Euripides Iphigenia in Aulis

Ἀγαμέμνων

ἔα ·

τίς ποτʼ ἐν πύλαισι θόρυβος καὶ λόγων ἀκοσμία ;

Μενέλαος

οὑμὸς οὐχ ὁ τοῦδε μῦθος κυριώτερος λέγειν .

Ἀγαμέμνων

σὺ δὲ τί τῷδʼ ἐς ἔριν ἀφῖξαι , Μενέλεως , βίᾳ τʼ ἄγεις ;

Μενέλαος

βλέψον εἰς ἡμᾶς , ἵνʼ ἀρχὰς τῶν λόγων ταύτας λάβω .

320

Ἀγαμέμνων

μῶν τρέσας οὐκ ἀνακαλύψω βλέφαρον , Ἀτρέως γεγώς ;

Μενέλαος

τήνδʼ ὁρᾷς δέλτον , κακίστων γραμμάτων ὑπηρέτιν ;

Ἀγαμέμνων

εἰσορῶ · καὶ πρῶτα ταύτην σῶν ἀπάλλαξον χερῶν .

Μενέλαος

οὔ , πρὶν ἂν δείξω γε Δαναοῖς πᾶσι τἀγγεγραμμένα .

Ἀγαμέμνων

ἦ γὰρ οἶσθʼ ἃ μή σε καιρὸς εἰδέναι σήμαντρʼ ἀνείς ;

325

Μενέλαος

ὥστε σʼ ἀλγῦναί γʼ , ἀνοίξας ἃ σὺ κάκʼ εἰργάσω λάθρᾳ .

Ἀγαμέμνων

ποῦ δὲ κἄλαβές νιν ; ὦ θεοί , σῆς ἀναισχύντου φρενός .

Μενέλαος

προσδοκῶν σὴν παῖδʼ ἀπʼ Ἄργους , εἰ στράτευμʼ ἀφίξεται .

Ἀγαμέμνων

τί δέ σε τἀμὰ δεῖ φυλάσσειν ; οὐκ ἀναισχύντου τόδε ;

Μενέλαος

ὅτι τὸ βούλεσθαί μʼ ἔκνιζε · σὸς δὲ δοῦλος οὐκ ἔφυν .

330

Ἀγαμέμνων

οὐχὶ δεινά ; τὸν ἐμὸν οἰκεῖν οἶκον οὐκ ἐάσομαι ;

Μενέλαος

πλάγια γὰρ φρονεῖς , τὰ μὲν νῦν , τὰ δὲ πάλαι , τὰ δʼ αὐτίκα .

Ἀγαμέμνων

εὖ κεκόμψευσαι πονηρά · γλῶσσʼ ἐπίφθονον σοφή .

Μενέλαος

νοῦς δέ γʼ οὐ βέβαιος ἄδικον κτῆμα κοὐ σαφὲς φίλοις .

βούλομαι δέ σʼ ἐξελέγξαι , καὶ σὺ μήτʼ ὀργῆς ὕπο

335

ἀποτρέπου τἀληθὲς οὔτʼ αὖ κατατενῶ λίαν ἐγώ .

οἶσθʼ , ὅτʼ ἐσπούδαζες ἄρχειν Δαναΐδαις πρὸς Ἴλιον ,

τῷ δοκεῖν μὲν οὐχὶ χρῄζων , τῷ δὲ βούλεσθαι θέλων ,

ὡς ταπεινὸς ἦσθα , πάσης δεξιᾶς προσθιγγάνων

καὶ θύρας ἔχων ἀκλῄστους τῷ θέλοντι δημοτῶν

340

καὶ διδοὺς πρόσρησιν ἑξῆς πᾶσι — κεἰ μή τις θέλοι —

τοῖς τρόποις ζητῶν πρίασθαι τὸ φιλότιμον ἐκ μέσου ;

κᾆτʼ , ἐπεὶ κατέσχες ἀρχάς , μεταβαλὼν ἄλλους τρόπους

τοῖς φίλοισιν οὐκέτʼ ἦσθα τοῖς πρὶν ὡς πρόσθεν φίλος ,

δυσπρόσιτος ἔσω τε κλῄθρων σπάνιος . ἄνδρα δʼ οὐ χρεὼν

345

τὸν ἀγαθὸν πράσσοντα μεγάλα τοὺς τρόπους μεθιστάναι ,

ἀλλὰ καὶ βέβαιον εἶναι τότε μάλιστα τοῖς φίλοις ,

ἡνίκʼ ὠφελεῖν μάλιστα δυνατός ἐστιν εὐτυχῶν .

ταῦτα μέν σε πρῶτʼ ἐπῆλθον , ἵνα σε πρῶθʼ ηὗρον κακόν .

ὡς δʼ ἐς Αὖλιν ἦλθες αὖθις χὡ Πανελλήνων στρατός ,

350

οὐδὲν ἦσθʼ , ἀλλʼ ἐξεπλήσσου τῇ τύχῃ τῇ τῶν θεῶν ,

οὐρίας πομπῆς σπανίζων · Δαναΐδαι δʼ ἀφιέναι

ναῦς διήγγελλον , μάτην δὲ μὴ πονεῖν ἐν Αὐλίδι .

ὡς ἄνολβον εἶχες ὄμμα σύγχυσίν τʼ , εἰ μὴ νεῶν

χιλίων ἄρχων τὸ Πριάμου πεδίον ἐμπλήσεις δορός .

355

κἀμὲ παρεκάλεις · Τί δράσω ; τίνα δὲ πόρον εὕρω πόθεν ; —

ὥστε μὴ στερέντα σʼ ἀρχῆς ἀπολέσαι καλὸν κλέος .

κᾆτʼ , ἐπεὶ Κάλχας ἐν ἱεροῖς εἶπε σὴν θῦσαι κόρην

Ἀρτέμιδι , καὶ πλοῦν ἔσεσθαι Δαναΐδαις , ἡσθεὶς φρένας

ἄσμενος θύσειν ὑπέστης παῖδα · καὶ πέμπεις ἑκών ,

360

οὐ βίᾳ — μὴ τοῦτο λέξῃς — σῇ δάμαρτι , παῖδα σὴν

δεῦρʼ ἀποστέλλειν , Ἀχιλλεῖ πρόφασιν ὡς γαμουμένην .

κᾆθʼ ὑποστρέψας λέληψαι μεταβαλὼν ἄλλας γραφάς ,

ὡς φονεὺς οὐκέτι θυγατρὸς σῆς ἔσῃ . μάλιστά γε .

οὗτος αὑτός ἐστιν αἰθὴρ ὃς τάδʼ ἤκουσεν σέθεν .

365

μυρίοι δέ τοι πεπόνθασʼ αὐτό · πρὸς τὰ πράγματα

ἐκπονοῦσʼ ἔχοντες , εἶτα δʼ ἐξεχώρησαν κακῶς ,

τὰ μὲν ὑπὸ γνώμης πολιτῶν ἀσυνέτου , τὰ δʼ ἐνδίκως

ἀδύνατοι γεγῶτες αὐτοὶ διαφυλάξασθαι πόλιν .

Ἑλλάδος μάλιστʼ ἔγωγε τῆς ταλαιπώρου στένω ,

370

ἥ , θέλουσα δρᾶν τι κεδνόν , βαρβάρους τοὺς οὐδένας

καταγελῶντας ἐξανήσει διὰ σὲ καὶ τὴν σὴν κόρην .

μηδένʼ ἀνδρείας ἕκατι προστάτην θείμην χθονός ,

μηδʼ ὅπλων ἄρχοντα · νοῦν χρὴ τὸν στρατηλάτην ἔχειν ·

πόλεος ὡς ἄρχων ἀνὴρ πᾶς , ξύνεσιν ἢν ἔχων τύχῃ .

375

Χορός

δεινὸν κασιγνήτοισι γίγνεσθαι λόγους

μάχας θʼ , ὅταν ποτʼ ἐμπέσωσιν εἰς ἔριν .

Ἀγαμέμνων

βούλομαί σʼ εἰπεῖν κακῶς εὖ , βραχέα , μὴ λίαν ἄνω

βλέφαρα πρὸς τἀναιδὲς ἀγαγών , ἀλλὰ σωφρονεστέρως ,

ὡς ἀδελφὸν ὄντʼ · ἀνὴρ γὰρ χρηστὸς αἰδεῖσθαι φιλεῖ .

380

εἰπέ μοι , τί δεινὰ φυσᾷς αἱματηρὸν ὄμμʼ ἔχων ;

τίς ἀδικεῖ σε ; τοῦ κέχρησαι ; χρηστὰ λέκτρʼ ἐρᾷς λαβεῖν ;

οὐκ ἔχοιμʼ ἄν σοι παρασχεῖν · ὧν γὰρ ἐκτήσω , κακῶς

ἦρχες . εἶτʼ ἐγὼ δίκην δῶ σῶν κακῶν , ὁ μὴ σφαλείς ;

οὐ δάκνει σε τὸ φιλότιμον τοὐμόν , ἀλλʼ ἐν ἀγκάλαις

385

εὐπρεπῆ γυναῖκα χρῄζεις , τὸ λελογισμένον παρεὶς

καὶ τὸ καλόν , ἔχειν . πονηροῦ φωτὸς ἡδοναὶ κακαί .

εἰ δʼ ἐγώ , γνοὺς πρόσθεν οὐκ εὖ , μετετέθην εὐβουλίᾳ ,

μαίνομαι ; σὺ μᾶλλον , ὅστις ἀπολέσας κακὸν λέχος

ἀναλαβεῖν θέλεις , θεοῦ σοι τὴν τύχην διδόντος εὖ .

390

ὤμοσαν τὸν Τυνδάρειον ὅρκον οἱ κακόφρονες

φιλόγαμοι μνηστῆρες — ἡ δέ γʼ Ἐλπίς , οἶμαι μέν , θεός ,

κἀξέπραξεν αὐτὸ μᾶλλον ἢ σὺ καὶ τὸ σὸν σθένος —

οὓς λαβὼν στράτευε · ἕτοιμοι δʼ εἰσὶ μωρίᾳ φρενῶν .

οὐ γὰρ ἀσύνετον τὸ θεῖον , ἀλλʼ ἔχει συνιέναι

τοὺς κακῶς παγέντας ὅρκους καὶ κατηναγκασμένους .

395

τἀμὰ δʼ οὐκ ἀποκτενῶ ʼγὼ τέκνα · κοὐ τὸ σὸν μὲν εὖ

παρὰ δίκην ἔσται κακίστης εὔνιδος τιμωρίᾳ ,

ἐμὲ δὲ συντήξουσι νύκτες ἡμέραι τε δακρύοις ,

ἄνομα δρῶντα κοὐ δίκαια παῖδας οὓς ἐγεινάμην .

ταῦτά σοι βραχέα λέλεκται καὶ σαφῆ καὶ ῥᾴδια ·

400

εἰ δὲ μὴ βούλῃ φρονεῖν εὖ , τἄμʼ ἐγὼ θήσω καλῶς .

Χορός

οἵδʼ αὖ διάφοροι τῶν πάρος λελεγμένων

μύθων , καλῶς δʼ ἔχουσι , φείδεσθαι τέκνων .

Μενέλαος

αἰαῖ , φίλους ἄρʼ οὐχὶ κεκτήμην τάλας .

Ἀγαμέμνων

εἰ τοὺς φίλους γε μὴ θέλεις ἀπολλύναι .

405

Μενέλαος

δείξεις δὲ ποῦ μοι πατρὸς ἐκ ταὐτοῦ γεγώς ;

Ἀγαμέμνων

συνσωφρονεῖν σοι βούλομʼ , ἀλλʼ οὐ συννοσεῖν .

Μενέλαος

ἐς κοινὸν ἀλγεῖν τοῖς φίλοισι χρὴ φίλους .

Ἀγαμέμνων

εὖ δρῶν παρακάλει μʼ , ἀλλὰ μὴ λυπῶν ἐμέ .

Μενέλαος

οὐκ ἄρα δοκεῖ σοι τάδε πονεῖν σὺν Ἑλλάδι ;

410

Ἀγαμέμνων

Ἑλλὰς δὲ σὺν σοὶ κατὰ θεὸν νοσεῖ τινα .

Μενέλαος

σκήπτρῳ νυν αὔχει , σὸν κασίγνητον προδούς .

ἐγὼ δʼ ἐπʼ ἄλλας εἶμι μηχανάς τινας

φίλους τʼ ἐπʼ ἄλλους —

Αγγελος Α

ὦ Πανελλήνων ἄναξ ,

Ἀγάμεμνον , ἥκω παῖδά σοι τὴν σὴν ἄγων ,

415

ἣν Ἰφιγένειαν ὠνόμαζες ἐν δόμοις .

μήτηρ δʼ ὁμαρτεῖ , σῆς Κλυταιμήστρας δέμας ,

καὶ παῖς Ὀρέστης , ὥς τι τερφθείης ἰδών ,

χρόνον παλαιὸν δωμάτων ἔκδημος ὤν .

ἀλλʼ ὡς μακρὰν ἔτεινον , εὔρυτον παρὰ

420

κρήνην ἀναψύχουσι θηλύπουν βάσιν ,

αὐταί τε πῶλοί τʼ · ἐς δὲ λειμώνων χλόην

καθεῖμεν αὐτάς , ὡς βορᾶς γευσαίατο .

ἐγὼ δὲ πρόδρομος σῆς παρασκευῆς χάριν

ἥκω · πέπυσται γὰρ στρατός — ταχεῖα γὰρ

425

διῇξε φήμη — παῖδα σὴν ἀφιγμένην .

πᾶς δʼ ἐς θένα ὅμιλος ἔρχεται δρόμῳ ,

σὴν παῖδʼ ὅπως ἴδωσιν · οἱ δʼ εὐδαίμονες

ἐν πᾶσι κλεινοὶ καὶ περίβλεπτοι βροτοῖς .

λέγουσι δʼ · Ὑμέναιός τις ἢ τί πράσσεται ;

430

ἢ πόθον ἔχων θυγατρὸς Ἀγαμέμνων ἄναξ

ἐκόμισε παῖδα ; τῶν δʼ ἂν ἤκουσας τάδε ·

Ἀρτέμιδι προτελίζουσι τὴν νεάνιδα ,

Αὐλίδος ἀνάσσῃ . τίς νιν ἄξεταί ποτε ;

ἀλλʼ εἶα , τἀπὶ τοισίδʼ ἐξάρχου κανᾶ ,

435

στεφανοῦσθε κρᾶτα καὶ σύ , Μενέλεως ἄναξ ,

ὑμέναιον εὐτρέπιζε καὶ κατὰ στέγας

λωτὸς βοάσθω καὶ ποδῶν ἔστω κτύπος ·

φῶς γὰρ τόδʼ ἥκει μακάριον τῇ παρθένῳ .

Ἀγαμέμνων

ἐπῄνεσʼ , ἀλλὰ στεῖχε δωμάτων ἔσω ·

440

τὰ δʼ ἄλλʼ ἰούσης τῆς τύχης ἔσται καλῶς .

οἴμοι , τί φῶ δύστηνος ; ἄρξωμαι πόθεν ;

ἐς οἷʼ ἀνάγκης ζεύγματʼ ἐμπεπτώκαμεν .

ὑπῆλθε δαίμων , ὥστε τῶν σοφισμάτων

πολλῷ γενέσθαι τῶν ἐμῶν σοφώτερος .

445

ἡ δυσγένεια δʼ ὡς ἔχει τι χρήσιμον .

καὶ γὰρ δακρῦσαι ῥᾳδίως αὐτοῖς ἔχει ,

ἅπαντά τʼ εἰπεῖν . τῷ δὲ γενναίῳ φύσιν

ἄνολβα ταῦτα . προστάτην δὲ τοῦ βίου

τὸν ὄγκον ἔχομεν τῷ τʼ ὄχλῳ δουλεύομεν .

450

ἐγὼ γὰρ ἐκβαλεῖν μὲν αἰδοῦμαι δάκρυ ,

τὸ μὴ δακρῦσαι δʼ αὖθις αἰδοῦμαι τάλας ,

ἐς τὰς μεγίστας συμφορὰς ἀφιγμένος .

εἶἑν · τί φήσω πρὸς δάμαρτα τὴν ἐμήν ;

πῶς δέξομαί νιν ; ποῖον ὄμμα συμβαλῶ ;

455

καὶ γάρ μʼ ἀπώλεσʼ ἐπὶ κακοῖς ἅ μοι πάρος

ἐλθοῦσʼ ἄκλητος . εἰκότως δʼ ἅμʼ ἕσπετο

θυγατρὶ νυμφεύσουσα καὶ τὰ φίλτατα

δώσουσʼ , ἵνʼ ἡμᾶς ὄντας εὑρήσει κακούς .

τὴν δʼ αὖ τάλαιναν παρθένον — τί παρθένον ;

460

Ἅιδης νιν , ὡς ἔοικε , νυμφεύσει τάχα —

ὡς ᾤκτισʼ · οἶμαι γάρ νιν ἱκετεύσειν τάδε ·

Ὦ πάτερ , ἀποκτενεῖς με ; τοιούτους γάμους

γήμειας αὐτὸς χὥστις ἐστί σοι φίλος .

παρὼν δʼ Ὀρέστης ἐγγὺς ἀναβοήσεται

465

οὐ συνετὰ συνετῶς · ἔτι γάρ ἐστι νήπιος .

αἰαῖ , τὸν Ἑλένης ὥς μʼ ἀπώλεσεν γάμον

γήμας ὁ Πριάμου Πάρις , ὃς εἴργασται τάδε .

Χορός

κἀγὼ κατῴκτιρʼ , ὡς γυναῖκα δεῖ ξένην

ὑπὲρ τυράννων συμφορᾶς καταστένειν .

470

Μενέλαος

ἀδελφέ , δός μοι δεξιᾶς τῆς σῆς θιγεῖν .

Ἀγαμέμνων

δίδωμι · σὸν γὰρ τὸ κράτος , ἄθλιος δʼ ἐγώ .

Μενέλαος

Πέλοπα κατόμνυμʼ , ὃς πατὴρ τοὐμοῦ πατρὸς

τοῦ σοῦ τʼ ἐκλήθη , τὸν τεκόντα τʼ Ἀτρέα ,

ἦ μὴν ἐρεῖν σοι τἀπὸ καρδίας σαφῶς

475

καὶ μὴ ʼπίτηδες μηδέν , ἀλλʼ ὅσον φρονῶ .

ἐγώ σʼ ἀπʼ ὄσσων ἐκβαλόντʼ ἰδὼν δάκρυ

ᾤκτιρα , καὐτὸς ἀνταφῆκά σοι πάλιν

καὶ τῶν παλαιῶν ἐξαφίσταμαι λόγων ,

οὐκ ἐς σὲ δεινός · εἰμὶ δʼ οὗπερ εἶ σὺ νῦν ·

480

καί σοι παραινῶ μήτʼ ἀποκτείνειν τέκνον

μήτʼ ἀνθελέσθαι τοὐμόν . οὐ γὰρ ἔνδικον

σὲ μὲν στενάζειν , τἀμὰ δʼ ἡδέως ἔχειν ,

θνῄσκειν τε τοὺς σούς , τοὺς δʼ ἐμοὺς ὁρᾶν φάος .

τί βούλομαι γάρ ; οὐ γάμους ἐξαιρέτους

485

ἄλλους λάβοιμʼ ἄν , εἰ γάμων ἱμείρομαι ;

ἀλλʼ ἀπολέσας ἀδελφόν , ὅν μʼ ἥκιστα χρῆν ,

Ἑλένην ἕλωμαι , τὸ κακὸν ἀντὶ τἀγαθοῦ ;

ἄφρων νέος τʼ ἦ , πρὶν τὰ πράγματʼ ἐγγύθεν

σκοπῶν ἐσεῖδον οἷον ἦν κτείνειν τέκνα .

490

ἄλλως τέ μʼ ἔλεος τῆς ταλαιπώρου κόρης

ἐσῆλθε , συγγένειαν ἐννοουμένῳ ,

ἣ τῶν ἐμῶν ἕκατι θύεσθαι γάμων

μέλλει . τί δʼ Ἑλένης παρθένῳ τῇ σῇ μέτα ;

ἴτω στρατεία διαλυθεῖσʼ ἐξ Αὐλίδος ,

495

σὺ δʼ ὄμμα παῦσαι δακρύοις τέγγων τὸ σόν ,

ἀδελφέ , κἀμὲ παρακαλῶν ἐς δάκρυα .

εἰ δέ τι κόρης σῆς θεσφάτων μέτεστι σοί ,

μὴ ʼμοὶ μετέστω · σοὶ νέμω τοὐμὸν μέρος .

ἀλλʼ ἐς μεταβολὰς ἦλθον ἀπὸ δεινῶν λόγων ;

500

εἰκὸς πέπονθα · τὸν ὁμόθεν πεφυκότα

στέργων μετέπεσον . ἀνδρὸς οὐ κακοῦ τροπαὶ

τοιαίδε , χρῆσθαι τοῖσι βελτίστοις ἀεί .

Χορός

γενναῖʼ ἔλεξας Ταντάλῳ τε τῷ Διὸς

πρέποντα · προγόνους οὐ καταισχύνεις σέθεν .

505

Ἀγαμέμνων

αἰνῶ σε , Μενέλαʼ , ὅτι παρὰ γνώμην ἐμὴν

ὑπέθηκας ὀρθῶς τοὺς λόγους σοῦ τʼ ἀξίως .

ταραχὴ δʼ ἀδελφῶν διά τʼ ἔρωτα γίγνεται

πλεονεξίαν τε δωμάτων · ἀπέπτυσα

τοιάνδε συγγένειαν ἀλλήλοιν πικράν .

510

ἀλλʼ ἥκομεν γὰρ εἰς ἀναγκαίας τύχας ,

θυγατρὸς αἱματηρὸν ἐκπρᾶξαι φόνον .

Μενέλαος

πῶς ; τίς δʼ ἀναγκάσει σε τήν γε σὴν κτανεῖν ;

Ἀγαμέμνων

ἅπας Ἀχαιῶν σύλλογος στρατεύματος .

Μενέλαος

οὔκ , ἤν νιν εἰς Ἄργος γʼ ἀποστείλῃς πάλιν .

515

Ἀγαμέμνων

λάθοιμι τοῦτʼ ἄν . ἀλλʼ ἐκεῖνʼ οὐ λήσομεν .

Μενέλαος

τὸ ποῖον ; οὔτοι χρὴ λίαν ταρβεῖν ὄχλον .

Ἀγαμέμνων

Κάλχας ἐρεῖ μαντεύματʼ Ἀργείων στρατῷ .

Μενέλαος

οὔκ , ἢν θάνῃ γε πρόσθε · τοῦτο δʼ εὐμαρές .

Ἀγαμέμνων

τὸ μαντικὸν πᾶν σπέρμα φιλότιμον κακόν .

520

Μενέλαος

κοὐδέν γʼ ἄχρηστον , οὐδὲ χρήσιμον παρόν .

Ἀγαμέμνων

ἐκεῖνο δʼ οὐ δέδοικας ὃ ἔμʼ ἐσέρχεται ;

Μενέλαος

ὃν μὴ σὺ φράζεις , πῶς ὑπολάβοιμʼ ἂν λόγον ;

Ἀγαμέμνων

τὸ Σισύφειον σπέρμα πάντʼ οἶδεν τάδε .

Μενέλαος

οὐκ ἔστʼ Ὀδυσσεὺς ὅ τι σὲ κἀμὲ πημανεῖ .

525

Ἀγαμέμνων

ποικίλος ἀεὶ πέφυκε τοῦ τʼ ὄχλου μέτα .

Μενέλαος

φιλοτιμίᾳ μὲν ἐνέχεται , δεινῷ κακῷ .

Ἀγαμέμνων

οὐκ οὖν δοκεῖς νιν στάντʼ ἐν Ἀργείοις μέσοις

λέξειν ἃ Κάλχας θέσφατʼ ἐξηγήσατο ,

κἄμʼ ὡς ὑπέστην θῦμα , κᾆτʼ ἐψευδόμην ,

530

Ἀρτέμιδι θύσειν ; οὐ ξυναρπάσας στρατόν ,

σὲ κἄμʼ ἀποκτείναντας Ἀργείους κόρην

σφάξαι κελεύσει ; κἂν πρὸς Ἄργος ἐκφύγω ,

ἐλθόντες αὐτοῖς τείχεσιν Κυκλωπίοις

συναρπάσουσι καὶ κατασκάψουσι γῆν .

535

τοιαῦτα τἀμὰ πήματʼ · ὦ τάλας ἐγώ ,

ὡς ἠπόρημαι πρὸς θεῶν τὰ νῦν τάδε .

ἕν μοι φύλαξον , Μενέλεως , ἀνὰ στρατὸν

ἐλθών , ὅπως ἂν μὴ Κλυταιμήστρα τάδε

μάθῃ , πρὶν Ἅιδῃ παῖδʼ ἐμὴν προσθῶ λαβών ,

540

ὡς ἐπʼ ἐλαχίστοις δακρύοις πράσσω κακῶς .

ὑμεῖς τε σιγήν , ὦ ξέναι , φυλάσσετε .