Euripides Hippolytus

Χορός

— ἰὼ ἰὼ τάλαινα μελέων κακῶν ·

ἔπαθες , εἰργάσω

τοσοῦτον ὥστε τούσδε συγχέαι δόμους .

— αἰαῖ τόλμας , ὦ βιαίως θανοῦσ’

ἀνοσίῳ τε συμφορᾷ , σᾶς χερὸς

πάλαισμα μελέας .

815

— τίς ἄρα σάν , τάλαιν’ , ἀμαυροῖ ζόαν ;

Θησεύς

ὤμοι ἐγὼ πόνων · ἔπαθον , ὦ πόλις ,

τὰ μάκιστ’ ἐμῶν κακῶν . ὦ τύχα ,

ὥς μοι βαρεῖα καὶ δόμοις ἐπεστάθης ,

κηλὶς ἄφραστος ἐξ ἀλαστόρων τινός .

820

κατακονὰ μὲν οὖν ἀβίοτος βίου ·

κακῶν δ’ , ὢ τάλας , πέλαγος εἰσορῶ

τοσοῦτον ὥστε μήποτ’ ἐκνεῦσαι πάλιν ,

μηδ’ ἐκπερᾶσαι κῦμα τῆσδε συμφορᾶς .

τίνα λόγον τάλας , τίνα τύχαν σέθεν

βαρύποτμον , γύναι , προσαυδῶν τύχω ;

ὄρνις γὰρ ὥς τις ἐκ χερῶν ἄφαντος εἶ ,

πήδημ’ ἐς Ἅιδου κραιπνὸν ὁρμήσασά μοι .

αἰαῖ αἰαῖ , μέλεα μέλεα τάδε πάθη .

830

πρόσωθεν δέ ποθεν ἀνακομίζομαι

τύχαν δαιμόνων

ἀμπλακίαισι τῶν πάροιθέν τινος .

Χορός

οὐ σοὶ τάδ’ , ὦναξ , ἦλθε δὴ μόνῳ κακά ,

πολλῶν μετ’ ἄλλων δ’ ὤλεσας κεδνὸν λέχος .

835

Θησεύς

τὸ κατὰ γᾶς θέλω , τὸ κατὰ γᾶς κνέφας

μετοικεῖν σκότῳ θανὼν ὁ τλάμων ,

τῆς σῆς στερηθεὶς φιλτάτης ὁμιλίας ·

ἀπώλεσας γὰρ μᾶλλον ἢ κατέφθισο .

τίνος κλύω ; πόθεν θανάσιμος τύχα ,

840

γύναι , σὰν ἔβα , τάλαινα , καρδίαν ;

εἴποι τις ἂν τὸ πραχθέν , ἢ μάτην ὄχλον

στέγει τύραννον δῶμα προσπόλων ἐμῶν ;

ὤμοι μοι σέθεν ,

μέλεος , οἷον εἶδον ἄλγος δόμων ,

845

οὐ τλητὸν οὐδὲ ῥητόν . ἀλλ’ ἀπωλόμην ·

ἔρημος οἶκος , καὶ τέκν’ ὀρφανεύεται .

ἔλιπες οὓς ἔτεκες , ἔλιπες , ὦ φίλα

γυναικῶν ἀρίστα θ’ ὁπόσας ὁρᾷ

φέγγος ἀελίου

850

τε καὶ νυκτὸς ἀστερωπὸν σέλας .

Χορός

ἰὼ τάλας · ὦ τάλας · ὅσον κακὸν ἔχει δόμος .

δάκρυσί μου βλέφαρα

καταχυθέντα τέγγεται σᾷ τύχᾳ ·

τὸ δ’ ἐπὶ τῷδε πῆμα φρίσσω πάλαι .

855

Θησεύς

ἔα ἔα ·

τί δή ποθ’ ἥδε δέλτος ἐκ φίλης χερὸς

ἠρτημένη ; θέλει τι σημῆναι νέον ;

ἀλλ’ ἦ λέχους μοι καὶ τέκνων ἐπιστολὰς

ἔγραψεν ἡ δύστηνος , ἐξαιτουμένη ;

θάρσει , τάλαινα · λέκτρα γὰρ τὰ Θησέως

860

οὐκ ἔστι δῶμά θ’ ἥτις εἴσεισιν γυνή .

καὶ μὴν τύποι γε σφενδόνης χρυσηλάτου

τῆς οὐκέτ’ οὔσης τῆσδε προσσαίνουσί με .

φέρ’ , ἐξελίξας περιβολὰς σφραγισμάτων

ἴδω τί λέξαι δέλτος ἥδε μοι θέλει .

865

Χορός

— φεῦ φεῦ · τόδ’ αὖ νεοχμὸν ἐκδοχαῖς

ἐπιφέρει θεὸς κακόν . ἐμοὶ μὲν οὖν

ἀβίοτος βίου τύχα πρὸς τὸ κρανθέν · εἴη τυχεῖν .

— ὀλομένους γάρ , οὐκέτ’ ὄντας λέγω ,

φεῦ φεῦ , τῶν ἐμῶν τυράννων δόμους .

870

— ὦ δαῖμον , εἴ πως ἔστι , μὴ σφήλῃς δόμους ,

αἰτουμένης δὲ κλῦθί μου · πρὸς γάρ τινος

οἰωνὸν ὥστε μάντις εἰσορῶ κακοῦ .

Θησεύς

οἴμοι · τόδ’ οἷον ἄλλο πρὸς κακῷ κακόν ,

οὐ τλητὸν οὐδὲ λεκτόν . ὦ τάλας ἐγώ .

875

Χορός

τί χρῆμα ; λέξον , εἴ τί μοι λόγου μέτα .

Θησεύς

βοᾷ βοᾷ δέλτος ἄλαστα . πᾷ φύγω

βάρος κακῶν ; ἀπὸ γὰρ ὀλόμενος οἴχομαι ,

οἷον οἷον εἶδον ἐν γραφαῖς μέλος

φθεγγόμενον τλάμων .

880

Χορός

αἰαῖ , κακῶν ἀρχηγὸν ἐκφαίνεις λόγον .

Θησεύς

τόδε μὲν οὐκέτι στόματος ἐν πύλαις

καθέξω δυσεκπέρατον , ὀλοὸν

κακόν · ἰὼ πόλις .

Ἱππόλυτος εὐνῆς τῆς ἐμῆς ἔτλη θιγεῖν

885

βίᾳ , τὸ σεμνὸν Ζηνὸς ὄμμ’ ἀτιμάσας .

ἀλλ’ , ὦ πάτερ Πόσειδον , ἃς ἐμοί ποτε

ἀρὰς ὑπέσχου τρεῖς , μιᾷ κατέργασαι

τούτων ἐμὸν παῖδ’ , ἡμέραν δὲ μὴ φύγοι

τήνδ’ , εἴπερ ἡμῖν ὤπασας σαφεῖς ἀράς .

890

Χορός

ἄναξ , ἀπεύχου ταῦτα πρὸς θεῶν πάλιν ·

γνώσῃ γὰρ αὖθις ἀμπλακών . ἐμοὶ πιθοῦ .

Θησεύς

οὐκ ἔστι · καὶ πρός γ’ ἐξελῶ σφε τῆσδε γῆς ,

δυοῖν δὲ μοίραιν θατέρᾳ πεπλήξεται ·

ἢ γὰρ Ποσειδῶν αὐτὸν εἰς Ἅιδου δόμους

895

θανόντα πέμψει τὰς ἐμὰς ἀρὰς σέβων ,

ἢ τῆσδε χώρας ἐκπεσὼν ἀλώμενος

ξένην ἐπ’ αἶαν λυπρὸν ἀντλήσει βίον .

Χορός

καὶ μὴν ὅδ’ αὐτὸς παῖς σὸς ἐς καιρὸν πάρα ,

Ἱππόλυτος · ὀργῆς δ’ ἐξανεὶς κακῆς , ἄναξ

900

Θησεῦ , τὸ λῷστον σοῖσι βούλευσαι δόμοις .

Ἱππόλυτος

κραυγῆς ἀκούσας σῆς ἀφικόμην , πάτερ ,

σπουδῇ · τὸ μέντοι πρᾶγμ’ ἐφ’ ᾧτινι στένεις

οὐκ οἶδα , βουλοίμην δ’ ἂν ἐκ σέθεν κλύειν .

ἔα , τί χρῆμα ; σὴν δάμαρθ’ ὁρῶ , πάτερ ,

905

νεκρόν · μεγίστου θαύματος τόδ’ ἄξιον ·

ἣν ἀρτίως ἔλειπον , ἣ φάος τόδε

οὔπω χρόνον παλαιὸν εἰσεδέρκετο .

τί χρῆμα πάσχει ; τῷ τρόπῳ διόλλυται ;

πάτερ , πυθέσθαι βούλομαι σέθεν πάρα .

910

σιγᾷς · σιωπῆς δ’ οὐδὲν ἔργον ἐν κακοῖς ·

ἡ γὰρ ποθοῦσα πάντα καρδία κλύειν

κἀν τοῖς κακοῖσι λίχνος οὖσ’ ἁλίσκεται .

οὐ μὴν φίλους γε κἄτι μᾶλλον ἢ φίλους

κρύπτειν δίκαιον σάς , πάτερ , δυσπραξίας .

915

Θησεύς

ὦ πόλλ’ ἁμαρτάνοντες ἄνθρωποι μάτην ,

τί δὴ τέχνας μὲν μυρίας διδάσκετε

καὶ πάντα μηχανᾶσθε κἀξευρίσκετε ,

ἓν δ’ οὐκ ἐπίστασθ’ οὐδ’ ἐθηράσασθέ πω ,

φρονεῖν διδάσκειν οἷσιν οὐκ ἔνεστι νοῦς ;

920

Ἱππόλυτος

δεινὸν σοφιστὴν εἶπας , ὅστις εὖ φρονεῖν

τοὺς μὴ φρονοῦντας δυνατός ἐστ’ ἀναγκάσαι .

ἀλλ’ οὐ γὰρ ἐν δέοντι λεπτουργεῖς , πάτερ ,

δέδοικα μή σου γλῶσσ’ ὑπερβάλῃ κακοῖς .

Θησεύς

φεῦ , χρῆν βροτοῖσι τῶν φίλων τεκμήριον

925

σαφές τι κεῖσθαι καὶ διάγνωσιν φρενῶν ,

ὅστις τ’ ἀληθής ἐστιν ὅς τε μὴ φίλος ,

δισσάς τε φωνὰς πάντας ἀνθρώπους ἔχειν ,

τὴν μὲν δικαίαν , τὴν δ’ ὅπως ἐτύγχανεν ,

ὡς ἡ φρονοῦσα τἄδικ’ ἐξηλέγχετο

930

πρὸς τῆς δικαίας , κοὐκ ἂν ἠπατώμεθα .

Ἱππόλυτος

ἀλλ’ ἦ τις ἐς σὸν οὖς με διαβαλὼν ἔχει

φίλων , νοσοῦμεν δ’ οὐδὲν ὄντες αἴτιοι ;

ἔκ τοι πέπληγμαι · σοὶ γὰρ ἐκπλήσσουσί με

λόγοι παραλλάσσοντες ἔξεδροι φρενῶν .

935

Θησεύς

φεῦ τῆς βροτείας · ποῖ προβήσεται ; φρενός .

τί τέρμα τόλμης καὶ θράσους γενήσεται ;

εἰ γὰρ κατ’ ἀνδρὸς βίοτον ἐξογκώσεται ,

ὁ δ’ ὕστερος τοῦ πρόσθεν εἰς ὑπερβολὴν

πανοῦργος ἔσται , θεοῖσι προσβαλεῖν χθονὶ

940

ἄλλην δεήσει γαῖαν , ἣ χωρήσεται

τοὺς μὴ δικαίους καὶ κακοὺς πεφυκότας .

σκέψασθε δ’ ἐς τόνδ’ , ὅστις ἐξ ἐμοῦ γεγὼς

ᾔσχυνε τἀμὰ λέκτρα κἀξελέγχεται

πρὸς τῆς θανούσης ἐμφανῶς κάκιστος ὤν .

945

δεῖξον δ’ , ἐπειδή γ’ ἐς μίασμ’ ἐλήλυθας ,

τὸ σὸν πρόσωπον δεῦρ’ ἐναντίον πατρί .

σὺ δὴ θεοῖσιν ὡς περισσὸς ὢν ἀνὴρ

ξύνει ; σὺ σώφρων καὶ κακῶν ἀκήρατος ;

οὐκ ἂν πιθοίμην τοῖσι σοῖς κόμποις ἐγὼ

950

θεοῖσι προσθεὶς ἀμαθίαν φρονεῖν κακῶς .

ἤδη νυν αὔχει καὶ δι’ ἀψύχου βορᾶς

σίτοις καπήλευ’ , Ὀρφέα τ’ ἄνακτ’ ἔχων

βάκχευε πολλῶν γραμμάτων τιμῶν καπνούς ·

ἐπεί γ’ ἐλήφθης . τοὺς δὲ τοιούτους ἐγὼ

955

φεύγειν προφωνῶ πᾶσι · θηρεύουσι γὰρ

σεμνοῖς λόγοισιν , αἰσχρὰ μηχανώμενοι .

τέθνηκεν ἥδε · τοῦτό σ’ ἐκσώσειν δοκεῖς ;

ἐν τῷδ’ ἁλίσκῃ πλεῖστον , ὦ κάκιστε σύ ·

ποῖοι γὰρ ὅρκοι κρείσσονες , τίνες λόγοι

960

τῆσδ’ ἂν γένοιντ’ ἄν , ὥστε σ’ αἰτίαν φυγεῖν ;

μισεῖν σε φήσεις τήνδε καὶ τὸ δὴ νόθον

τοῖς γνησίοισι πολέμιον πεφυκέναι ·

κακὴν ἄρ’ αὐτὴν ἔμπορον βίου λέγεις ,

εἰ δυσμενείᾳ σῇ τὰ φίλτατ’ ὤλεσεν .

965

ἀλλ’ ὡς τὸ μῶρον ἀνδράσιν μὲν οὐκ ἔνι ,

γυναιξὶ δ’ ἐμπέφυκεν ; οἶδ’ ἐγὼ νέους ,

οὐδὲν γυναικῶν ὄντας ἀσφαλεστέρους ,

ὅταν ταράξῃ Κύπρις ἡβῶσαν φρένα ·

τὸ δ’ ἄρσεν αὐτοὺς ὠφελεῖ προσκείμενον .

970

νῦν οὖν — τί ταῦτα σοῖς ἁμιλλῶμαι λόγοις

νεκροῦ παρόντος μάρτυρος σαφεστάτου ;

ἔξερρε γαίας τῆσδ’ ὅσον τάχος φυγάς ,

καὶ μήτ’ Ἀθήνας τὰς θεοδμήτους μόλῃς ,

μήτ’ εἰς ὅρους γῆς ἧς ἐμὸν κρατεῖ δόρυ .

975

εἰ γὰρ παθών γε σοῦ τάδ’ ἡσσηθήσομαι ,

οὐ μαρτυρήσει μ’ Ἴσθμιος Σίνις ποτὲ

κτανεῖν ἑαυτόν , ἀλλὰ κομπάζειν μάτην ,

οὐδ’ αἱ θαλάσσῃ σύννομοι Σκιρωνίδες

φήσουσι πέτραι τοῖς κακοῖς μ’ εἶναι βαρύν .

980

Χορός

οὐκ οἶδ’ ὅπως εἴποιμ’ ἂν εὐτυχεῖν τινα

θνητῶν · τὰ γὰρ δὴ πρῶτ’ ἀνέστραπται πάλιν .

Ἱππόλυτος

πάτερ , μένος μὲν ξύστασίς τε σῶν φρενῶν

δεινή · τὸ μέντοι πρᾶγμ’ ἔχον καλοὺς λόγους ,

εἴ τις διαπτύξειεν , οὐ καλὸν τόδε .

985

ἐγὼ δ’ ἄκομψος εἰς ὄχλον δοῦναι λόγον ,

ἐς ἥλικας δὲ κὠλίγους σοφώτερος .

ἔχει δὲ μοῖραν καὶ τόδ’ · οἱ γὰρ ἐν σοφοῖς

φαῦλοι παρ’ ὄχλῳ μουσικώτεροι λέγειν .

ὅμως δ’ ἀνάγκη , ξυμφορᾶς ἀφιγμένης ,

990

γλῶσσάν μ’ ἀφεῖναι . πρῶτα δ’ ἄρξομαι λέγειν ,

ὅθεν μ’ ὑπῆλθες πρῶτον ὡς διαφθερῶν

κοὐκ ἀντιλέξοντ’ . εἰσορᾷς φάος τόδε

καὶ γαῖαν · ἐν τοῖσδ’ οὐκ ἔνεστ’ ἀνὴρ ἐμοῦ ,

οὐδ’ ἢν σὺ μὴ φῇς , σωφρονέστερος γεγώς .

995

ἐπίσταμαι γὰρ πρῶτα μὲν θεοὺς σέβειν ,

φίλοις τε χρῆσθαι μὴ ἀδικεῖν πειρωμένοις ,

ἀλλ’ οἷσιν αἰδὼς μήτ’ ἐπαγγέλλειν κακὰ

μήτ’ ἀνθυπουργεῖν αἰσχρὰ τοῖσι χρωμένοις ·

οὐκ ἐγγελαστὴς τῶν ὁμιλούντων , πάτερ ,

1000

ἀλλ’ αὑτὸς οὐ παροῦσι κἀγγὺς ὢν φίλοις .

ἑνὸς δ’ ἄθικτος , ᾧ με νῦν ἑλεῖν δοκεῖς ·

λέχους γὰρ ἐς τόδ’ ἡμέρας ἁγνὸν δέμας ·

οὐκ οἶδα πρᾶξιν τήνδε πλὴν λόγῳ κλύων

γραφῇ τε λεύσσων · οὐδὲ ταῦτα γὰρ σκοπεῖν

1005

πρόθυμός εἰμι , παρθένον ψυχὴν ἔχων .

καὶ δὴ τὸ σῶφρον τοὐμὸν οὐ πείθει σ’ · ἴτω ·

δεῖ δή σε δεῖξαι τῷ τρόπῳ διεφθάρην .

πότερα τὸ τῆσδε σῶμ’ ἐκαλλιστεύετο

πασῶν γυναικῶν ; ἢ σὸν οἰκήσειν δόμον

1010

ἔγκληρον εὐνὴν προσλαβὼν ἐπήλπισα ;

μάταιος ἆρ’ ἦν , οὐδαμοῦ μὲν οὖν φρενῶν .

ἀλλ’ ὡς τυραννεῖν ἡδύ ; τοῖσι σώφροσιν

ἥκιστά γ’ , εἰ μὴ τὰς φρένας διέφθορεν

θνητῶν ὅσοισιν ἁνδάνει μοναρχία .

1015

ἐγὼ δ’ ἀγῶνας μὲν κρατεῖν Ἑλληνικοὺς

πρῶτος θέλοιμ’ ἄν , ἐν πόλει δὲ δεύτερος

σὺν τοῖς ἀρίστοις εὐτυχεῖν ἀεὶ φίλοις .

πράσσειν τε γὰρ πάρεστι , κίνδυνός τ’ ἀπὼν

κρείσσω δίδωσι τῆς τυραννίδος χάριν .

1020

ἓν οὐ λέλεκται τῶν ἐμῶν , τὰ δ’ ἄλλ’ ἔχεις ·

εἰ μὲν γὰρ ἦν μοι μάρτυς οἷός εἰμ’ ἐγώ ,

καὶ τῆσδ’ ὁρώσης φέγγος ἠγωνιζόμην ,

ἔργοις ἂν εἶδες τοὺς κακοὺς διεξιών ·

νῦν δ’ ὅρκιόν σοι Ζῆνα καὶ πέδον χθονὸς

1025

ὄμνυμι τῶν σῶν μήποθ’ ἅψασθαι γάμων

μηδ’ ἂν θελῆσαι μηδ’ ἂν ἔννοιαν λαβεῖν .

ἦ τἄρ’ ὀλοίμην ἀκλεὴς ἀνώνυμος ,

ἄπολις ἄοικος , φυγὰς ἀλητεύων χθόνα ,

καὶ μήτε πόντος μήτε γῆ δέξαιτό μου

1030

σάρκας θανόντος , εἰ κακὸς πέφυκ’ ἀνήρ .

εἰ δ’ ἥδε δειμαίνουσ’ ἀπώλεσεν βίον

οὐκ οἶδ’ · ἐμοὶ γὰρ οὐ θέμις πέρα λέγειν .

ἐσωφρόνησεν οὐκ ἔχουσα σωφρονεῖν ,

ἡμεῖς δ’ ἔχοντες οὐ καλῶς ἐχρώμεθα .

1035

Χορός

ἀρκοῦσαν εἶπας αἰτίας ἀποστροφήν ,

ὅρκους παρασχών , πίστιν οὐ σμικράν , θεῶν .

Θησεύς

ἆρ’ οὐκ ἐπῳδὸς καὶ γόης πέφυχ’ ὅδε ,

ὃς τὴν ἐμὴν πέποιθεν εὐοργησίᾳ

ψυχὴν κρατήσειν , τὸν τεκόντ’ ἀτιμάσας ;

1040

Ἱππόλυτος

καὶ σοῦ γε ταὐτὰ κάρτα θαυμάζω , πάτερ ·

εἰ γὰρ σὺ μὲν παῖς ἦσθ’ , ἐγὼ δὲ σὸς πατήρ ,

ἔκτεινά τοί σ’ ἂν κοὐ φυγαῖς ἐζημίουν ,

εἴπερ γυναικὸς ἠξίουν σ’ ἐμῆς θιγεῖν .

Θησεύς

ὡς ἄξιον τόδ’ εἶπας · οὐχ οὕτω θανῇ .

1045

ταχὺς γὰρ Ἅιδης ῥᾷστος ἀνδρὶ δυστυχεῖ ·

ἀλλ’ ἐκ πατρῴας φυγὰς ἀλητεύων χθονὸς

ὥσπερ σὺ σαυτῷ τόνδε προύθηκας νόμον —

ξένην ἐπ’ αἶαν λυπρὸν ἀντλήσεις βίον ·

μισθὸς γὰρ οὗτός ἐστιν ἀνδρὶ δυσσεβεῖ .

1050

Ἱππόλυτος

οἴμοι , τί δράσεις ; οὐδὲ μηνυτὴν χρόνον

δέξῃ καθ’ ἡμῶν , ἀλλά μ’ ἐξελᾷς χθονός ;

Θησεύς

πέραν γε πόντου καὶ τόπων Ἀτλαντικῶν ,

εἴ πως δυναίμην , ὡς σὸν ἐχθαίρω κάρα .

Ἱππόλυτος

οὐδ’ ὅρκον οὐδὲ πίστιν οὐδὲ μάντεων

1055

φήμας ἐλέγξας ἄκριτον ἐκβαλεῖς με γῆς ;

Θησεύς

ἡ δέλτος ἥδε κλῆρον οὐ δεδεγμένη

κατηγορεῖ σου πιστά · τοὺς δ’ ὑπὲρ κάρα

φοιτῶντας ὄρνις πόλλ’ ἐγὼ χαίρειν λέγω .

Ἱππόλυτος

ὦ θεοί , τί δῆτα τοὐμὸν οὐ λύω στόμα ,

1060

ὅστις γ’ ὑφ’ ὑμῶν , οὓς σέβω , διόλλυμαι ;

οὐ δῆτα · πάντως οὐ πίθοιμ’ ἂν οὕς με δεῖ ,

μάτην δ’ ἂν ὅρκους συγχέαιμ’ οὓς ὤμοσα .

Θησεύς

οἴμοι , τὸ σεμνὸν ὥς μ’ ἀποκτενεῖ τὸ σόν .

οὐκ εἶ πατρῴας ἐκτὸς ὡς τάχιστα γῆς ;

1065

Ἱππόλυτος

ποῖ δῆθ’ ὁ τλήμων τρέψομαι ; τίνος ξένων

δόμους ἔσειμι , τῇδ’ ἐπ’ αἰτίᾳ φυγών ;

Θησεύς

ὅστις γυναικῶν λυμεῶνας ἥδεται

ξένους κομίζων καὶ ξυνοικούρους κακῶν .

Ἱππόλυτος

αἰαῖ , πρὸς ἧπαρ · δακρύων τ’ ἐγγὺς τόδε ,

1070

εἰ δὴ κακός γε φαίνομαι , δοκῶ τέ σοι .

Θησεύς

τότε στενάζειν καὶ προγιγνώσκειν σ’ ἐχρῆν

ὅτ’ ἐς πατρῴαν ἄλοχον ὑβρίζειν ἔτλης .

Ἱππόλυτος

ὦ δώματ’ , εἴθε φθέγμα γηρύσαισθέ μοι

καὶ μαρτυρήσαιτ’ εἰ κακὸς πέφυκ’ ἀνήρ .

1075

Θησεύς

ἐς τοὺς ἀφώνους μάρτυρας φεύγεις σοφῶς ·

τὸ δ’ ἔργον οὐ λέγον σε μηνύει κακόν .

Ἱππόλυτος

φεῦ ·

εἴθ’ ἦν ἐμαυτὸν προσβλέπειν ἐναντίον

στάνθ’ , ὡς ἐδάκρυσ’ οἷα πάσχομεν κακά .

Θησεύς

πολλῷ γε μᾶλλον σαυτὸν ἤσκησας σέβειν

1080

ἢ τοὺς τεκόντας ὅσια δρᾶν δίκαιος ὤν .

Ἱππόλυτος

ὦ δυστάλαινα μῆτερ , ὦ πικραὶ γοναί ·

μηδείς ποτ’ εἴη τῶν ἐμῶν φίλων νόθος .

Θησεύς

οὐχ ἕλξετ’ αὐτόν , δμῶες ; οὐκ ἀκούετε

πάλαι ξενοῦσθαι τόνδε προυννέποντά με ;

1085

Ἱππόλυτος

κλαίων τις αὐτῶν ἆρ’ ἐμοῦ τεθίξεται ·

σὺ δ’ αὐτός , εἴ σοι θυμός , ἐξώθει χθονός .

Θησεύς

δράσω τάδ’ , εἰ μὴ τοῖς ἐμοῖς πείσῃ λόγοις ·

οὐ γάρ τις οἶκτος σῆς μ’ ὑπέρχεται φυγῆς .

Ἱππόλυτος

ἄραρεν , ὡς ἔοικεν · ὦ τάλας ἐγώ ·

1090

ὡς οἶδα μὲν ταῦτ’ , οἶδα δ’ οὐχ ὅπως φράσω .

ὦ φιλτάτη μοι δαιμόνων Λητοῦς κόρη ,

σύνθακε , συγκύναγε , φευξόμεσθα δὴ

κλεινὰς Ἀθήνας . ἀλλὰ χαιρέτω πόλις

καὶ γαῖ’ Ἐρεχθέως · ὦ πέδον Τροζήνιον ,

1095

ὡς ἐγκαθηβᾶν πόλλ’ ἔχεις εὐδαίμονα ,

χαῖρ’ · ὕστατον γάρ σ’ εἰσορῶν προσφθέγγομαι .

ἴτ’ ὦ νέοι μοι τῆσδε γῆς ὁμήλικες ,

προσείπαθ’ ἡμᾶς καὶ προπέμψατε χθονός ·

ὡς οὔποτ’ ἄλλον ἄνδρα σωφρονέστερον

1100

ὄψεσθε , κεἰ μὴ ταῦτ’ ἐμῷ δοκεῖ πατρί .