Euripides Hippolytus

Χορός

— καὶ μὴν ὀπαδὸν Ἱππολύτου τόνδ’ εἰσορῶ

σκυθρωπὸν πρὸς δόμους ὁρμώμενον.

Ἄγγελος

γῆς ἄνακτα τῆσδε Θησέα μολὼν

ἄν, ὦ γυναῖκες; εἴπερ ἴστε μοι

· ἆρα τῶνδε δωμάτων ἔσω;

1155

Χορός

αὐτὸς ἔξω δωμάτων πορεύεται.

Ἄγγελος

, μερίμνης ἄξιον φέρω λόγον

καὶ πολίταις οἵ τ’ Ἀθηναίων πόλιν

καὶ γῆς τέρμονας Τροζηνίας.

Θησεύς

δ’ ἔστι; μῶν τις συμφορὰ νεωτέρα

1160

κατείληφ’ ἀστυγείτονας πόλεις;

Ἄγγελος

οὐκέτ’ ἔστιν, ὡς εἰπεῖν ἔπος·

μέντοι φῶς ἐπὶ σμικρᾶς ῥοπῆς.

Θησεύς

τοῦ; δι’ ἔχθρας μῶν τις ἦν ἀφιγμένος,

κατῄσχυν’ ἄλοχον ὡς πατρὸς βίᾳ;

1165

Ἄγγελος

αὐτὸν ὤλεσ’ ἁρμάτων ὄχος

τε τοῦ σοῦ στόματος, ἃς σὺ σῷ πατρὶ

κρέοντι παιδὸς ἠράσω πέρι.

Θησεύς

θεοὶ Πόσειδόν θ’, ὡς ἄρ’ ἦσθ’ ἐμὸς πατὴρ

, ἀκούσας τῶν ἐμῶν κατευγμάτων.

1170

καὶ διώλετ’; εἰπέ· τῷ τρόπῳ Δίκης

αὐτὸν ῥόπτρον αἰσχύναντ’ ἐμέ;

Ἄγγελος

μὲν ἀκτῆς κυμοδέγμονος πέλας

ἵππων ἐκτενίζομεν τρίχας

· ἦλθε γάρ τις ἄγγελος λέγων

1175

οὐκέτ’ ἐν γῇ τῇδ’ ἀναστρέψοι πόδα

, ἐκ σοῦ τλήμονας φυγὰς ἔχων.

δ’ ἦλθε ταὐτὸν δακρύων ἔχων μέλος

ἐπ’ ἀκτάς· μυρία δ’ ὀπισθόπους

ἅμ’ ἔστειχ’ ἡλίκων θ’ θ’ὁμήγυρις.

1180

δὲ δήποτ’ εἶπ’ ἀπαλλαχθεὶς γόων·

ταῦτ’ ἀλύω; πειστέον πατρὸς λόγοις.

ἵππους ἅρμασι ζυγηφόρους,

· πόλις γὰρ οὐκέτ’ ἔστιν ἥδε μοι.

μέντοι πᾶς ἀνὴρ ἠπείγετο,

1185

θᾶσσον ἢ λέγοι τις ἐξηρτυμένας

παρ’ αὐτὸν δεσπότην ἐστήσαμεν.

δὲ χερσὶν ἡνίας ἀπ’ ἄντυγος,

ἀρβύλαισιν ἁρμόσας πόδα.

πρῶτα μὲν θεοῖς εἶπ’ ἀναπτύξας χέρας·

1190

, μηκέτ’ εἴην, εἰ κακὸς πέφυκ’ ἀνήρ·

δ’ ἡμᾶς ὡς ἀτιμάζει πατὴρ

θανόντας ἢ φάος δεδορκότας.

τῷδ’ ἐπῆγε κέντρον ἐς χεῖρας λαβὼν

ὁμαρτῇ· πρόσπολοι δ’ ὑφ’ ἅρματος

1195

χαλινῶν εἱπόμεσθα δεσπότῃ

εὐθὺς Ἄργους κἀπιδαυρίας ὁδόν.

δ’ ἔρημον χῶρον εἰσεβάλλομεν,

τις ἔστι τοὐπέκεινα τῆσδε γῆς

πόντον ἤδη κειμένη Σαρωνικόν.

1200

τις ἠχὼ χθόνιος ὡς βροντὴ Διὸς

βρόμον μεθῆκε, φρικώδη κλύειν·

δὲ κρᾶτ’ ἔστησαν οὖς τ’ ἐς οὐρανὸν

· παρ’ ἡμῖν δ’ ἦν φόβος νεανικὸς

ποτ’ εἴη φθόγγος. ἐς δ’ ἁλιρρόθους

1205

ἀποβλέψαντες ἱερὸν εἴδομεν

οὐρανῷ στηρίζον, ὥστ’ ἀφῃρέθη

ἀκτὰς ὄμμα τοὐμὸν εἰσορᾶν·

δ’ Ἰσθμὸν καὶ πέτραν Ἀσκληπιοῦ.

ἀνοιδῆσάν τε καὶ πέριξ ἀφρὸν

1210

καχλάζον ποντίῳ φυσήματι

πρὸς ἀκτὰς οὗ τέθριππος ἦν ὄχος.

δὲ σὺν κλύδωνι καὶ τρικυμίᾳ

ἐξέθηκε ταῦρον, ἄγριον τέρας·

πᾶσα μὲν χθὼν φθέγματος πληρουμένη

1215

ἀντεφθέγγετ’, εἰσορῶσι δὲ

θέαμα δεργμάτων ἐφαίνετο.

δὲ πώλοις δεινὸς ἐμπίπτει φόβος·

δεσπότης μὲν ἱππικοῖσιν ἤθεσιν

ξυνοικῶν ἥρπασ’ ἡνίας χεροῖν,

1220

δὲ κώπην ὥστε ναυβάτης ἀνὴρ

ἐς τοὔπισθεν ἀρτήσας δέμας·

δ’ ἐνδακοῦσαι στόμια πυριγενῆ γναθμοῖς

φέρουσιν, οὔτε ναυκλήρου χερὸς

ἱπποδέσμων οὔτε κολλητῶν ὄχων

1225

. κεἰ μὲν ἐς τὰ μαλθακὰ

ἔχων οἴακας εὐθύνοι δρόμον,

ἐς τὸ πρόσθεν, ὥστ’ ἀναστρέφειν,

, φόβῳ τέτρωρον ἐκμαίνων ὄχον·

δ’ ἐς πέτρας φέροιντο μαργῶσαι φρένας,

1230

πελάζων ἄντυγι ξυνείπετο

τοῦθ’ ἕως ἔσφηλε κἀνεχαίτισεν,

πέτρῳ προσβαλὼν ὀχήματος.

δ’ ἦν ἅπαντα· σύριγγές τ’ ἄνω

ἐπήδων ἀξόνων τ’ ἐνήλατα.

1235

δ’ ὁ τλήμων ἡνίαισιν ἐμπλακεὶς

δυσεξήνυστον ἕλκεται δεθείς,

μὲν πρὸς πέτραις φίλον κάρα

τε σάρκας, δεινὰ δ’ ἐξαυδῶν κλύειν·

, ὦ φάτναισι ταῖς ἐμαῖς τεθραμμέναι,

1240

μ’ ἐξαλείψητ’· ὦ πατρὸς τάλαιν’ ἀρά.

ἄνδρ’ ἄριστον βούλεται σῶσαι παρών;

δὲ βουληθέντες ὑστέρῳ ποδὶ

. χὣ μὲν ἐκ δεσμῶν λυθεὶς

ἱμάντων οὐ κάτοιδ’ ὅτῳ τρόπῳ

1245

, βραχὺν δὴ βίοτον ἐμπνέων ἔτι·

δ’ ἔκρυφθεν καὶ τὸ δύστηνον τέρας

λεπαίας οὐ κάτοιδ’ ὅποι χθονός.

μὲν οὖν ἔγωγε σῶν δόμων, ἄναξ,

τοσοῦτόν γ’ οὐ δυνήσομαί ποτε,

1250

σὸν πιθέσθαι παῖδ’ ὅπως ἐστὶν κακός·

εἰ γυναικῶν πᾶν κρεμασθείη γένος,

τὴν ἐν Ἴδῃ γραμμάτων πλήσειέ τις

, ἐπεί νιν ἐσθλὸν ὄντ’ ἐπίσταμαι.

Χορός

· κέκρανται συμφορὰ νέων κακῶν,

1255

ἔστι μοίρας τοῦ χρεών τ’ ἀπαλλαγή.

Θησεύς

μὲν ἀνδρὸς τοῦ πεπονθότος τάδε

ἥσθην τοῖσδε· νῦν δ’ αἰδούμενος

τ’ ἐκεῖνόν θ’, οὕνεκ’ ἐστὶν ἐξ ἐμοῦ,

ἥδομαι τοῖσδ’ οὔτ’ ἐπάχθομαι κακοῖς.

1260

Ἄγγελος

οὖν; κομίζειν, ἢ τί χρὴ τὸν ἄθλιον

ἡμᾶς σῇ χαρίζεσθαι φρενί;

· ἐμοῖς δὲ χρώμενος βουλεύμασιν

ὠμὸς ἐς σὸν παῖδα δυστυχοῦντ’ ἔσῃ.

Θησεύς

αὐτόν, ὡς ἰδὼν ἐν ὄμμασιν

1265

τἄμ’ ἀπαρνηθέντα μὴ χρᾶναι λέχη

τ’ ἐλέγξω δαιμόνων τε συμφοραῖς.