲ λαβοῦσα νεκρῶν πάρα φάσγανον εἴσω

σαρκὸς ἔβαψεν, ἄχει δὲ τέκνων ἔπεσʼ ἀμφὶ τέκνοισι.

πάντα δʼ ἐν ἄματι τῷδε συνάγαγεν,

ὦ πάτερ, ἁμετέροισι δόμοισιν ἄχη θεὸς ὃς

1580

τάδε τελευτᾷ.

Χορός

πολλῶν κακῶν κατῆρξεν Οἰδίπου δόμοις

τόδʼ ἦμαρ· εἴη δʼ εὐτυχέστερος βίος.

Κρέων

οἴκτων μὲν ἤδη λήγεθʼ, ὡς ὥρα τάφου

μνήμην τίθεσθαι· τόνδε δʼ, Οἰδίπου, λόγον

1585

ἄκουσον· ἀρχὰς τῆσδε γῆς ἔδωκέ μοι

Ἐτεοκλέης παῖς σός, γάμων φερνὰς διδοὺς

Αἵμονι κόρης τε λέκτρον Ἀντιγόνης σέθεν.

οὐκ οὖν σʼ ἐάσω τήνδε γῆν οἰκεῖν ἔτι·

σαφῶς γὰρ εἶπε Τειρεσίας οὐ μή ποτε

1590

σοῦ τήνδε γῆν οἰκοῦντος εὖ πράξειν πόλιν.

ἀλλʼ ἐκκομίζου. καὶ τάδʼ οὐχ ὕβρει λέγω

οὐδʼ ἐχθρὸς ὢν σός, διὰ δὲ τοὺς ἀλάστορας

τοὺς σοὺς δεδοικὼς μή τι γῆ πάθῃ κακόν.

Οἰδίπους

ὦ μοῖρʼ, ἀπʼ ἀρχῆς ὥς μʼ ἔφυσας ἄθλιον

1595

καὶ τλήμονʼ, εἴ τις ἄλλος ἀνθρώπων ἔφυ·

ὃν καὶ πρὶν ἐς φῶς μητρὸς ἐκ γονῆς μολεῖν,

ἄγονον Ἀπόλλων Λαΐῳ μʼ ἐθέσπισεν

φονέα γενέσθαι πατρός· ὦ τάλας ἐγώ.

ἐπεὶ δʼ ἐγενόμην, αὖθις ὁ σπείρας πατὴρ

1600

κτείνει με νομίσας πολέμιον πεφυκέναι·

χρῆν γὰρ θανεῖν νιν ἐξ ἐμοῦ· πέμπει δέ με

μαστὸν ποθοῦντα θηρσὶν ἄθλιον βοράν·

οὗ σῳζόμεσθα — Ταρτάρου γὰρ ὤφελεν

ἐλθεῖν Κιθαιρὼν εἰς ἄβυσσα χάσματα,

1605

ὅς μʼ οὐ διώλεσʼ, ἀλλὰ

δουλεῦσαί τέ μοι

ἔδωκε Πόλυβον ἀμφὶ δεσπότην.

δʼ ἐμαυτοῦ πατέρʼ ὁ δυσδαίμων ἐγὼ

μητρὸς ἦλθον τῆς ταλαιπώρου λέχος,

τʼ ἀδελφοὺς ἔτεκον, οὓς ἀπώλεσα,

1610

παραλαβὼν Λαΐου καὶ παισὶ δούς.

γὰρ τοσοῦτον ἀσύνετος πέφυκʼ ἐγὼ

εἰς ἔμʼ ὄμματʼ ἔς τʼ ἐμῶν παίδων βίον

θεῶν του ταῦτʼ ἐμηχανησάμην.

· τί δράσω δῆθʼ ὁ δυσδαίμων ἐγώ;

1615

ἡγεμών μοι ποδὸς ὁμαρτήσει τυφλοῦ;

ἡ θανοῦσα; ζῶσά γʼ ἂν σάφʼ οἶδʼ ὅτι.

εὔτεκνος ξυνωρίς; ἀλλʼ οὐκ ἔστι μοι.

ἔτι νεάζων αὐτὸς εὕροιμʼ ἂν βίον;

; τί μʼ ἄρδην ὧδʼ ἀποκτείνεις, Κρέον;

1620

γάρ, εἴ με γῆς ἔξω βαλεῖς.

μὴν ἑλίξας γʼ ἀμφὶ σὸν χεῖρας γόνυ

φανοῦμαι· τὸ γὰρ ἐμόν ποτʼ εὐγενὲς

ἂν προδοίην, οὐδέ περ πράσσων κακῶς.

Κρέων

τʼ εὖ λέλεκται γόνατα μὴ χρῴζειν ἐμά,

1625

δὲ ναίειν σʼ οὐκ ἐάσαιμʼ ἂν χθόνα.

δὲ τῶνδε τὸν μὲν ἐς δόμους χρεὼν

κομίζειν, τόνδε δʼ, ὃς πέρσων πόλιν

σὺν ἄλλοις ἦλθε, Πολυνείκους νέκυν

ἄθαπτον τῆσδʼ ὅρων ἔξω χθονός.

1630

δὲ πᾶσι Καδμείοις τάδε·

ἂν νεκρὸν τόνδʼ ἢ καταστέφων ἁλῷ

γῇ καλύπτων, θάνατον ἀνταλλάξεται.

δʼ ἄκλαυτον, ἄταφον, οἰωνοῖς βοράν.

δʼ ἐκλιποῦσα τριπτύχους θρήνους νεκρῶν

1635

σαυτήν, Ἀντιγόνη, δόμων ἔσω

παρθενεύου τὴν ἰοῦσαν ἡμέραν

, ἐν ᾗ σε λέκτρον Αἵμονος μένει.

Ἀντιγόνη

πάτερ, ἐν οἵοις κείμεθʼ ἄθλιοι κακοῖς.

σε στενάζω τῶν τεθνηκότων πλέον·

1640

γὰρ τὸ μέν σοι βαρὺ κακῶν, τὸ δʼ οὐ βαρύ,

εἰς ἅπαντα δυστυχὴς ἔφυς, πάτερ.

σʼ ἐρωτῶ τὸν νεωστὶ κοίρανον·

τόνδʼ ὑβρίζεις πατέρʼ ἀποστέλλων χθονός;

θεσμοποιεῖς ἐπὶ ταλαιπώρῳ νεκρῷ;

1645

Κρέων

βουλεύματʼ, οὐχ ἡμῶν, τάδε.

Ἀντιγόνη

γε, καὶ σὺ μῶρος ὃς ἐπίθου τάδε.

Κρέων

; τἀντεταλμένʼ οὐ δίκαιον ἐκπονεῖν;

Ἀντιγόνη

, ἢν πονηρά γʼ ᾖ κακῶς τʼ εἰρημένα.

Κρέων

δʼ; οὐ δικαίως ὅδε κυσὶν δοθήσεται;

1650

Ἀντιγόνη

ἔννομον γὰρ τὴν δίκην πράσσεσθέ νιν.

Κρέων

γε πόλεως ἐχθρὸς ἦν οὐκ ἐχθρὸς ὤν.

Ἀντιγόνη

ἔδωκε τῇ τύχῃ τὸν δαίμονα.

Κρέων

τῷ τάφῳ νυν τὴν δίκην παρασχέτω.

Ἀντιγόνη

πλημμελήσας, τὸ μέρος εἰ μετῆλθε γῆς;

1655

Κρέων

ὅδʼ ἁνήρ, ὡς μάθῃς, γενήσεται.

Ἀντιγόνη

σφε θάψω, κἂν ἀπεννέπῃ πόλις.

Κρέων

ἄρʼ ἐγγὺς τῷδε συνθάψεις νεκρῷ.

Ἀντιγόνη

εὐκλεές τοι δύο φίλω κεῖσθαι πέλας.

Κρέων

τήνδε κἀς δόμους κομίζετε.

1660

Ἀντιγόνη

δῆτʼ, ἐπεὶ τοῦδʼ οὐ μεθήσομαι νεκροῦ.

Κρέων

ὁ δαίμων, παρθένʼ, οὐχ ἃ σοὶ δοκεῖ.

Ἀντιγόνη

κέκριται, μὴ ἐφυβρίζεσθαι νεκρούς.

Κρέων

οὔτις ἀμφὶ τῷδʼ ὑγρὰν θήσει κόνιν.

Ἀντιγόνη

πρός σε τῆσδε μητρὸς Ἰοκάστης, Κρέον.

1665

Κρέων

μοχθεῖς· οὐ γὰρ ἂν τύχοις τάδε.

Ἀντιγόνη

δʼ ἀλλὰ νεκρῷ λουτρὰ περιβαλεῖν μʼ ἔα.

Κρέων

τοῦτʼ ἂν εἴη τῶν ἀπορρήτων πόλει.

Ἀντιγόνη

ἀμφὶ τραύματʼ ἄγρια τελαμῶνας βαλεῖν.

Κρέων

ἔσθʼ ὅπως σὺ τόνδε τιμήσεις νέκυν.

1670

Ἀντιγόνη

φίλτατʼ, ἀλλὰ στόμα γε σὸν προσπτύξομαι.

Κρέων

μὴ ἐς γάμους σοὺς συμφορὰν κτήσῃ γόοις.

Ἀντιγόνη

γὰρ γαμοῦμαι ζῶσα παιδὶ σῷ ποτε;

Κρέων

σʼ ἀνάγκη· ποῖ γὰρ ἐκφεύξῃ λέχος;

Ἀντιγόνη

ἆρʼ ἐκείνη Δαναΐδων μʼ ἕξει μίαν.

1675

Κρέων

τὸ τόλμημʼ οἷον ἐξωνείδισεν;

Ἀντιγόνη

σίδηρος ὅρκιόν τέ μοι ξίφος.

Κρέων

δʼ ἐκπροθυμῇ τῶνδʼ ἀπηλλάχθαι γάμων;

Ἀντιγόνη

τῷδʼ ἀθλιωτάτῳ πατρί.

Κρέων

σοι, μωρία δʼ ἔνεστί τις.

1680

Ἀντιγόνη

ξυνθανοῦμαί γʼ, ὡς μάθῃς περαιτέρω.

Κρέων

, οὐ φονεύσεις παῖδʼ ἐμόν, λίπε χθόνα.

Οἰδίπους

θύγατερ, αἰνῶ μέν σε τῆς προθυμίας.

Ἀντιγόνη

εἰ γαμοίμην, σὺ δὲ μόνος φεύγοις, πάτερ;

Οἰδίπους

εὐτυχοῦσα, τἄμʼ ἐγὼ στέρξω κακά.

1685

Ἀντιγόνη

τίς σε τυφλὸν ὄντα θεραπεύσει, πάτερ;

Οἰδίπους

ὅπου μοι μοῖρα κείσομαι πέδῳ.

Ἀντιγόνη

δʼ Οἰδίπους ποῦ καὶ τὰ κλείνʼ αἰνίγματα;

Οἰδίπους

· ἓν ἦμάρ μʼ ὤλβισʼ, ἓν δʼ ἀπώλεσεν.

Ἀντιγόνη

μετασχεῖν κἀμὲ δεῖ τῶν σῶν κακῶν;

1690

Οἰδίπους

φυγὴ θυγατρὶ σὺν τυφλῷ πατρί.

Ἀντιγόνη

, σωφρονούσῃ γʼ, ἀλλὰ γενναία, πάτερ.

Οἰδίπους

νύν με, μητρὸς ὡς ψαύσω σέθεν.

Ἀντιγόνη

, γεραιᾶς φιλτάτης ψαῦσον χερί.

Οἰδίπους

μῆτερ, ὦ ξυνάορʼ ἀθλιωτάτη.

1695

Ἀντιγόνη

πρόκειται, πάντʼ ἔχουσʼ ὁμοῦ κακά.

Οἰδίπους

δὲ πτῶμα Πολυνείκους τε ποῦ;

Ἀντιγόνη

ἐκτάδην σοι κεῖσθον ἀλλήλοιν πέλας.

Οἰδίπους

τυφλὴν χεῖρʼ ἐπὶ πρόσωπα δυστυχῆ.

Ἀντιγόνη

, θανόντων σῶν τέκνων ἅπτου χερί.

1700

Οἰδίπους

φίλα πεσήματʼ ἄθλιʼ ἀθλίου πατρός.

Ἀντιγόνη

φίλτατον δῆτʼ ὄνομα Πολυνείκους ἐμοί.

Οἰδίπους

χρησμός, ὦ παῖ, Λοξίου περαίνεται.

Ἀντιγόνη

ποῖος; ἀλλʼ ἦ πρὸς κακοῖς ἐρεῖς κακά;

Οἰδίπους

ταῖς Ἀθήναις κατθανεῖν μʼ ἀλώμενον.

1705

Ἀντιγόνη

; τίς σε πύργος Ἀτθίδος προσδέξεται;

Οἰδίπους

Κολωνός, δώμαθʼ ἱππίου θεοῦ.

εἶα, τυφλῷ τῷδʼ ὑπηρέτει πατρί,

προθυμῇ τῆσδε κοινοῦσθαι φυγῆς.

Ἀντιγόνη

ἐς φυγὰν τάλαιναν· ὄρεγε χέρα φίλαν,

1710

γεραιέ, πομπίμαν

ἔμʼ ὥστε ναυσίπομπον αὔραν.

Οἰδίπους

ἰδοὺἰδού, πορεύομαι·

, σύ μοι ποδαγὸς ἀθλία γενοῦ.

1715

Ἀντιγόνη

γενόμεθʼ, ἄθλιαί

δῆτα Θηβαιᾶν μάλιστα παρθένων.

Οἰδίπους

γεραιὸν ἴχνος τίθημι;

πρόσφερʼ, ὦ τέκνον.

Ἀντιγόνη

τᾷδε βᾶθί μοι,

1720

τᾷδε πόδα τιθείς,

ὄνειρον ἰσχύν.

Οἰδίπους

ἰώ, δυστυχεστάτας φυγὰς

τὸν γέροντά μʼ ἐκ πάτρας.

ἰώ, δεινὰ δείνʼ ἐγὼ τλάς.

1725

Ἀντιγόνη

τλάς; τί τλάς; οὐχ ὁρᾷ Δίκα κακούς,

ἀμείβεται βροτῶν ἀσυνεσίας.

Οἰδίπους

εἰμὶ μοῦσαν ὃς ἐπὶ καλ-

οὐράνιον ἔβαν

μειξοκόρας

1730

ἀσύνετον εὑρών.

Ἀντιγόνη

ἀναφέρεις ὄνειδος.

τὰ πάρος εὐτυχήματʼ αὐδῶν.

σʼ ἐπέμενε μέλεα πάθεα

πατρίδος ἄπο γενόμενον,

1735

πάτερ, θανεῖν που.

ποθεινὰ δάκρυα παρὰ φίλαισι παρθένοις λιποῦσʼ ἄπειμι πατρίδος

ἀποπρὸ γαίας ἀπαρθένευτʼ ἀλωμένα.

τὸ χρήσιμον φρενῶν

ἐς πατρός γε συμφορὰς

1740

εὐκλεᾶ με θήσει· τάλαινʼ

ἐγὼ σῶν συγγόνου

θʼ ὑβρισμάτων σῶν, ὃς ἐκ δόμων νέκυς ἄθαπτος

οἴχεται μέλεος, ὅν, εἴ με καὶ

θανεῖν, πάτερ, χρεών, σκότια γᾷ καλύψω. πρὸς

1745

ἥλικας φάνηθι σάς

Οἰδίπους

. ἅλις ὀδυρμάτων ἐμῶν.

Ἀντιγόνη

δʼ ἀμφὶ βωμίους λιτὰς

Οἰδίπους

— κόρον ἔχουσʼ ἐμῶν κακῶν

Ἀντιγόνη

. ἴθʼ ἀλλὰ Βρόμιος ἵνα

1750

Οἰδίπους

σηκὸς ἄβατος ὄρεσι μαινάδων

Καδμείαν ᾧ νεβρίδα στολιδωσαμένα

Ἀντιγόνη

ποτʼ ἐγὼ

Σεμέλας θίασον ἱερὸν ὄρεσιν ἀνεχόρευσα

1755

, χάριν ἀχάριτον ἐς θεοὺς

διδοῦσα; ὦ πάτρας κλεινῆς πολῖται

Οἰδίπους

, λεύσσετʼ, Οἰδίπους ὅδε, ὃς τὰ κλείνʼ αἰνίγματʼ

ἔγνω καὶ μέγιστος ἦν ἀνήρ, ὃς μόνος Σφιγγὸς κατέσχον

τῆς μιαιφόνου κράτη, νῦν ἄτιμος αὐτὸς οἰκτρὸς

1760

ἐξελαύνομαι χθονός. ἀλλὰ γὰρ τί ταῦτα θρηνῶ

καὶ μάτην ὀδύρομαι; τὰς γὰρ ἐκ θεῶν ἀνάγκας

θνητὸν ὄντα δεῖ φέρειν. ὦ μέγα σεμνὴ Νίκη, τὸν

Χορός

ἐμὸν βίοτον κατέχοις καὶ μὴ

λήγοις στεφανοῦσα

1765

.