Euripides Medea

Μήδεια

ἔνδοθεν

ἰώ,

δύστανος ἐγὼ μελέα τε πόνων,

ἰώ μοί μοι, πῶς ἂν ὀλοίμαν;

Τροφός

τόδ’ ἐκεῖνο, φίλοι παῖδες· μήτηρ

κινεῖ κραδίαν, κινεῖ δὲ χόλον.

σπεύσατε θᾶσσον δώματος εἴσω

100

καὶ μὴ πελάσητ’ ὄμματος ἐγγύς,

μηδὲ προσέλθητ’, ἀλλὰ φυλάσσεσθ’

ἄγριον ἦθος στυγεράν τε φύσιν

φρενὸς αὐθάδους.—

ἴτε νῦν, χωρεῖθ’ ὡς τάχος εἴσω.—

105

δῆλον δ’ ἀρχῆς ἐξαιρόμενον

νέφος οἰμωγῆς ὡς τάχ’ ἀνάψει

μείζονι θυμῷ· τί ποτ’ ἐργάσεται

μεγαλόσπλαγχνος δυσκατάπαυστος

ψυχὴ δηχθεῖσα κακοῖσιν;

110

Μήδεια

αἰαῖ,

ἔπαθον τλάμων ἔπαθον μεγάλων

ἄξι’ ὀδυρμῶν· ὦ κατάρατοι

παῖδες ὄλοισθε στυγερᾶς ματρὸς

σὺν πατρί, καὶ πᾶς δόμος ἔρροι.

Τροφός

ἰώ μοί μοι, ἰὼ τλήμων.

115

τί δέ σοι παῖδες πατρὸς ἀμπλακίας

μετέχουσι; τί τούσδ’ ἔχθεις; οἴμοι,

τέκνα, μή τι πάθηθ’ ὡς ὑπεραλγῶ.

δεινὰ τυράννων λήματα καί πως

ὀλίγ’ ἀρχόμενοι, πολλὰ κρατοῦντες

120

χαλεπῶς ὀργὰς μεταβάλλουσιν.

τὸ γὰρ εἰθίσθαι ζῆν ἐπ’ ἴσοισιν

κρεῖσσον· ἐμοὶ γοῦν ἐν μὴ μεγάλοις

ὀχυρῶς γ’ εἴη καταγηράσκειν.

τῶν γὰρ μετρίων πρῶτα μὲν εἰπεῖν

125

τοὔνομα νικᾷ, χρῆσθαί τε μακρῷ

λῷστα βροτοῖσιν· τὰ δ’ ὑπερβάλλοντ’

οὐδένα καιρὸν δύναται θνητοῖς·

μείζους δ’ ἄτας, ὅταν ὀργισθῇ

δαίμων οἴκοις, ἀπέδωκεν.

130

Χορός

ἔκλυον φωνάν, ἔκλυον δὲ βοὰν

τᾶς δυστάνου Κολχίδος, οὐδέ πω

ἤπιος· ἀλλ’ ὦ γηραιά,

λέξον· ἐπ’ ἀμφιπύλου γὰρ ἔσω μελάθρου βοὰν

ἔκλυον· οὐδὲ συνήδομαι, ὦ γύναι, ἄλγεσιν

135

δώματος· ἐπεί μοι φίλον κέκρανται.

Τροφός

οὐκ εἰσὶ δόμοι· φροῦδα τάδ’ ἤδη.

τὸν μὲν γὰρ ἔχει λέκτρα τυράννων,

140

ἃ δ’ ἐν θαλάμοις τάκει βιοτὰν

δέσποινα, φίλων οὐδενὸς οὐδὲν

παραθαλπομένα φρένα μύθοις.

Μήδεια

αἰαῖ· ὦ Ζεῦ καὶ Γᾶ καὶ Φῶς·

διά μου κεφαλᾶς φλὸξ οὐρανία

βαίη· τί δέ μοι ζῆν ἔτι κέρδος;

145

φεῦ φεῦ· θανάτῳ καταλυσαίμαν

βιοτὰν στυγερὰν προλιποῦσα.

Χορός

—ἄιες· ὦ Ζεῦ καὶ γᾶ καὶ φῶς·

ἀχὰν οἵαν ἁ δύστανος

μέλπει νύμφα;

150

—τίς σοί ποτε τᾶς ἀπλάτου

κοίτας ἔρος, ὦ ματαία;

σπεύσει θανάτου τελευτά·

μηδὲν τόδε λίσσου.

—εἰ δὲ σὸς πόσις

155

καινὰ λέχη σεβίζει,

κείνῳ τόδε· μὴ χαράσσου·

—Ζεύς σοι τάδε συνδικήσει. μὴ λίαν

τάκου δυρομένα σὸν εὐνάταν.

Μήδεια

ὦ μεγάλα Θέμι καὶ πότνι’ Ἄρτεμι

160

λεύσσεθ’ ἃ πάσχω, μεγάλοις ὅρκοις

ἐνδησαμένα τὸν κατάρατον

πόσιν; ὅν ποτ’ ἐγὼ νύμφαν τ’ ἐσίδοιμ’

αὐτοῖς μελάθροις διακναιομένους,

οἷ’ ἐμὲ πρόσθεν τολμῶσ’ ἀδικεῖν.

165

ὦ πάτερ, ὦ πόλις, ὧν ἀπενάσθην

αἰσχρῶς τὸν ἐμὸν κτείνασα κάσιν.

Τροφός

κλύεθ’ οἷα λέγει κἀπιβοᾶται

Θέμιν εὐκταίαν Ζῆνά θ’, ὃς ὅρκων

θνητοῖς ταμίας νενόμισται;

170

οὐκ ἔστιν ὅπως ἔν τινι μικρῷ

δέσποινα χόλον καταπαύσει.

Χορός

—πῶς ἂν ἐς ὄψιν τὰν ἁμετέραν

ἔλθοι μύθων τ’ αὐδαθέντων

δέξαιτ’ ὀμφάν;

175

—εἴ πως βαρύθυμον ὀργὰν

καὶ λῆμα φρενῶν μεθείη,

μήτοι τό γ’ ἐμὸν πρόθυμον

φίλοισιν ἀπέστω.

—ἀλλὰ βᾶσά νιν

180

δεῦρο πόρευσον οἴκων

ἔξω· φίλα καὶ τάδ’ αὔδα.

— σπεῦσον πρίν τι κακῶσαι τοὺς εἴσω·

πένθος γὰρ μεγάλως τόδ’ ὁρμᾶται.

Τροφός

δράσω τάδ’· ἀτὰρ φόβος εἰ πείσω

δέσποιναν ἐμήν·

185

μόχθου δὲ χάριν τήνδ’ ἐπιδώσω.

καίτοι τοκάδος δέργμα λεαίνης

ἀποταυροῦται δμωσίν, ὅταν τις

μῦθον προφέρων πέλας ὁρμηθῇ.

σκαιοὺς δὲ λέγων κοὐδέν τι σοφοὺς

190

τοὺς πρόσθε βροτοὺς οὐκ ἂν ἁμάρτοις,

οἵτινες ὕμνους ἐπὶ μὲν θαλίαις

ἐπί τ’ εἰλαπίναις καὶ παρὰ δείπνοις

ηὕροντο βίου τερπνὰς ἀκοάς·

στυγίους δὲ βροτῶν οὐδεὶς λύπας

195

ηὕρετο μούσῃ καὶ πολυχόρδοις

ᾠδαῖς παύειν, ἐξ ὧν θάνατοι

δειναί τε τύχαι σφάλλουσι δόμους.

καίτοι τάδε μὲν κέρδος ἀκεῖσθαι

μολπαῖσι βροτούς· ἵνα δ’ εὔδειπνοι

200

δαῖτες, τί μάτην τείνουσι βοήν;

τὸ παρὸν γὰρ ἔχει τέρψιν ἀφ’ αὑτοῦ

δαιτὸς πλήρωμα βροτοῖσιν.

Χορός

ἰαχὰν ἄιον πολύστονον γόων,

λιγυρὰ δ’ ἄχεα μογερὰ βοᾷ

205

τὸν ἐν λέχει προδόταν κακόνυμφον·

θεοκλυτεῖ δ’ ἄδικα παθοῦσα

τὰν Ζηνὸς ὁρκίαν Θέμιν,

ἅ νιν ἔβασεν

Ἑλλάδ’ ἐς ἀντίπορον

210

δι’ ἅλα νύχιον ἐφ’ ἁλμυρὰν

πόντου κλῇδ’ ἀπέραντον.