Πρεσβύτης
Μενέλαε, τολμᾷς δείνʼ, ἅ σʼ οὐ τολμᾶν χρεών.
Μενέλαε, τολμᾷς δείνʼ, ἅ σʼ οὐ τολμᾶν χρεών.
Μενέλαος
ἄπελθε· λίαν δεσπόταισι πιστὸς εἶ.
ἄπελθε· λίαν δεσπόταισι πιστὸς εἶ.
Πρεσβύτης
καλόν γέ μοι τοὔνειδος ἐξωνείδισας.
305
καλόν γέ μοι τοὔνειδος ἐξωνείδισας.
305
Μενέλαος
κλαίοις ἄν, εἰ πράσσοις ἃ μὴ πράσσειν σε δεῖ.
κλαίοις ἄν, εἰ πράσσοις ἃ μὴ πράσσειν σε δεῖ.
Πρεσβύτης
οὐ χρῆν σε λῦσαι δέλτον, ἣν ἐγὼ ʼφερον.
οὐ χρῆν σε λῦσαι δέλτον, ἣν ἐγὼ ʼφερον.
Μενέλαος
οὐδέ γε φέρειν σὲ πᾶσιν Ἕλλησιν κακά.
οὐδέ γε φέρειν σὲ πᾶσιν Ἕλλησιν κακά.
Πρεσβύτης
ἄλλοις ἁμιλλῶ ταῦτʼ· ἄφες δὲ τήνδʼ ἐμοί.
ἄλλοις ἁμιλλῶ ταῦτʼ· ἄφες δὲ τήνδʼ ἐμοί.
Μενέλαος
οὐκ ἂν μεθείμην.
310
οὐκ ἂν μεθείμην.
310
Πρεσβύτης
οὐδʼ ἔγωγʼ ἀφήσομαι.
οὐδʼ ἔγωγʼ ἀφήσομαι.
Μενέλαος
σκήπτρῳ τάχʼ ἆρα σὸν καθαιμάξω κάρα.
σκήπτρῳ τάχʼ ἆρα σὸν καθαιμάξω κάρα.
Πρεσβύτης
ἀλλʼ εὐκλεές τοι δεσποτῶν θνῄσκειν ὕπερ.
ἀλλʼ εὐκλεές τοι δεσποτῶν θνῄσκειν ὕπερ.
Μενέλαος
μέθες· μακροὺς δὲ δοῦλος ὢν λέγεις λόγους.
μέθες· μακροὺς δὲ δοῦλος ὢν λέγεις λόγους.
Πρεσβύτης
ὦ δέσποτʼ, ἀδικούμεσθα. σὰς δʼ ἐπιστολὰς
ἐξαρπάσας ὅδʼ ἐκ χερῶν ἐμῶν βίᾳ,
315
Ἀγάμεμνον, οὐδὲν τῇ δίκῃ χρῆσθαι θέλει.
ὦ δέσποτʼ, ἀδικούμεσθα. σὰς δʼ ἐπιστολὰς
ἐξαρπάσας ὅδʼ ἐκ χερῶν ἐμῶν βίᾳ,
315
Ἀγάμεμνον, οὐδὲν τῇ δίκῃ χρῆσθαι θέλει.
Ἀγαμέμνων
ἔα·
τίς ποτʼ ἐν πύλαισι θόρυβος καὶ λόγων ἀκοσμία;
ἔα·
τίς ποτʼ ἐν πύλαισι θόρυβος καὶ λόγων ἀκοσμία;
Μενέλαος
οὑμὸς οὐχ ὁ τοῦδε μῦθος κυριώτερος λέγειν.
οὑμὸς οὐχ ὁ τοῦδε μῦθος κυριώτερος λέγειν.
Ἀγαμέμνων
σὺ δὲ τί τῷδʼ ἐς ἔριν ἀφῖξαι, Μενέλεως, βίᾳ τʼ ἄγεις;
σὺ δὲ τί τῷδʼ ἐς ἔριν ἀφῖξαι, Μενέλεως, βίᾳ τʼ ἄγεις;
Μενέλαος
βλέψον εἰς ἡμᾶς, ἵνʼ ἀρχὰς τῶν λόγων ταύτας λάβω.
320
βλέψον εἰς ἡμᾶς, ἵνʼ ἀρχὰς τῶν λόγων ταύτας λάβω.
320
Ἀγαμέμνων
μῶν τρέσας οὐκ ἀνακαλύψω βλέφαρον, Ἀτρέως γεγώς;
μῶν τρέσας οὐκ ἀνακαλύψω βλέφαρον, Ἀτρέως γεγώς;
Μενέλαος
τήνδʼ ὁρᾷς δέλτον, κακίστων γραμμάτων ὑπηρέτιν;
τήνδʼ ὁρᾷς δέλτον, κακίστων γραμμάτων ὑπηρέτιν;
Ἀγαμέμνων
εἰσορῶ· καὶ πρῶτα ταύτην σῶν ἀπάλλαξον χερῶν.
εἰσορῶ· καὶ πρῶτα ταύτην σῶν ἀπάλλαξον χερῶν.
Μενέλαος
οὔ, πρὶν ἂν δείξω γε Δαναοῖς πᾶσι τἀγγεγραμμένα.
οὔ, πρὶν ἂν δείξω γε Δαναοῖς πᾶσι τἀγγεγραμμένα.
Ἀγαμέμνων
ἦ γὰρ οἶσθʼ ἃ μή σε καιρὸς εἰδέναι σήμαντρʼ ἀνείς;
325
ἦ γὰρ οἶσθʼ ἃ μή σε καιρὸς εἰδέναι σήμαντρʼ ἀνείς;
325
Μενέλαος
ὥστε σʼ ἀλγῦναί γʼ, ἀνοίξας ἃ σὺ κάκʼ εἰργάσω λάθρᾳ.
ὥστε σʼ ἀλγῦναί γʼ, ἀνοίξας ἃ σὺ κάκʼ εἰργάσω λάθρᾳ.
Ἀγαμέμνων
ποῦ δὲ κἄλαβές νιν; ὦ θεοί, σῆς ἀναισχύντου φρενός.
ποῦ δὲ κἄλαβές νιν; ὦ θεοί, σῆς ἀναισχύντου φρενός.
Μενέλαος
προσδοκῶν σὴν παῖδʼ ἀπʼ Ἄργους, εἰ στράτευμʼ ἀφίξεται.
προσδοκῶν σὴν παῖδʼ ἀπʼ Ἄργους, εἰ στράτευμʼ ἀφίξεται.
Ἀγαμέμνων
τί δέ σε τἀμὰ δεῖ φυλάσσειν; οὐκ ἀναισχύντου τόδε;
τί δέ σε τἀμὰ δεῖ φυλάσσειν; οὐκ ἀναισχύντου τόδε;
Μενέλαος
ὅτι τὸ βούλεσθαί μʼ ἔκνιζε· σὸς δὲ δοῦλος οὐκ ἔφυν.
330
ὅτι τὸ βούλεσθαί μʼ ἔκνιζε· σὸς δὲ δοῦλος οὐκ ἔφυν.
330
Ἀγαμέμνων
οὐχὶ δεινά; τὸν ἐμὸν οἰκεῖν οἶκον οὐκ ἐάσομαι;
οὐχὶ δεινά; τὸν ἐμὸν οἰκεῖν οἶκον οὐκ ἐάσομαι;
Μενέλαος
πλάγια γὰρ φρονεῖς, τὰ μὲν νῦν, τὰ δὲ πάλαι, τὰ δʼ αὐτίκα. εὖ κεκόμψευσαι πονηρά
πλάγια γὰρ φρονεῖς, τὰ μὲν νῦν, τὰ δὲ πάλαι, τὰ δʼ αὐτίκα. εὖ κεκόμψευσαι πονηρά
Ἀγαμέμνων
· γλῶσσʼ ἐπίφθονον σοφή. νοῦς δέ γʼ οὐ βέβαιος
· γλῶσσʼ ἐπίφθονον σοφή. νοῦς δέ γʼ οὐ βέβαιος
Μενέλαος
ἄδικον κτῆμα κοὐ σαφὲς φίλοις. βούλομαι δέ σʼ ἐξελέγξαι
, καὶ σὺ μήτʼ ὀργῆς ὕπο ἀποτρέπου τἀληθὲς οὔτʼ
335
αὖ κατατενῶ λίαν ἐγώ. οἶσθʼ, ὅτʼ ἐσπούδαζες
ἄρχειν Δαναΐδαις πρὸς Ἴλιον, τῷ δοκεῖν μὲν οὐχὶ χρῄζων
, τῷ δὲ βούλεσθαι θέλων, ὡς ταπεινὸς ἦσθα, πάσης
δεξιᾶς προσθιγγάνων καὶ θύρας ἔχων ἀκλῄστους
τῷ θέλοντι δημοτῶν καὶ διδοὺς πρόσρησιν
340
ἑξῆς πᾶσι — κεἰ μή τις θέλοι — τοῖς τρόποις ζητῶν πρίασθαι
τὸ φιλότιμον ἐκ μέσου; κᾆτʼ, ἐπεὶ κατέσχες
, μεταβαλὼν ἄλλους τρόπους τοῖς φίλοισιν οὐκέτʼ
ἦσθα τοῖς πρὶν ὡς πρόσθεν φίλος, δυσπρόσιτος ἔσω τε κλῄθρων
σπάνιος. ἄνδρα δʼ οὐ χρεὼν τὸν ἀγαθὸν πράσσοντα
345
μεγάλα τοὺς τρόπους μεθιστάναι, ἀλλὰ καὶ βέβαιον εἶναι
τότε μάλιστα τοῖς φίλοις, ἡνίκʼ ὠφελεῖν μάλιστα
δυνατός ἐστιν εὐτυχῶν. ταῦτα μέν σε πρῶτʼ ἐπῆλθον
, ἵνα σε πρῶθʼ ηὗρον κακόν. ὡς δʼ ἐς Αὖλιν ἦλθες
αὖθις χὡ Πανελλήνων στρατός, οὐδὲν ἦσθʼ, ἀλλʼ ἐξεπλήσσου
350
τῇ τύχῃ τῇ τῶν θεῶν, οὐρίας πομπῆς σπανίζων
· Δαναΐδαι δʼ ἀφιέναι ναῦς διήγγελλον, μάτην
δὲ μὴ πονεῖν ἐν Αὐλίδι. ὡς ἄνολβον εἶχες ὄμμα
σύγχυσίν τʼ, εἰ μὴ νεῶν χιλίων ἄρχων τὸ Πριάμου
πεδίον ἐμπλήσεις δορός. κἀμὲ παρεκάλεις· Τί
355
; τίνα δὲ πόρον εὕρω πόθεν; — ὥστε μὴ στερέντα σʼ ἀρχῆς
ἀπολέσαι καλὸν κλέος. κᾆτʼ, ἐπεὶ Κάλχας ἐν
ἱεροῖς εἶπε σὴν θῦσαι κόρην Ἀρτέμιδι, καὶ πλοῦν
Δαναΐδαις, ἡσθεὶς φρένας ἄσμενος θύσειν ὑπέστης
παῖδα· καὶ πέμπεις ἑκών, οὐ βίᾳ — μὴ τοῦτο λέξῃς
360
— σῇ δάμαρτι, παῖδα σὴν δεῦρʼ ἀποστέλλειν, Ἀχιλλεῖ
πρόφασιν ὡς γαμουμένην. κᾆθʼ ὑποστρέψας λέληψαι
μεταβαλὼν ἄλλας γραφάς, ὡς φονεὺς οὐκέτι θυγατρὸς
σῆς ἔσῃ. μάλιστά γε. οὗτος αὑτός ἐστιν αἰθὴρ
ὃς τάδʼ ἤκουσεν σέθεν. μυρίοι δέ τοι πεπόνθασʼ
365
αὐτό· πρὸς τὰ πράγματα ἐκπονοῦσʼ ἔχοντες, εἶτα
δʼ ἐξεχώρησαν κακῶς, τὰ μὲν ὑπὸ γνώμης πολιτῶν
ἀσυνέτου, τὰ δʼ ἐνδίκως ἀδύνατοι γεγῶτες αὐτοὶ
διαφυλάξασθαι πόλιν. Ἑλλάδος μάλιστʼ ἔγωγε
τῆς ταλαιπώρου στένω, ἥ, θέλουσα δρᾶν τι κεδνόν
370
, βαρβάρους τοὺς οὐδένας καταγελῶντας ἐξανήσει
διὰ σὲ καὶ τὴν σὴν κόρην. μηδένʼ ἀνδρείας ἕκατι
προστάτην θείμην χθονός, μηδʼ ὅπλων ἄρχοντα·
χρὴ τὸν στρατηλάτην ἔχειν· πόλεος ὡς ἄρχων ἀνὴρ
πᾶς, ξύνεσιν ἢν ἔχων τύχῃ. δεινὸν κασιγνήτοισι
375
ἄδικον κτῆμα κοὐ σαφὲς φίλοις. βούλομαι δέ σʼ ἐξελέγξαι
, καὶ σὺ μήτʼ ὀργῆς ὕπο ἀποτρέπου τἀληθὲς οὔτʼ
335
αὖ κατατενῶ λίαν ἐγώ. οἶσθʼ, ὅτʼ ἐσπούδαζες
ἄρχειν Δαναΐδαις πρὸς Ἴλιον, τῷ δοκεῖν μὲν οὐχὶ χρῄζων
, τῷ δὲ βούλεσθαι θέλων, ὡς ταπεινὸς ἦσθα, πάσης
δεξιᾶς προσθιγγάνων καὶ θύρας ἔχων ἀκλῄστους
τῷ θέλοντι δημοτῶν καὶ διδοὺς πρόσρησιν
340
ἑξῆς πᾶσι — κεἰ μή τις θέλοι — τοῖς τρόποις ζητῶν πρίασθαι
τὸ φιλότιμον ἐκ μέσου; κᾆτʼ, ἐπεὶ κατέσχες
, μεταβαλὼν ἄλλους τρόπους τοῖς φίλοισιν οὐκέτʼ
ἦσθα τοῖς πρὶν ὡς πρόσθεν φίλος, δυσπρόσιτος ἔσω τε κλῄθρων
σπάνιος. ἄνδρα δʼ οὐ χρεὼν τὸν ἀγαθὸν πράσσοντα
345
μεγάλα τοὺς τρόπους μεθιστάναι, ἀλλὰ καὶ βέβαιον εἶναι
τότε μάλιστα τοῖς φίλοις, ἡνίκʼ ὠφελεῖν μάλιστα
δυνατός ἐστιν εὐτυχῶν. ταῦτα μέν σε πρῶτʼ ἐπῆλθον
, ἵνα σε πρῶθʼ ηὗρον κακόν. ὡς δʼ ἐς Αὖλιν ἦλθες
αὖθις χὡ Πανελλήνων στρατός, οὐδὲν ἦσθʼ, ἀλλʼ ἐξεπλήσσου
350
τῇ τύχῃ τῇ τῶν θεῶν, οὐρίας πομπῆς σπανίζων
· Δαναΐδαι δʼ ἀφιέναι ναῦς διήγγελλον, μάτην
δὲ μὴ πονεῖν ἐν Αὐλίδι. ὡς ἄνολβον εἶχες ὄμμα
σύγχυσίν τʼ, εἰ μὴ νεῶν χιλίων ἄρχων τὸ Πριάμου
πεδίον ἐμπλήσεις δορός. κἀμὲ παρεκάλεις· Τί
355
; τίνα δὲ πόρον εὕρω πόθεν; — ὥστε μὴ στερέντα σʼ ἀρχῆς
ἀπολέσαι καλὸν κλέος. κᾆτʼ, ἐπεὶ Κάλχας ἐν
ἱεροῖς εἶπε σὴν θῦσαι κόρην Ἀρτέμιδι, καὶ πλοῦν
Δαναΐδαις, ἡσθεὶς φρένας ἄσμενος θύσειν ὑπέστης
παῖδα· καὶ πέμπεις ἑκών, οὐ βίᾳ — μὴ τοῦτο λέξῃς
360
— σῇ δάμαρτι, παῖδα σὴν δεῦρʼ ἀποστέλλειν, Ἀχιλλεῖ
πρόφασιν ὡς γαμουμένην. κᾆθʼ ὑποστρέψας λέληψαι
μεταβαλὼν ἄλλας γραφάς, ὡς φονεὺς οὐκέτι θυγατρὸς
σῆς ἔσῃ. μάλιστά γε. οὗτος αὑτός ἐστιν αἰθὴρ
ὃς τάδʼ ἤκουσεν σέθεν. μυρίοι δέ τοι πεπόνθασʼ
365
αὐτό· πρὸς τὰ πράγματα ἐκπονοῦσʼ ἔχοντες, εἶτα
δʼ ἐξεχώρησαν κακῶς, τὰ μὲν ὑπὸ γνώμης πολιτῶν
ἀσυνέτου, τὰ δʼ ἐνδίκως ἀδύνατοι γεγῶτες αὐτοὶ
διαφυλάξασθαι πόλιν. Ἑλλάδος μάλιστʼ ἔγωγε
τῆς ταλαιπώρου στένω, ἥ, θέλουσα δρᾶν τι κεδνόν
370
, βαρβάρους τοὺς οὐδένας καταγελῶντας ἐξανήσει
διὰ σὲ καὶ τὴν σὴν κόρην. μηδένʼ ἀνδρείας ἕκατι
προστάτην θείμην χθονός, μηδʼ ὅπλων ἄρχοντα·
χρὴ τὸν στρατηλάτην ἔχειν· πόλεος ὡς ἄρχων ἀνὴρ
πᾶς, ξύνεσιν ἢν ἔχων τύχῃ. δεινὸν κασιγνήτοισι
375
Χορός
λόγους μάχας θʼ, ὅταν ποτʼ
εἰς ἔριν. βούλομαί σʼ εἰπεῖν κακῶς
λόγους μάχας θʼ, ὅταν ποτʼ
εἰς ἔριν. βούλομαί σʼ εἰπεῖν κακῶς
Ἀγαμέμνων
εὖ, βραχέα, μὴ λίαν ἄνω βλέφαρα πρὸς τἀναιδὲς
ἀγαγών, ἀλλὰ σωφρονεστέρως, ὡς ἀδελφὸν ὄντʼ· ἀνὴρ
γὰρ χρηστὸς αἰδεῖσθαι φιλεῖ. εἰπέ μοι, τί δεινὰ φυσᾷς
380
αἱματηρὸν ὄμμʼ ἔχων; τίς ἀδικεῖ σε; τοῦ κέχρησαι
; χρηστὰ λέκτρʼ ἐρᾷς λαβεῖν; οὐκ ἔχοιμʼ ἄν σοι παρασχεῖν
· ὧν γὰρ ἐκτήσω, κακῶς ἦρχες. εἶτʼ ἐγὼ δίκην
δῶ σῶν κακῶν, ὁ μὴ σφαλείς; οὐ δάκνει σε τὸ φιλότιμον
τοὐμόν, ἀλλʼ ἐν ἀγκάλαις εὐπρεπῆ γυναῖκα χρῄζεις
385
, τὸ λελογισμένον παρεὶς καὶ τὸ καλόν, ἔχειν.
πονηροῦ φωτὸς ἡδοναὶ κακαί. εἰ δʼ ἐγώ, γνοὺς πρόσθεν
οὐκ εὖ, μετετέθην εὐβουλίᾳ, μαίνομαι; σὺ μᾶλλον,
ὅστις ἀπολέσας κακὸν λέχος ἀναλαβεῖν θέλεις, θεοῦ
σοι τὴν τύχην διδόντος εὖ. ὤμοσαν τὸν Τυνδάρειον
390
ὅρκον οἱ κακόφρονες φιλόγαμοι μνηστῆρες
ἡ δέ γʼ Ἐλπίς, οἶμαι μέν, θεός, κἀξέπραξεν αὐτὸ μᾶλλον
ἢ σὺ καὶ τὸ σὸν σθένος — οὓς λαβὼν στράτευε· ἕτοιμοι
δʼ εἰσὶ μωρίᾳ φρενῶν. οὐ γὰρ ἀσύνετον τὸ θεῖον
, ἀλλʼ ἔχει συνιέναι τοὺς κακῶς παγέντας
καὶ κατηναγκασμένους. τἀμὰ δʼ οὐκ ἀποκτενῶ
395
ʼγὼ τέκνα· κοὐ τὸ σὸν μὲν εὖ παρὰ δίκην ἔσται κακίστης
εὔνιδος τιμωρίᾳ, ἐμὲ δὲ συντήξουσι νύκτες
ἡμέραι τε δακρύοις, ἄνομα δρῶντα κοὐ δίκαια
παῖδας οὓς ἐγεινάμην. ταῦτά σοι βραχέα λέλεκται
καὶ σαφῆ καὶ ῥᾴδια· εἰ δὲ μὴ βούλῃ φρονεῖν
400
εὖ, τἄμʼ ἐγὼ θήσω καλῶς. οἵδʼ αὖ διάφοροι τῶν
εὖ, βραχέα, μὴ λίαν ἄνω βλέφαρα πρὸς τἀναιδὲς
ἀγαγών, ἀλλὰ σωφρονεστέρως, ὡς ἀδελφὸν ὄντʼ· ἀνὴρ
γὰρ χρηστὸς αἰδεῖσθαι φιλεῖ. εἰπέ μοι, τί δεινὰ φυσᾷς
380
αἱματηρὸν ὄμμʼ ἔχων; τίς ἀδικεῖ σε; τοῦ κέχρησαι
; χρηστὰ λέκτρʼ ἐρᾷς λαβεῖν; οὐκ ἔχοιμʼ ἄν σοι παρασχεῖν
· ὧν γὰρ ἐκτήσω, κακῶς ἦρχες. εἶτʼ ἐγὼ δίκην
δῶ σῶν κακῶν, ὁ μὴ σφαλείς; οὐ δάκνει σε τὸ φιλότιμον
τοὐμόν, ἀλλʼ ἐν ἀγκάλαις εὐπρεπῆ γυναῖκα χρῄζεις
385
, τὸ λελογισμένον παρεὶς καὶ τὸ καλόν, ἔχειν.
πονηροῦ φωτὸς ἡδοναὶ κακαί. εἰ δʼ ἐγώ, γνοὺς πρόσθεν
οὐκ εὖ, μετετέθην εὐβουλίᾳ, μαίνομαι; σὺ μᾶλλον,
ὅστις ἀπολέσας κακὸν λέχος ἀναλαβεῖν θέλεις, θεοῦ
σοι τὴν τύχην διδόντος εὖ. ὤμοσαν τὸν Τυνδάρειον
390
ὅρκον οἱ κακόφρονες φιλόγαμοι μνηστῆρες
ἡ δέ γʼ Ἐλπίς, οἶμαι μέν, θεός, κἀξέπραξεν αὐτὸ μᾶλλον
ἢ σὺ καὶ τὸ σὸν σθένος — οὓς λαβὼν στράτευε· ἕτοιμοι
δʼ εἰσὶ μωρίᾳ φρενῶν. οὐ γὰρ ἀσύνετον τὸ θεῖον
, ἀλλʼ ἔχει συνιέναι τοὺς κακῶς παγέντας
καὶ κατηναγκασμένους. τἀμὰ δʼ οὐκ ἀποκτενῶ
395
ʼγὼ τέκνα· κοὐ τὸ σὸν μὲν εὖ παρὰ δίκην ἔσται κακίστης
εὔνιδος τιμωρίᾳ, ἐμὲ δὲ συντήξουσι νύκτες
ἡμέραι τε δακρύοις, ἄνομα δρῶντα κοὐ δίκαια
παῖδας οὓς ἐγεινάμην. ταῦτά σοι βραχέα λέλεκται
καὶ σαφῆ καὶ ῥᾴδια· εἰ δὲ μὴ βούλῃ φρονεῖν
400
εὖ, τἄμʼ ἐγὼ θήσω καλῶς. οἵδʼ αὖ διάφοροι τῶν
Χορός
πάρος λελεγμένων μύθων, καλῶς δʼ ἔχουσι
, φείδεσθαι τέκνων. αἰαῖ, φίλους ἄρʼ οὐχὶ
πάρος λελεγμένων μύθων, καλῶς δʼ ἔχουσι
, φείδεσθαι τέκνων. αἰαῖ, φίλους ἄρʼ οὐχὶ
Μενέλαος
κεκτήμην τάλας. εἰ τοὺς φίλους γε μὴ
κεκτήμην τάλας. εἰ τοὺς φίλους γε μὴ
Ἀγαμέμνων
θέλεις ἀπολλύναι. δείξεις δὲ ποῦ μοι πατρὸς
405
θέλεις ἀπολλύναι. δείξεις δὲ ποῦ μοι πατρὸς
405
Μενέλαος
ἐκ ταὐτοῦ γεγώς; συνσωφρονεῖν σοι βούλομʼ
ἐκ ταὐτοῦ γεγώς; συνσωφρονεῖν σοι βούλομʼ
Ἀγαμέμνων
, ἀλλʼ οὐ συννοσεῖν. ἐς κοινὸν ἀλγεῖν τοῖς
, ἀλλʼ οὐ συννοσεῖν. ἐς κοινὸν ἀλγεῖν τοῖς
Μενέλαος
φίλοισι χρὴ φίλους. εὖ δρῶν παρακάλει μʼ
φίλοισι χρὴ φίλους. εὖ δρῶν παρακάλει μʼ
Ἀγαμέμνων
ἀλλὰ μὴ λυπῶν ἐμέ. οὐκ ἄρα δοκεῖ σοι τάδε
ἀλλὰ μὴ λυπῶν ἐμέ. οὐκ ἄρα δοκεῖ σοι τάδε
Μενέλαος
πονεῖν σὺν Ἑλλάδι; Ἑλλὰς δὲ σὺν σοὶ κατὰ
410
πονεῖν σὺν Ἑλλάδι; Ἑλλὰς δὲ σὺν σοὶ κατὰ
410
Ἀγαμέμνων
θεὸν νοσεῖ τινα. σκήπτρῳ νυν αὔχει, σὸν
θεὸν νοσεῖ τινα. σκήπτρῳ νυν αὔχει, σὸν
Μενέλαος
κασίγνητον προδούς. ἐγὼ δʼ ἐπʼ ἄλλας εἶμι
μηχανάς τινας φίλους τʼ ἐπʼ ἄλλους
— ὦ Πανελλήνων ἄναξ, Ἀγάμεμνον
κασίγνητον προδούς. ἐγὼ δʼ ἐπʼ ἄλλας εἶμι
μηχανάς τινας φίλους τʼ ἐπʼ ἄλλους
— ὦ Πανελλήνων ἄναξ, Ἀγάμεμνον
Αγγελος Α
, ἥκω παῖδά
σοι τὴν σὴν ἄγων, ἣν Ἰφιγένειαν ὠνόμαζες
415
ἐν δόμοις. μήτηρ δʼ ὁμαρτεῖ, σῆς
Κλυταιμήστρας δέμας, καὶ παῖς Ὀρέστης, ὥς
τι τερφθείης ἰδών, χρόνον παλαιὸν δωμάτων
ἔκδημος ὤν. ἀλλʼ ὡς μακρὰν ἔτεινον
, εὔρυτον παρὰ κρήνην ἀναψύχουσι θηλύπουν
420
βάσιν, αὐταί τε πῶλοί τʼ· ἐς
δὲ λειμώνων χλόην καθεῖμεν αὐτάς, ὡς βορᾶς
γευσαίατο. ἐγὼ δὲ πρόδρομος σῆς
παρασκευῆς χάριν ἥκω· πέπυσται γὰρ στρατός
— ταχεῖα γὰρ διῇξε φήμη — παῖδα σὴν
425
ἀφιγμένην. πᾶς δʼ ἐς θένα ὅμιλος
ἔρχεται δρόμῳ, σὴν παῖδʼ ὅπως ἴδωσιν
· οἱ δʼ εὐδαίμονες ἐν πᾶσι κλεινοὶ καὶ
βροτοῖς. λέγουσι δʼ· Ὑμέναιός
τις ἢ τί πράσσεται; ἢ πόθον ἔχων θυγατρὸς
430
Ἀγαμέμνων ἄναξ ἐκόμισε παῖδα; τῶν δʼ
ἂν ἤκουσας τάδε· Ἀρτέμιδι προτελίζουσι
τὴν νεάνιδα, Αὐλίδος ἀνάσσῃ. τίς
ἄξεταί ποτε; ἀλλʼ εἶα, τἀπὶ τοισίδʼ
ἐξάρχου κανᾶ, στεφανοῦσθε κρᾶτα καὶ
435
σύ, Μενέλεως ἄναξ, ὑμέναιον εὐτρέπιζε καὶ
κατὰ στέγας λωτὸς βοάσθω καὶ ποδῶν
ἔστω κτύπος· φῶς γὰρ τόδʼ ἥκει μακάριον
τῇ παρθένῳ. ἐπῄνεσʼ, ἀλλὰ στεῖχε
, ἥκω παῖδά
σοι τὴν σὴν ἄγων, ἣν Ἰφιγένειαν ὠνόμαζες
415
ἐν δόμοις. μήτηρ δʼ ὁμαρτεῖ, σῆς
Κλυταιμήστρας δέμας, καὶ παῖς Ὀρέστης, ὥς
τι τερφθείης ἰδών, χρόνον παλαιὸν δωμάτων
ἔκδημος ὤν. ἀλλʼ ὡς μακρὰν ἔτεινον
, εὔρυτον παρὰ κρήνην ἀναψύχουσι θηλύπουν
420
βάσιν, αὐταί τε πῶλοί τʼ· ἐς
δὲ λειμώνων χλόην καθεῖμεν αὐτάς, ὡς βορᾶς
γευσαίατο. ἐγὼ δὲ πρόδρομος σῆς
παρασκευῆς χάριν ἥκω· πέπυσται γὰρ στρατός
— ταχεῖα γὰρ διῇξε φήμη — παῖδα σὴν
425
ἀφιγμένην. πᾶς δʼ ἐς θένα ὅμιλος
ἔρχεται δρόμῳ, σὴν παῖδʼ ὅπως ἴδωσιν
· οἱ δʼ εὐδαίμονες ἐν πᾶσι κλεινοὶ καὶ
βροτοῖς. λέγουσι δʼ· Ὑμέναιός
τις ἢ τί πράσσεται; ἢ πόθον ἔχων θυγατρὸς
430
Ἀγαμέμνων ἄναξ ἐκόμισε παῖδα; τῶν δʼ
ἂν ἤκουσας τάδε· Ἀρτέμιδι προτελίζουσι
τὴν νεάνιδα, Αὐλίδος ἀνάσσῃ. τίς
ἄξεταί ποτε; ἀλλʼ εἶα, τἀπὶ τοισίδʼ
ἐξάρχου κανᾶ, στεφανοῦσθε κρᾶτα καὶ
435
σύ, Μενέλεως ἄναξ, ὑμέναιον εὐτρέπιζε καὶ
κατὰ στέγας λωτὸς βοάσθω καὶ ποδῶν
ἔστω κτύπος· φῶς γὰρ τόδʼ ἥκει μακάριον
τῇ παρθένῳ. ἐπῄνεσʼ, ἀλλὰ στεῖχε
Ἀγαμέμνων
δωμάτων ἔσω· τὰ δʼ ἄλλʼ ἰούσης τῆς
440
τύχης ἔσται καλῶς. οἴμοι, τί φῶ δύστηνος
; ἄρξωμαι πόθεν; ἐς οἷʼ ἀνάγκης ζεύγματʼ
ἐμπεπτώκαμεν. ὑπῆλθε δαίμων, ὥστε
σοφισμάτων πολλῷ γενέσθαι τῶν ἐμῶν
σοφώτερος. ἡ δυσγένεια δʼ ὡς ἔχει
445
τι χρήσιμον. καὶ γὰρ δακρῦσαι ῥᾳδίως
αὐτοῖς ἔχει, ἅπαντά τʼ εἰπεῖν. τῷ
δὲ γενναίῳ φύσιν ἄνολβα ταῦτα. προστάτην
δὲ τοῦ βίου τὸν ὄγκον ἔχομεν τῷ
ὄχλῳ δουλεύομεν. ἐγὼ γὰρ ἐκβαλεῖν μὲν
450
αἰδοῦμαι δάκρυ, τὸ μὴ δακρῦσαι δʼ αὖθις
αἰδοῦμαι τάλας, ἐς τὰς μεγίστας συμφορὰς
ἀφιγμένος. εἶἑν· τί φήσω πρὸς δάμαρτα
τὴν ἐμήν; πῶς δέξομαί νιν; ποῖον
ὄμμα συμβαλῶ; καὶ γάρ μʼ ἀπώλεσʼ ἐπὶ
455
κακοῖς ἅ μοι πάρος ἐλθοῦσʼ ἄκλητος. εἰκότως
δʼ ἅμʼ ἕσπετο θυγατρὶ νυμφεύσουσα
τὰ φίλτατα δώσουσʼ, ἵνʼ ἡμᾶς ὄντας
εὑρήσει κακούς. τὴν δʼ αὖ τάλαιναν παρθένον
— τί παρθένον; Ἅιδης νιν, ὡς ἔοικε,
460
νυμφεύσει τάχα — ὡς ᾤκτισʼ· οἶμαι γάρ
νιν ἱκετεύσειν τάδε· Ὦ πάτερ, ἀποκτενεῖς
; τοιούτους γάμους γήμειας αὐτὸς χὥστις
ἐστί σοι φίλος. παρὼν δʼ Ὀρέστης ἐγγὺς
ἀναβοήσεται οὐ συνετὰ συνετῶς· ἔτι
465
γάρ ἐστι νήπιος. αἰαῖ, τὸν Ἑλένης ὥς
ἀπώλεσεν γάμον γήμας ὁ Πριάμου Πάρις
, ὃς εἴργασται τάδε. κἀγὼ κατῴκτιρʼ, ὡς γυναῖκα
δωμάτων ἔσω· τὰ δʼ ἄλλʼ ἰούσης τῆς
440
τύχης ἔσται καλῶς. οἴμοι, τί φῶ δύστηνος
; ἄρξωμαι πόθεν; ἐς οἷʼ ἀνάγκης ζεύγματʼ
ἐμπεπτώκαμεν. ὑπῆλθε δαίμων, ὥστε
σοφισμάτων πολλῷ γενέσθαι τῶν ἐμῶν
σοφώτερος. ἡ δυσγένεια δʼ ὡς ἔχει
445
τι χρήσιμον. καὶ γὰρ δακρῦσαι ῥᾳδίως
αὐτοῖς ἔχει, ἅπαντά τʼ εἰπεῖν. τῷ
δὲ γενναίῳ φύσιν ἄνολβα ταῦτα. προστάτην
δὲ τοῦ βίου τὸν ὄγκον ἔχομεν τῷ
ὄχλῳ δουλεύομεν. ἐγὼ γὰρ ἐκβαλεῖν μὲν
450
αἰδοῦμαι δάκρυ, τὸ μὴ δακρῦσαι δʼ αὖθις
αἰδοῦμαι τάλας, ἐς τὰς μεγίστας συμφορὰς
ἀφιγμένος. εἶἑν· τί φήσω πρὸς δάμαρτα
τὴν ἐμήν; πῶς δέξομαί νιν; ποῖον
ὄμμα συμβαλῶ; καὶ γάρ μʼ ἀπώλεσʼ ἐπὶ
455
κακοῖς ἅ μοι πάρος ἐλθοῦσʼ ἄκλητος. εἰκότως
δʼ ἅμʼ ἕσπετο θυγατρὶ νυμφεύσουσα
τὰ φίλτατα δώσουσʼ, ἵνʼ ἡμᾶς ὄντας
εὑρήσει κακούς. τὴν δʼ αὖ τάλαιναν παρθένον
— τί παρθένον; Ἅιδης νιν, ὡς ἔοικε,
460
νυμφεύσει τάχα — ὡς ᾤκτισʼ· οἶμαι γάρ
νιν ἱκετεύσειν τάδε· Ὦ πάτερ, ἀποκτενεῖς
; τοιούτους γάμους γήμειας αὐτὸς χὥστις
ἐστί σοι φίλος. παρὼν δʼ Ὀρέστης ἐγγὺς
ἀναβοήσεται οὐ συνετὰ συνετῶς· ἔτι
465
γάρ ἐστι νήπιος. αἰαῖ, τὸν Ἑλένης ὥς
ἀπώλεσεν γάμον γήμας ὁ Πριάμου Πάρις
, ὃς εἴργασται τάδε. κἀγὼ κατῴκτιρʼ, ὡς γυναῖκα
Χορός
δεῖ ξένην ὑπὲρ τυράννων συμφορᾶς
καταστένειν. ἀδελφέ, δός μοι δεξιᾶς
470
δεῖ ξένην ὑπὲρ τυράννων συμφορᾶς
καταστένειν. ἀδελφέ, δός μοι δεξιᾶς
470
Μενέλαος
τῆς σῆς θιγεῖν. δίδωμι· σὸν γὰρ τὸ κράτος
τῆς σῆς θιγεῖν. δίδωμι· σὸν γὰρ τὸ κράτος
Ἀγαμέμνων
, ἄθλιος δʼ ἐγώ. Πέλοπα κατόμνυμʼ, ὃς
, ἄθλιος δʼ ἐγώ. Πέλοπα κατόμνυμʼ, ὃς
Μενέλαος
πατὴρ τοὐμοῦ πατρὸς τοῦ σοῦ τʼ ἐκλήθη, τὸν
τεκόντα τʼ Ἀτρέα, ἦ μὴν ἐρεῖν σοι τἀπὸ
καρδίας σαφῶς καὶ μὴ ʼπίτηδες μηδέν
475
, ἀλλʼ ὅσον φρονῶ. ἐγώ σʼ ἀπʼ ὄσσων ἐκβαλόντʼ
ἰδὼν δάκρυ ᾤκτιρα, καὐτὸς ἀνταφῆκά
σοι πάλιν καὶ τῶν παλαιῶν ἐξαφίσταμαι
λόγων, οὐκ ἐς σὲ δεινός· εἰμὶ
δʼ οὗπερ εἶ σὺ νῦν· καί σοι παραινῶ μήτʼ
480
ἀποκτείνειν τέκνον μήτʼ ἀνθελέσθαι τοὐμόν
. οὐ γὰρ ἔνδικον σὲ μὲν στενάζειν, τἀμὰ
δʼ ἡδέως ἔχειν, θνῄσκειν τε τοὺς σούς
, τοὺς δʼ ἐμοὺς ὁρᾶν φάος. τί βούλομαι γάρ; οὐ
ἐξαιρέτους ἄλλους λάβοιμʼ ἄν, εἰ
485
γάμων ἱμείρομαι; ἀλλʼ ἀπολέσας ἀδελφόν
, ὅν μʼ ἥκιστα χρῆν, Ἑλένην ἕλωμαι, τὸ κακὸν
ἀντὶ τἀγαθοῦ; ἄφρων νέος τʼ ἦ, πρὶν
τὰ πράγματʼ ἐγγύθεν σκοπῶν ἐσεῖδον οἷον
κτείνειν τέκνα. ἄλλως τέ μʼ ἔλεος τῆς
490
ταλαιπώρου κόρης ἐσῆλθε, συγγένειαν ἐννοουμένῳ
, ἣ τῶν ἐμῶν ἕκατι θύεσθαι
γάμων μέλλει. τί δʼ Ἑλένης
παρθένῳ τῇ σῇ μέτα; ἴτω στρατεία διαλυθεῖσʼ
ἐξ Αὐλίδος, σὺ δʼ ὄμμα παῦσαι δακρύοις
495
τέγγων τὸ σόν, ἀδελφέ, κἀμὲ παρακαλῶν
ἐς δάκρυα. εἰ δέ τι κόρης σῆς θεσφάτων
μέτεστι σοί, μὴ ʼμοὶ μετέστω· σοὶ
νέμω τοὐμὸν μέρος. ἀλλʼ ἐς μεταβολὰς ἦλθον
ἀπὸ δεινῶν λόγων; εἰκὸς πέπονθα· τὸν ὁμόθεν
500
πεφυκότα στέργων μετέπεσον. ἀνδρὸς
οὐ κακοῦ τροπαὶ τοιαίδε, χρῆσθαι τοῖσι
βελτίστοις ἀεί. γενναῖʼ ἔλεξας Ταντάλῳ
πατὴρ τοὐμοῦ πατρὸς τοῦ σοῦ τʼ ἐκλήθη, τὸν
τεκόντα τʼ Ἀτρέα, ἦ μὴν ἐρεῖν σοι τἀπὸ
καρδίας σαφῶς καὶ μὴ ʼπίτηδες μηδέν
475
, ἀλλʼ ὅσον φρονῶ. ἐγώ σʼ ἀπʼ ὄσσων ἐκβαλόντʼ
ἰδὼν δάκρυ ᾤκτιρα, καὐτὸς ἀνταφῆκά
σοι πάλιν καὶ τῶν παλαιῶν ἐξαφίσταμαι
λόγων, οὐκ ἐς σὲ δεινός· εἰμὶ
δʼ οὗπερ εἶ σὺ νῦν· καί σοι παραινῶ μήτʼ
480
ἀποκτείνειν τέκνον μήτʼ ἀνθελέσθαι τοὐμόν
. οὐ γὰρ ἔνδικον σὲ μὲν στενάζειν, τἀμὰ
δʼ ἡδέως ἔχειν, θνῄσκειν τε τοὺς σούς
, τοὺς δʼ ἐμοὺς ὁρᾶν φάος. τί βούλομαι γάρ; οὐ
ἐξαιρέτους ἄλλους λάβοιμʼ ἄν, εἰ
485
γάμων ἱμείρομαι; ἀλλʼ ἀπολέσας ἀδελφόν
, ὅν μʼ ἥκιστα χρῆν, Ἑλένην ἕλωμαι, τὸ κακὸν
ἀντὶ τἀγαθοῦ; ἄφρων νέος τʼ ἦ, πρὶν
τὰ πράγματʼ ἐγγύθεν σκοπῶν ἐσεῖδον οἷον
κτείνειν τέκνα. ἄλλως τέ μʼ ἔλεος τῆς
490
ταλαιπώρου κόρης ἐσῆλθε, συγγένειαν ἐννοουμένῳ
, ἣ τῶν ἐμῶν ἕκατι θύεσθαι
γάμων μέλλει. τί δʼ Ἑλένης
παρθένῳ τῇ σῇ μέτα; ἴτω στρατεία διαλυθεῖσʼ
ἐξ Αὐλίδος, σὺ δʼ ὄμμα παῦσαι δακρύοις
495
τέγγων τὸ σόν, ἀδελφέ, κἀμὲ παρακαλῶν
ἐς δάκρυα. εἰ δέ τι κόρης σῆς θεσφάτων
μέτεστι σοί, μὴ ʼμοὶ μετέστω· σοὶ
νέμω τοὐμὸν μέρος. ἀλλʼ ἐς μεταβολὰς ἦλθον
ἀπὸ δεινῶν λόγων; εἰκὸς πέπονθα· τὸν ὁμόθεν
500
πεφυκότα στέργων μετέπεσον. ἀνδρὸς
οὐ κακοῦ τροπαὶ τοιαίδε, χρῆσθαι τοῖσι
βελτίστοις ἀεί. γενναῖʼ ἔλεξας Ταντάλῳ
Χορός
τε τῷ Διὸς πρέποντα· προγόνους
καταισχύνεις σέθεν. αἰνῶ σε, Μενέλαʼ, ὅτι
505
τε τῷ Διὸς πρέποντα· προγόνους
καταισχύνεις σέθεν. αἰνῶ σε, Μενέλαʼ, ὅτι
505
Ἀγαμέμνων
παρὰ γνώμην ἐμὴν ὑπέθηκας ὀρθῶς τοὺς
σοῦ τʼ ἀξίως. ταραχὴ δʼ ἀδελφῶν διά
τʼ ἔρωτα γίγνεται πλεονεξίαν τε δωμάτων
· ἀπέπτυσα τοιάνδε συγγένειαν ἀλλήλοιν
πικράν. ἀλλʼ ἥκομεν γὰρ εἰς
510
τύχας, θυγατρὸς αἱματηρὸν ἐκπρᾶξαι
φόνον. πῶς; τίς δʼ ἀναγκάσει
παρὰ γνώμην ἐμὴν ὑπέθηκας ὀρθῶς τοὺς
σοῦ τʼ ἀξίως. ταραχὴ δʼ ἀδελφῶν διά
τʼ ἔρωτα γίγνεται πλεονεξίαν τε δωμάτων
· ἀπέπτυσα τοιάνδε συγγένειαν ἀλλήλοιν
πικράν. ἀλλʼ ἥκομεν γὰρ εἰς
510
τύχας, θυγατρὸς αἱματηρὸν ἐκπρᾶξαι
φόνον. πῶς; τίς δʼ ἀναγκάσει
Μενέλαος
σε τήν γε σὴν κτανεῖν; ἅπας Ἀχαιῶν σύλλογος
σε τήν γε σὴν κτανεῖν; ἅπας Ἀχαιῶν σύλλογος
Ἀγαμέμνων
στρατεύματος. οὔκ, ἤν νιν εἰς Ἄργος
στρατεύματος. οὔκ, ἤν νιν εἰς Ἄργος
Μενέλαος
γʼ ἀποστείλῃς πάλιν. λάθοιμι τοῦτʼ ἄν. ἀλλʼ
515
γʼ ἀποστείλῃς πάλιν. λάθοιμι τοῦτʼ ἄν. ἀλλʼ
515
Ἀγαμέμνων
ἐκεῖνʼ οὐ λήσομεν. τὸ ποῖον; οὔτοι χρὴ
ἐκεῖνʼ οὐ λήσομεν. τὸ ποῖον; οὔτοι χρὴ
Μενέλαος
ταρβεῖν ὄχλον. Κάλχας ἐρεῖ μαντεύματʼ
ταρβεῖν ὄχλον. Κάλχας ἐρεῖ μαντεύματʼ
Ἀγαμέμνων
Ἀργείων στρατῷ. οὔκ, ἢν θάνῃ γε πρόσθε
Ἀργείων στρατῷ. οὔκ, ἢν θάνῃ γε πρόσθε
Μενέλαος
· τοῦτο δʼ εὐμαρές. τὸ μαντικὸν πᾶν σπέρμα
· τοῦτο δʼ εὐμαρές. τὸ μαντικὸν πᾶν σπέρμα
Ἀγαμέμνων
φιλότιμον κακόν. κοὐδέν γʼ ἄχρηστον,
520
φιλότιμον κακόν. κοὐδέν γʼ ἄχρηστον,
520
Μενέλαος
χρήσιμον παρόν. ἐκεῖνο δʼ οὐ δέδοικας
χρήσιμον παρόν. ἐκεῖνο δʼ οὐ δέδοικας
Ἀγαμέμνων
ὃ ἔμʼ ἐσέρχεται; ὃν μὴ σὺ φράζεις, πῶς
ὃ ἔμʼ ἐσέρχεται; ὃν μὴ σὺ φράζεις, πῶς
Μενέλαος
ὑπολάβοιμʼ ἂν λόγον; τὸ Σισύφειον σπέρμα
ὑπολάβοιμʼ ἂν λόγον; τὸ Σισύφειον σπέρμα
Ἀγαμέμνων
οἶδεν τάδε. οὐκ ἔστʼ Ὀδυσσεὺς ὅ
οἶδεν τάδε. οὐκ ἔστʼ Ὀδυσσεὺς ὅ
Μενέλαος
σὲ κἀμὲ πημανεῖ. ποικίλος ἀεὶ πέφυκε
525
σὲ κἀμὲ πημανεῖ. ποικίλος ἀεὶ πέφυκε
525
Ἀγαμέμνων
τʼ ὄχλου μέτα. φιλοτιμίᾳ μὲν ἐνέχεται
τʼ ὄχλου μέτα. φιλοτιμίᾳ μὲν ἐνέχεται
Μενέλαος
, δεινῷ κακῷ. οὐκ οὖν δοκεῖς νιν στάντʼ
, δεινῷ κακῷ. οὐκ οὖν δοκεῖς νιν στάντʼ
Ἀγαμέμνων
ἐν Ἀργείοις μέσοις λέξειν ἃ Κάλχας θέσφατʼ
ἐξηγήσατο, κἄμʼ ὡς ὑπέστην θῦμα
κᾆτʼ ἐψευδόμην, Ἀρτέμιδι θύσειν; οὐ
530
στρατόν, σὲ κἄμʼ ἀποκτείναντας
Ἀργείους κόρην σφάξαι κελεύσει; κἂν
πρὸς Ἄργος ἐκφύγω, ἐλθόντες αὐτοῖς τείχεσιν
Κυκλωπίοις συναρπάσουσι καὶ κατασκάψουσι
γῆν. τοιαῦτα τἀμὰ πήματʼ·
535
ὦ τάλας ἐγώ, ὡς ἠπόρημαι πρὸς θεῶν
τὰ νῦν τάδε. ἕν μοι φύλαξον, Μενέλεως
, ἀνὰ στρατὸν ἐλθών, ὅπως ἂν μὴ Κλυταιμήστρα
τάδε μάθῃ, πρὶν Ἅιδῃ παῖδʼ
ἐμὴν προσθῶ λαβών, ὡς ἐπʼ ἐλαχίστοις δακρύοις
540
πράσσω κακῶς. ὑμεῖς τε σιγήν, ὦ ξέναι
, φυλάσσετε.
ἐν Ἀργείοις μέσοις λέξειν ἃ Κάλχας θέσφατʼ
ἐξηγήσατο, κἄμʼ ὡς ὑπέστην θῦμα
κᾆτʼ ἐψευδόμην, Ἀρτέμιδι θύσειν; οὐ
530
στρατόν, σὲ κἄμʼ ἀποκτείναντας
Ἀργείους κόρην σφάξαι κελεύσει; κἂν
πρὸς Ἄργος ἐκφύγω, ἐλθόντες αὐτοῖς τείχεσιν
Κυκλωπίοις συναρπάσουσι καὶ κατασκάψουσι
γῆν. τοιαῦτα τἀμὰ πήματʼ·
535
ὦ τάλας ἐγώ, ὡς ἠπόρημαι πρὸς θεῶν
τὰ νῦν τάδε. ἕν μοι φύλαξον, Μενέλεως
, ἀνὰ στρατὸν ἐλθών, ὅπως ἂν μὴ Κλυταιμήστρα
τάδε μάθῃ, πρὶν Ἅιδῃ παῖδʼ
ἐμὴν προσθῶ λαβών, ὡς ἐπʼ ἐλαχίστοις δακρύοις
540
πράσσω κακῶς. ὑμεῖς τε σιγήν, ὦ ξέναι
, φυλάσσετε.
Iphigenia in Aulis. Euripides. Gilbert Murray. Oxford. 1913.
Tufts University provided support for entering this text.
This text was converted to electronic form by professional data entry and has been proofread to a medium level of accuracy.