Euripides Iphigenia in Aulis

Ἰφιγένεια

ὦ τεκοῦσα μῆτερ, ἀνδρῶν ὄχλον εἰσορῶ πέλας.

Κλυταιμήστρα

τόν τε τῆς θεᾶς παῖδα, τέκνον, ᾧ σὺ δεῦρʼ ἐλήλυθας. διαχαλᾶτέ μοι μέλαθρα

Ἰφιγένεια

, δμῶες, ὡς κρύψω δέμας. τί δὲ τέκνον, φεύγεις

1340

Κλυταιμήστρα

; Ἀχιλλέα τόνδʼ ἰδεῖν

Ἰφιγένεια

. ὡς τί δή; τὸ δυστυχές

Κλυταιμήστρα

μοι τῶν

Ἰφιγένεια

αἰδῶ φέρει. οὐκ ἐν ἁβρότητι κεῖσαι

Κλυταιμήστρα

πρὸς τὰ νῦν πεπτωκότα. ἀλλὰ μίμνʼ· οὐ σεμνότητος

ἔργον, ἢν ὀνώμεθα. ὦ γύναι τάλαινα, Λήδας

Ἀχιλλεύς

θύγατερ— οὐ ψευδῆ θροεῖς. δείνʼ

1345

Κλυταιμήστρα

ἐν Ἀργείοις βοᾶται

Ἀχιλλεύς

— τίνα βοήν; σήμαινέ μοι

Κλυταιμήστρα

. ἀμφὶ σῆς παιδός— πονηρὸν

Ἀχιλλεύς

εἶπας οἰωνὸν

Κλυταιμήστρα

λόγον. ὡς χρεὼν σφάξαι νιν.

Ἀχιλλεύς

οὐδεὶς τοῖσδʼ ἐναντίον

Κλυταιμήστρα

λέγει ; ἐς θόρυβον ἐγώ τι καὐτὸς

Ἀχιλλεύς

ἤλυθον— τίνʼ, ὦ ξένε; σῶμα λευσθῆναι

Κλυταιμήστρα

πέτροισι

Ἀχιλλεύς

. μῶν κόρην σῴζων ἐμήν

1350

Κλυταιμήστρα

αὐτὸ τοῦτο. τίς δʼ ἂν

Ἀχιλλεύς

ἔτλη τοῦ σώματος

Κλυταιμήστρα

τοῦ σοῦ θιγεῖν τοῦ; πάντες Ἕλληνες. στρατὸς δὲ Μυρμιδὼν οὔ σοι

Ἀχιλλεύς

παρῆν; πρῶτος

Κλυταιμήστρα

ἐκεῖνος ἐχθρός. διʼ ἄρʼ ὀλώλαμεν

Ἀχιλλεύς

, τέκνον. οἵ με τὸν γάμων

Κλυταιμήστρα

ἀπεκάλουν ἥσσονα. ἀπεκρίνω

Ἀχιλλεύς

δὲ τί; τὴν ἐμὴν μέλλουσαν εὐνὴν

Κλυταιμήστρα

κτανεῖν— δίκαια

Ἀχιλλεύς

γάρ. ἣν ἐφήμισεν πατήρ μοι. καὶ Ἀργόθεν

1355

Κλυταιμήστρα

γʼ ἐπέμψατο

Ἀχιλλεύς

. ἀλλʼ ἐνικώμην κεκραγμοῦ

Κλυταιμήστρα

. τὸ πολὺ γὰρ δεινὸν

Ἀχιλλεύς

κακόν. ἀλλʼ ὅμως ἀρήξομέν

Κλυταιμήστρα

σοι. καὶ μαχῇ πολλοῖσιν

Ἀχιλλεύς

εἷς; εἰσορᾷς τεύχη φέροντας

Κλυταιμήστρα

τούσδε; ὄναιο τῶν

Ἀχιλλεύς

. ἀλλʼ ὀνησόμεσθα. παῖς ἄρʼ

Κλυταιμήστρα

οὐκέτι σφαγήσεται

Ἀχιλλεύς

; οὔκ, ἐμοῦ γʼ

1360

Κλυταιμήστρα

. ἥξει δʼ ὅστις ἅψεται

Ἀχιλλεύς

κόρης; μυρίοι γʼ, ἄξει

Κλυταιμήστρα

δʼ Ὀδυσσεύς. ἆρʼ ὁ Σισύφου

Ἀχιλλεύς

γόνος; αὐτὸς οὗτος. ἴδια πράσσων

Κλυταιμήστρα

, ἢ στρατοῦ ταχθεὶς

Ἀχιλλεύς

ὕπο; αἱρεθεὶς

Κλυταιμήστρα

ἑκών. πονηράν γʼ αἵρεσιν, μιαιφονεῖν

Ἀχιλλεύς

. ἀλλʼ ἐγὼ

Κλυταιμήστρα

νιν. ἄξει δʼ οὐχ ἑκοῦσαν ἁρπάσας

Ἀχιλλεύς

; δηλαδὴ ξανθῆς

1365

Κλυταιμήστρα

ἐθείρας. ἐμὲ δὲ δρᾶν τί χρὴ

Ἀχιλλεύς

τότε; ἀντέχου θυγατρός

Κλυταιμήστρα

ὡς τοῦδʼ εἵνεκʼ οὐ σφαγήσεται

Ἀχιλλεύς

. ἀλλὰ μὴν ἐς

Κλυταιμήστρα

τοῦτό γʼ ἥξει. μῆτερ, εἰσακούσατε

Ἀχιλλεύς

τῶν ἐμῶν λόγων· μάτην

Ἰφιγένεια

σʼ εἰσορῶ θυμουμένην

σῷ πόσει· τὰ δʼ ἀδύναθʼ ἡμῖν καρτερεῖν οὐ

ῥᾴδιον. τὸν μὲν οὖν ξένον δίκαιον αἰνέσαι προθυμίας

1370

· ἀλλὰ καὶ σὲ τοῦθʼ ὁρᾶν χρή, μὴ διαβληθῇ στρατῷ

, καὶ πλέον πράξωμεν οὐδέν, ὅδε δὲ συμφορᾶς

τύχῃ. οἷα δʼ εἰσῆλθέν μʼ, ἄκουσον, μῆτερ, ἐννοουμένην

· κατθανεῖν μέν μοι δέδοκται· τοῦτο δʼ αὐτὸ

βούλομαι εὐκλεῶς πρᾶξαι, παρεῖσά γʼ ἐκποδὼν τὸ δυσγενές

1375

. δεῦρο δὴ σκέψαι μεθʼ ἡμῶν, μῆτερ, ὡς καλῶς

λέγω· εἰς ἔμʼ Ἑλλὰς ἡ μεγίστη πᾶσα νῦν ἀποβλέπει

, κἀν ἐμοὶ πορθμός τε ναῶν καὶ Φρυγῶν κατασκαφαὶ

τάς τε μελλούσας γυναῖκας, ἤν τι δρῶσι βάρβαροι

, μηκέθʼ ἁρπάζειν ἐᾶν τούσδʼ ὀλβίας ἐξ Ἑλλάδος

1380

, τὸν Ἑλένης τείσαντας ὄλεθρον, ἣν ἀν ήρπασεν

Πάρις. ταῦτα πάντα κατθανοῦσα ῥύσομαι ἀν, καί μου κλέος

, Ἑλλάδʼ ὡς ἠλευθέρωσα, μακάριον γενήσεται.

καὶ γὰρ οὐδέ τοί τι λίαν ἐμὲ φιλοψυχεῖν χρεών

· πᾶσι γάρ μʼ Ἕλλησι κοινὸν ἔτεκες, οὐχὶ σοὶ

1385

μόνῃ. ἀλλὰ μυρίοι μὲν ἄνδρες ἀσπίσιν πεφραγμένοι

, μυρίοι δʼ ἐρέτμʼ ἔχοντες, πατρίδος ἠδικημένης

, δρᾶν τι τολμήσουσιν ἐχθροὺς χὑπὲρ Ἑλλάδος

θανεῖν, ἡ δʼ ἐμὴ ψυχὴ μίʼ οὖσα πάντα κωλύσει τάδε

τί τὸ δίκαιον τοῦτό γε; ἆρʼ ἔχοιμʼ ἂν ἀντειπεῖν

1390

ἔπος; κἀπʼ ἐκεῖνʼ ἔλθωμεν· οὐ δεῖ τόνδε διὰ μάχης

μολεῖν πᾶσιν Ἀργείοις γυναικὸς εἵνεκʼ οὐδὲ κατθανεῖν

. εἷς γʼ ἀνὴρ κρείσσων γυναικῶν μυρίων ὁρᾶν

φάος. εἰ βεβούληται δὲ σῶμα τοὐμὸν Ἄρτεμις λαβεῖν

, ἐμποδὼν γενήσομαι ʼγὼ θνητὸς οὖσα τῇ θεῷ;

1395

ἀλλʼ ἀμήχανον· δίδωμι σῶμα τοὐμὸν Ἑλλάδι.

θύετʼ, ἐκπορθεῖτε Τροίαν. ταῦτα γὰρ μνημεῖά

μου διὰ μακροῦ, καὶ παῖδες οὗτοι καὶ γάμοι καὶ

δόξʼ ἐμή. βαρβάρων δʼ Ἕλληνας ἄρχειν εἰκός, ἀλλʼ οὐ

βαρβάρους, μῆτερ, Ἑλλήνων· τὸ μὲν γὰρ δοῦλον, οἳ δʼ

1400

. τὸ μὲν σόν, ὦ νεᾶνι, γενναίως ἔχει· τὸ τῆς

Χορός

τύχης δὲ καὶ τὸ τῆς θεοῦ νοσεῖ. Ἀγαμέμνονος

παῖ, μακάριόν μέ τις θεῶν ἔμελλε

Ἀχιλλεύς

θήσειν, εἰ τύχοιμι σῶν γάμων. ζηλῶ

δὲ σοῦ μὲν Ἑλλάδʼ, Ἑλλάδος δὲ σέ. εὖ

1405

γὰρ τόδʼ εἶπας ἀξίως τε πατρίδος· τὸ θεομαχεῖν

γὰρ ἀπολιποῦσʼ, ὅ σου κρατεῖ

ἐξελογίσω τὰ χρηστὰ τἀναγκαῖά τε. μᾶλλον

λέκτρων σῶν πόθος μʼ ἐσέρχεται

τὴν φύσιν βλέψαντα· γενναία γὰρ εἶ. ὅρα

1410

δʼ· ἐγὼ γὰρ βούλομαί σʼ εὐεργετεῖν λαβεῖν

τʼ ἐς οἴκους· ἄχθομαί τʼ, ἴστω Θέτις

, εἰ μή σε σώσω Δαναΐδαισι διὰ μάχης ἐλθών.

ἄθρησον· ὁ θάνατος δεινὸν κακόν. λέγω

τάδʼ οὐδὲν οὐδένʼ εὐλαβουμένη. ἡ Τυνδαρὶς

1415

Ἰφιγένεια

παῖς διὰ τὸ σῶμʼ ἀρκεῖ μάχας ἀνδρῶν

τιθεῖσα καὶ φόνους· σὺ δʼ, ὦ ξένε,

μὴ θνῇσκε διʼ ἐμὲ μηδʼ ἀποκτείνῃς τινά, ἔα

δὲ σῷσαί μʼ Ἑλλάδʼ, ἢν δυνώμεθα. ὦ λῆμʼ

ἄριστον, οὐκ ἔχω πρὸς τοῦτʼ ἔτι λέγειν

1420

Ἀχιλλεύς

, ἐπεί σοι τάδε δοκεῖ· γενναῖα γὰρ

· τί γὰρ τἀληθὲς οὐκ εἴποι τις ἄν;

ὅμως δʼ, ἴσως γὰρ κἂν μεταγνοίης τάδε, ὡς

οὖν ἂν εἰδῇς τἀπʼ ἐμοῦ λελεγμένα, ἐλθὼν

τάδʼ ὅπλα θήσομαι βωμοῦ πέλας, ὡς οὐκ

1425

ἐάσων σʼ ἀλλὰ κωλύσων θανεῖν. χρήσῃ

δὲ καὶ σὺ τοῖς ἐμοῖς λόγοις τάχα, ὅταν

πέλας σῆς φάσγανον δέρης ἴδῃς. οὔκουν

ἐάσω σʼ ἀφροσύνῃ τῇ σῇ θανεῖν· ἐλθὼν

δὲ σὺν ὅπλοις τοῖσδε πρὸς ναὸν θεᾶς

1430

καραδοκήσω σὴν ἐκεῖ παρουσίαν. μῆτερ, τί

δακρύοις τέγγεις κόρας; ἔχω

Ἰφιγένεια

τάλαινα πρόφασιν ὥστʼ ἀλγεῖν φρένα. παῦσαι

Κλυταιμήστρα

· ʼμὲ μὴ κάκιζε· τάδε δέ μοι πιθοῦ.

Ἰφιγένεια

λέγʼ· ὡς παρʼ ἡμῶν οὐδὲν ἀδικήσῃ, τέκνον.

1435

Κλυταιμήστρα

μήτʼ οὖν γε τὸν σὸν πλόκαμον ἐκτέμῃς τριχός

Ἰφιγένεια

, μήτʼ ἀμφὶ σῶμα μέλανας ἀμπίσχῃ πέπλους. τί

δὴ τόδʼ εἶπας, τέκνον; ἀπολέσασά σε; οὐ

Κλυταιμήστρα

σύ γε· σέσῳσμαι, κατʼ ἐμὲ δʼ εὐκλεὴς ἔσῃ

Ἰφιγένεια

. πῶς εἶπας; οὐ πενθεῖν με σὴν ψυχὴν χρεών;

1440

Κλυταιμήστρα

ἥκιστʼ, ἐπεί μοι τύμβος οὐ χωσθήσεται. τί

Ἰφιγένεια

δαί; τὸ θνῄσκειν, οὐ τάφος, νομίζεται.

Κλυταιμήστρα

βωμὸς θεᾶς μοι μνῆμα τῆς Διὸς κόρης. ἀλλʼ

Ἰφιγένεια

ὦ τέκνον, σοὶ πείσομαι· λέγεις γὰρ

Κλυταιμήστρα

. ὡς εὐτυχοῦσά γʼ Ἑλλάδος τʼ εὐεργέτις. τί

1445

Ἰφιγένεια

κασιγνήταισιν ἀγγελῶ σέθεν; μηδʼ ἀμφὶ

Κλυταιμήστρα

κείναις μέλανας ἐξάψῃ πέπλους.

Ἰφιγένεια

δὲ παρὰ σοῦ φίλον ἔπος τι παρθένοις;

Κλυταιμήστρα

χαίρειν γε. Ὀρέστην τʼ ἔκτρεφʼ ἄνδρα τόνδε

Ἰφιγένεια

μοι. προσέλκυσαί νιν ὕστατον θεωμένη. ὦ φίλτατʼ

1450

Κλυταιμήστρα

, ἐπεκούρησας ὅσον εἶχες φίλοις.

Ἰφιγένεια

ἔσθʼ ὅ τι κατʼ Ἄργος δρῶσά σοι χάριν φέρω

Κλυταιμήστρα

πατέρα τὸν ἀμὸν μὴ στύγει, πόσιν γε σόν.

Ἰφιγένεια

ἀγῶνας διὰ σὲ δεῖ κεῖνον δραμεῖν.

Κλυταιμήστρα

ἄκων μʼ ὑπὲρ γῆς Ἑλλάδος διώλεσεν. δόλῳ δʼ

1455

Ἰφιγένεια

, ἀγεννῶς Ἀτρέως τʼ οὐκ ἀξίως. τίς

Κλυταιμήστρα

μʼ εἶσιν ἄξων πρὶν σπαράσσεσθαι κόμης

Ἰφιγένεια

ἐγώ, μετά γε σοῦ— μὴ σύ γʼ· οὐ καλῶς λέγεις

Κλυταιμήστρα

. πέπλων ἐχομένη

Ἰφιγένεια

σῶν. ἐμοί, μῆτερ, πιθοῦ· μένʼ

Κλυταιμήστρα

· ὡς ἐμοί τε σοί

1460

Ἰφιγένεια

κάλλιον τόδε. πατρὸς

δʼ ὀπαδῶν τῶνδέ τίς με πεμπέτω Ἀρτέμιδος

ἐς λειμῶνʼ, ὅπου σφαγήσομαι. ὦ

, οἴχῃ; καὶ πάλιν γʼ οὐ μὴ μόλω.

Κλυταιμήστρα

μητέρα;

Ἰφιγένεια

ὁρᾷς γʼ, οὐκ ἀξίως. σχές

Κλυταιμήστρα

, μή με προλίπῃς

1465

Ἰφιγένεια

. οὐκ ἐῶ στάζειν δάκρυ

Κλυταιμήστρα

. ὑμεῖς δʼ ἐπευφημήσατʼ

Ἰφιγένεια

, ὦ νεάνιδες, παιᾶνα

τἠμῇ συμφορᾷ Διὸς κόρην Ἄρτεμιν· ἴτω

δὲ Δαναΐδαις εὐφημία. κανᾶ δʼ

ἐναρχέσθω τις, αἰθέσθω δὲ πῦρ προχύταις

καθαρσίοισι, καὶ πατὴρ ἐμὸς ἐνδεξιούσθω

1470

βωμόν· ὡς σωτηρίαν Ἕλλησι δώσουσʼ

ἔρχομαι νικηφόρον. ἄγετέ με

τὰν Ἰλίου καὶ Φρυγῶν ἑλέπτολιν.

Ἰφιγένεια

περίβολα δίδοτε

1475

, φέρετε— πλόκαμος

καταστέφειν — χερνίβων τε παγάς

. ἑλίσσετʼ ἀμφὶ ναὸν ἀμφὶ

βωμὸν Ἄρτεμιν, τὰν

ἄνασσαν Ἄρτεμιν,

1480

μάκαιραν· ὡς ἐμοῖσιν

, εἰ χρεών, αἵμασι

θύμασί τε θέσφατʼ ἐξαλείψω. ὦ πότνια

πότνια μᾶτερ ,

1485

δάκρυά γέ σοι δώσομεν

ἁμέτερα· παρʼ ἱεροῖς γὰρ οὐ πρέπει

. ἰὼ ἰὼ νεάνιδες

συνεπαείδετʼ Ἄρτεμιν Χαλκίδος

1490

ἀντίπορον,

τε δόρατα μέμονε

ὄνομα διʼ ἐμὸν

Αὐλίδος στενοπόροις

1495

ὅρμοις. ἰὼ γᾶ μᾶτερ ὦ Πελασγία

, Μυκηναῖαί τʼ ἐμαὶ

θεράπναι— καλεῖς πόλισμα

Περσέως, Κυκλωπίων πόνον χερῶν

Χορός

; ἐθρέψαθʼ Ἑλλάδι με

1500

φάος· θανοῦσα δʼ οὐκ ἀναίνομαι

Ἰφιγένεια

. κλέος γὰρ οὔ σε

μὴ λίπῃ. ἰὼ ἰώ. λαμπαδοῦχος

Χορός

ἁμέρα Διός τε φέγγος,

Ἰφιγένεια

ἰὼ ἰώ.

1505

αἰῶνα καὶ μοῖραν

οἰκήσομεν. χαῖρέ μοι, φίλον

φάος. ἰὼ ἰώ. ἴδεσθε τὰν

καὶ Φρυγῶν ἑλέπτολιν

Χορός

στείχουσαν

1510

, ἐπὶ κάρα

στέφη βαλουμέναν χερνίβων

τε παγάς, βωμόν γε δαίμονος

θεᾶς ῥανίσιν αἱματορρύτοις

χρανοῦσαν εὐφυῆ τε

δέρην σφαγεῖσαν

1515

. εὔδροσοι παγαὶ πατρῷαι μένουσι

χέρνιβές τέ σε στρατός τʼ

Ἀχαιῶν θέλων Ἰλίου πόλιν μολεῖν

. ἀλλὰ τὰν Διὸς κόραν κλῄσωμεν

Ἄρτεμιν, θεῶν

1520

ἄνασσαν, ὡς ἐπʼ εὐτυχεῖ

πότμῳ. ὦ πότνια

, πότνια, θύμασιν βροτησίοις χαρεῖσα

, πέμψον ἐς Φρυγῶν γαῖαν Ἑλλάνων στρατὸν

καὶ δολόεντα Τροίας

1525

ἕδη, Ἀγαμέμνονά τε λόγχαις

Ἑλλάδι κλεινότατον

δὸς ἀμφὶ κάρα

ἑὸν κλέος ἀείμνηστον ἀμφιθεῖναι

. ὦ Τυνδαρεία παῖ

1530

, Κλυταιμήστρα, δόμων ἔξω

Ἄγγελος

, ὡς κλύῃς ἐμῶν λόγων. φθογγῆς

κλύουσα δεῦρο σῆς ἀφικόμην, ταρβοῦσα

Κλυταιμήστρα

τλήμων κἀκπεπληγμένη φόβῳ· μή μοί

τινʼ ἄλλην ξυμφορὰν ἥκεις φέρων πρὸς

1535

τῇ παρούσῃ; σῆς μὲν οὖν παιδὸς πέρι

σοι καὶ

Ἄγγελος

σημῆναι θέλω. μὴ μέλλε

τοίνυν, ἀλλὰ φράζʼ ὅσον τάχος. ἀλλʼ

Κλυταιμήστρα

, ὦ φίλη δέσποινα, πᾶν πεύσῃ σαφῶς. λέξω

Ἄγγελος

δʼ ἀπʼ ἀρχῆς, ἤν τι μὴ σφαλεῖσά μου

1540

ταράξῃ γλῶσσαν ἐν λόγοις ἐμήν. ἐπεὶ

γὰρ ἱκόμεσθα τῆς Διὸς κόρης Ἀρτέμιδος

ἄλσος λείμακάς τʼ ἀνθεσφόρους,

ἦν Ἀχαιῶν σύλλογος στρατεύματος, σὴν

ἄγοντες, εὐθὺς Ἀργείων ὄχλος ἠθροίζεθʼ

1545

. ὡς δʼ ἐσεῖδεν Ἀγαμέμνων ἄναξ ἐπὶ

σφαγὰς στείχουσαν εἰς ἄλσος κόρην, ἀνεστέναξε

, κἄμπαλιν στρέψας κάρα δάκρυε,

πρόσθεν ὀμμάτων πέπλον προθείς. ἣ

δὲ σταθεῖσα τῷ τεκόντι πλησίον ἔλεξε τοιάδʼ

1550

· Ὦ πάτερ, πάρειμί σοι· τοὐμὸν

δὲ σῶμα τῆς ἐμῆς ὑπὲρ πάτρας καὶ τῆς

ἁπάσης Ἑλλάδος γαίας ὕπερ θῦσαι δίδωμʼ

ἑκοῦσα πρὸς βωμὸν θεᾶς ἄγοντας

, εἴπερ ἐστὶ θέσφατον τόδε. καὶ τοὐπʼ

1555

ἔμʼ εὐτυχεῖτε· καὶ νικηφόρου δώρου

τύχοιτε πατρίδα τʼ ἐξίκοισθε γῆν. πρὸς

ταῦτα μὴ ψαύσῃ τις Ἀργείων ἐμοῦ· σιγῇ

παρέξω γὰρ δέρην εὐκαρδίως. τοσαῦτʼ

· πᾶς δʼ ἐθάμβησεν κλύων εὐψυχίαν

1560

τε κἀρετὴν τῆς παρθένου. στὰς δʼ

ἐν μέσῳ Ταλθύβιος, ᾧ τόδʼ ἦν μέλον

, εὐφημίαν ἀνεῖπε καὶ σιγὴν στρατῷ· Κάλχας

ὁ μάντις ἐς κανοῦν χρυσήλατον ἔθηκεν

ὀξὺ χειρὶ φάσγανον σπάσας κολεῶν ἔσωθεν

1565

, κρᾶτά τʼ ἔστεψεν κόρης. ὁ

δʼ ὁ Πηλέως ἐν κύκλῳ βωμὸν θεᾶς λαβὼν

κανοῦν ἔβρεξε χέρνιβάς θʼ ὁμοῦ, ἔλεξε

δʼ· Ὦ παῖ Ζηνός, ὦ θηροκτόνε, τὸ λαμπρὸν

εἱλίσσουσʼ ἐν εὐφρόνῃ φάος, δέξαι

1570

τὸ θῦμα τόδʼ ὅ γέ σοι δωρούμεθα στρατός

τʼ Ἀχαιῶν Ἀγαμέμνων ἄναξ θʼ ὁμοῦ,

ἄχραντον αἷμα καλλιπαρθένου δέρης, καὶ δὸς

γενέσθαι πλοῦν νεῶν ἀπήμονα Τροίας

τε πέργαμʼ ἐξελεῖν ἡμᾶς δορί. ἐς γῆν

1575

δʼ Ἀτρεῖδαι πᾶς στρατός τʼ ἔστη βλέπων

. ἱερεὺς δὲ φάσγανον λαβὼν ἐπεύξατο, λαιμόν

τʼ ἐπεσκοπεῖθʼ, ἵνα πλήξειεν ἄν· ἐμοὶ

δέ τʼ ἄλγος οὐ μικρὸν εἰσῄει φρενί,

νενευκώς· θαῦμα δʼ ἦν αἴφνης ὁρᾶν.

1580

πληγῆς κτύπον γὰρ πᾶς τις ᾔσθετʼ ἂν σαφῶς

τὴν παρθένον δʼ οὐκ εἶδεν οὗ γῆς εἰσέδυ.

δʼ ἱερεύς, ἅπας δʼ ἐπήχησε στρατός, ἄελπτον

εἰσιδόντες ἐκ θεῶν τινος φάσμʼ, οὗ

γε μηδʼ ὁρωμένου πίστις παρῆν·

1585

γὰρ ἀσπαίρουσʼ ἔκειτʼ ἐπὶ χθονὶ ἰδεῖν

μεγίστη διαπρεπής τε τὴν θέαν, ἧς αἵματι

βωμὸς ἐραίνετʼ ἄρδην τῆς θεοῦ.

τῷδε Κάλχας πῶς δοκεῖς χαίρων ἔφη· Ὦ

Ἀχαιῶν κοίρανοι κοινοῦ στρατοῦ, ὁρᾶτε

1590

τήνδε θυσίαν, ἣν ἡ θεὸς προύθηκε βωμίαν

, ἔλαφον ὀρειδρόμον; ταύτην

μάλιστα τῆς κόρης ἀσπάζεται, ὡς μὴ

μιάνῃ βωμὸν εὐγενεῖ φόνῳ. ἡδέως τε

ἐδέξατο, καὶ πλοῦν οὔριον

1595

ἡμῖν Ἰλίου τʼ ἐπιδρομάς. πρὸς ταῦτα

πᾶς τις θάρσος αἶρε ναυβάτης,

τε πρὸς ναῦν· ὡς ἡμέρᾳ τῇδε δεῖ λιπόντας

ἡμᾶς Αὐλίδος κοίλους μυχοὺς Αἴγαιον

οἶδμα διαπερᾶν. ἐπεὶ δʼ ἅπαν κατηνθρακώθη

1600

θῦμʼ ἐν Ἡφαίστου

φλογί, τὰ πρόσφορʼ

ηὔξαθʼ, ὡς τύχοι νόστου στρατός

. πέμπει δʼ Ἀγαμέμνων μʼ ὥστε σοι φράσαι τάδε

, λέγειν θʼ ὁποίας ἐκ θεῶν μοίρας κυρεῖ καὶ

δόξαν ἔσχεν ἄφθιτον καθʼ Ἑλλάδα. ἐγὼ

1605

δὲ καὶ τὸ πρᾶγμʼ ὁρῶν λέγω· ἡ παῖς

σαφῶς σοι πρὸς θεοὺς ἀφίπτατο. λύπης

δʼ ἀφαίρει καὶ πόσει πάρες χόλον· ἀπροσδόκητα

δὲ βροτοῖς τὰ τῶν θεῶν, σώζουσί

θʼ οὓς φιλοῦσιν. ἦμαρ γὰρ τόδε θανοῦσαν

1610

εἶδε καὶ βλέπουσαν παῖδα σήν. ὡς

ἥδομαί τοι ταῦτʼ ἀκούσασʼ ἀγγέλου· ζῶν

Χορός

δʼ ἐν θεοῖσι σὸν μένειν φράζει τέκος.

ὦ παῖ, θεῶν τοῦ κλέμμα γέγονας; πῶς σε προσείπω

Κλυταιμήστρα

; πῶς δʼ οὐ φῶ παραμυθεῖσθαι

1615

τούσδε μάτην μύθους, ὥς σου

πένθους λυγροῦ παυσαίμαν; καὶ μὴν

ἄναξ στείχει, τούσδʼ αὐτοὺς

Χορός

ἔχων σοι φράζειν μύθους. γύναι

, θυγατρὸς ἕνεκʼ ὄλβιοι γενοίμεθʼ ἄν

1620

Ἀγαμέμνων

ἔχει γὰρ ὄντως ἐν θεοῖς ὁμιλίαν. χρὴ δέ σε

λαβοῦσαν τόνδε μόσχον νεαγενῆ στείχειν

πρὸς οἴκους· ὡς στρατὸς πρὸς πλοῦν

ὁρᾷ. καὶ χαῖρε· χρόνια γε τἀμά σοι προσφθέγματα

Τροίηθεν ἔσται. καὶ γένοιτό σοι καλῶς. χαίρων

1625

, Ἀτρείδη, γῆν ἱκοῦ Φρυγίαν, χαίρων

Χορός

δʼ ἐπάνηκε, κάλλιστά μοι σκῦλʼ ἀπὸ

Τροίας ἑλών.

κάλλιστά μοι σκῦλʼ ἀπὸ Τροίας ἑλών.