Euripides Hippolytus

Χορός

— ἀλλ’ ἥδε τροφὸς γεραιὰ πρὸ θυρῶν

170

κομίζουσ’ ἔξω μελάθρων·

δ’ ὀφρύων νέφος αὐξάνεται.

ποτ’ ἔστι μαθεῖν ἔραται ψυχή,

δεδήληται

ἀλλόχροον βασιλείας.

175

Τροφός

κακὰ θνητῶν στυγεραί τε νόσοι.

σ’ ἐγὼ δράσω; τί δὲ μὴ δράσω;

σοι φέγγος λαμπρόν, ὅδ’ αἰθήρ·

δὲ δόμων ἤδη νοσερᾶς

κοίτης.

180

γὰρ ἐλθεῖν πᾶν ἔπος ἦν σοι·

δ’ ἐς θαλάμους σπεύσεις τὸ πάλιν.

γὰρ σφάλλῃ κοὐδενὶ χαίρεις,

σ’ ἀρέσκει τὸ παρόν, τὸ δ’ ἀπὸν

ἡγῇ.

185

δὲ νοσεῖν ἢ θεραπεύειν·

μέν ἐστιν ἁπλοῦν, τῷ δὲ συνάπτει

τε φρενῶν χερσίν τε πόνος.

δ’ ὀδυνηρὸς βίος ἀνθρώπων,

ἔστι πόνων ἀνάπαυσις.

190

ὅ τι τοῦ ζῆν φίλτερον ἄλλο

ἀμπίσχων κρύπτει νεφέλαις.

δ’ ὅ τι τοῦτο στίλβει κατὰ γῆν

δὴ φαινόμεθ’ ὄντες,

ἀπειροσύνην ἄλλου βιότου

195

ἀπόδειξιν τῶν ὑπὸ γαίας·

δ’ ἄλλως φερόμεσθα.

Φαίδρα

μου δέμας, ὀρθοῦτε κάρα·

μελέων σύνδεσμα φίλων.

εὐπήχεις χεῖρας, πρόπολοι.

200

μοι κεφαλᾶς ἐπίκρανον ἔχειν·

, ἀμπέτασον βόστρυχον ὤμοις.

Τροφός

, τέκνον, καὶ μὴ χαλεπῶς

δέμας.

δὲ νόσον μετά θ’ ἡσυχίας

205

γενναίου λήματος οἴσεις·

δὲ βροτοῖσιν ἀνάγκη.

Φαίδρα

·

ἂν δροσερᾶς ἀπὸ κρηνῖδος

ὑδάτων πῶμ’ ἀρυσαίμαν,

τ’ αἰγείροις ἔν τε κομήτῃ

210

κλιθεῖσ’ ἀναπαυσαίμαν;

Τροφός

παῖ, τί θροεῖς;

μὴ παρ’ ὄχλῳ τάδε γηρύσῃ

ἔποχον ῥίπτουσα λόγον;

Φαίδρα

μ’ εἰς ὄρος· εἶμι πρὸς ὕλαν

215

παρὰ πεύκας, ἵνα θηροφόνοι

κύνες

ἐλάφοις ἐγχριμπτόμεναι·

θεῶν, ἔραμαι κυσὶ θωΰξαι

παρὰ χαίταν ξανθὰν ῥῖψαι

220

ὅρπακ’, ἐπίλογχον ἔχουσ’

χειρὶ βέλος.

Τροφός

ποτ’, ὦ τέκνον, τάδε κηραίνεις;

κυνηγεσίων καὶ σοὶ μελέτη;

δὲ κρηναίων νασμῶν ἔρασαι;

225

γὰρ δροσερὰ πύργοις συνεχὴς

, ὅθεν σοι πῶμα γένοιτ’ ἄν.

Φαίδρα

ἁλίας Ἄρτεμι Λίμνας

γυμνασίων τῶν ἱπποκρότων,

γενοίμαν ἐν σοῖς δαπέδοις,

230

Ἐνέτας δαμαλιζομένα.

Τροφός

τόδ’ αὖ παράφρων ἔρριψας ἔπος;

δὴ μὲν ὄρος βᾶσ’ ἐπὶ θήρας

ἐστέλλου, νῦν δ’ αὖ ψαμάθοις

ἀκυμάντοις πώλων ἔρασαι.

235

μαντείας ἄξια πολλῆς,

σε θεῶν ἀνασειράζει

παρακόπτει φρένας, ὦ παῖ.

Φαίδρα

ἐγώ, τί ποτ’ εἰργασάμην;

παρεπλάγχθην γνώμης ἀγαθῆς;

240

, ἔπεσον δαίμονος ἄτῃ.

φεῦ, τλήμων.

, πάλιν μου κρύψον κεφαλήν,

γὰρ τὰ λελεγμένα μοι.

· κατ’ ὄσσων δάκρυ μοι βαίνει,

245

ἐπ’ αἰσχύνην ὄμμα τέτραπται.

γὰρ ὀρθοῦσθαι γνώμην ὀδυνᾷ·

δὲ μαινόμενον κακόν· ἀλλὰ κρατεῖ

γιγνώσκοντ’ ἀπολέσθαι.

Τροφός

· τὸ δ’ ἐμὸν πότε δὴ θάνατος

250

καλύψει;

διδάσκει μ’ ὁ πολὺς βίοτος.

γὰρ μετρίας εἰς ἀλλήλους

θνητοὺς ἀνακίρνασθαι

μὴ πρὸς ἄκρον μυελὸν ψυχῆς,

255

δ’ εἶναι στέργηθρα φρενῶν

τ’ ὤσασθαι καὶ ξυντεῖναι.

δ’ ὑπὲρ δισσῶν μίαν ὠδίνειν

χαλεπὸν βάρος, ὡς κἀγὼ

ὑπεραλγῶ.

260

δ’ ἀτρεκεῖς ἐπιτηδεύσεις

σφάλλειν πλέον ἢ τέρπειν

θ’ ὑγιείᾳ μᾶλλον πολεμεῖν.

τὸ λίαν ἧσσον ἐπαινῶ

μηδὲν ἄγαν·

265

ξυμφήσουσι σοφοί μοι.

Χορός

γεραιά, βασιλίδος πιστὴ τροφὲ

, ὁρῶμεν τάσδε δυστήνους τύχας,

δ’ ἡμῖν ἥτις ἐστὶν ἡ νόσος·

δ’ ἂν πυθέσθαι καὶ κλύειν βουλοίμεθ’ ἄν.

270

Τροφός

οἶδ’ ἐλέγχους· οὐ γὰρ ἐννέπειν θέλει.

Χορός

ἥτις ἀρχὴ τῶνδε πημάτων ἔφυ;

Τροφός

ταὐτὸν ἥκεις· πάντα γὰρ σιγᾷ τάδε.

Χορός

ἀσθενεῖ τε καὶ κατέξανται δέμας.

Τροφός

δ’ οὔ, τριταίαν γ’ οὖσ’ ἄσιτος ἡμέραν;

275

Χορός

ὑπ’ ἄτης ἢ θανεῖν πειρωμένη;

Τροφός

; ἀσιτεῖ γ’ εἰς ἀπόστασιν βίου.

Χορός

εἶπας, εἰ τάδ’ ἐξαρκεῖ πόσει.

Τροφός

γὰρ ἥδε πῆμα κοὔ φησιν νοσεῖν.

Χορός

δ’ ἐς πρόσωπον οὐ τεκμαίρεται βλέπων;

280

Τροφός

ὢν γὰρ τῆσδε τυγχάνει χθονός.

Χορός

δ’ οὐκ ἀνάγκην προσφέρεις, πειρωμένη

πυθέσθαι τῆσδε καὶ πλάνον φρενῶν;

Τροφός

πάντ’ ἀφῖγμαι κοὐδὲν εἴργασμαι πλέον·

μὴν ἀνήσω γ’ οὐδὲ νῦν προθυμίας,

285

ἂν παροῦσα καὶ σύ μοι ξυμμαρτυρῇς

πέφυκα δυστυχοῦσι δεσπόταις.

, ὦ φίλη παῖ, τῶν πάροιθε μὲν λόγων

ἄμφω, καὶ σύ θ’ ἡδίων γενοῦ

ὀφρὺν λύσασα καὶ γνώμης ὁδόν,

290

θ’ ὅπῃ σοι μὴ καλῶς τόθ’ εἱπόμην

ἐπ’ ἄλλον εἶμι βελτίω λόγον.

μὲν νοσεῖς τι τῶν ἀπορρήτων κακῶν,

αἵδε συγκαθιστάναι νόσον·

δ’ ἔκφορός σοι συμφορὰ πρὸς ἄρσενας,

295

, ὡς ἰατροῖς πρᾶγμα μηνυθῇ τόδε.

· τί σιγᾷς; οὐκ ἐχρῆν σιγᾶν, τέκνον,

ἤ μ’ ἐλέγχειν, εἴ τι μὴ καλῶς λέγω,

τοῖσιν εὖ λεχθεῖσι συγχωρεῖν λόγοις.

τι, δεῦρ’ ἄθρησον. — ὦ τάλαιν’ ἐγώ,

300

, ἄλλως τούσδε μοχθοῦμεν πόνους,

δ’ ἄπεσμεν τῷ πρίν· οὔτε γὰρ τότε

ἐτέγγεθ’ ἥδε νῦν τ’ οὐ πείθεται. — ἀλλ’

ἴσθι μέντοι — πρὸς τάδ’ αὐθαδεστέρα

θαλάσσης — εἰ θανῇ, προδοῦσα σοὺς

305

πατρῴων μὴ μεθέξοντας δόμων,

τὴν ἄνασσαν ἱππίαν Ἀμαζόνα,

σοῖς τέκνοισι δεσπότην ἐγείνατο

φρονοῦντα γνήσι’, οἶσθά νιν καλῶς,

Ἱππόλυτον

310

Φαίδρα

.

Τροφός

σέθεν τόδε;

Φαίδρα

με, μαῖα, καί σε πρὸς θεῶν

ἀνδρὸς αὖθις λίσσομαι σιγᾶν πέρι.

Τροφός

; φρονεῖς μὲν εὖ, φρονοῦσα δ’ οὐ θέλεις

τ’ ὀνῆσαι καὶ σὸν ἐκσῶσαι βίον.

Φαίδρα

τέκν’· ἄλλῃ δ’ ἐν τύχῃ χειμάζομαι.

315

Τροφός

μέν, ὦ παῖ, χεῖρας αἵματος φορεῖς;

Φαίδρα

μὲν ἁγναί, φρὴν δ’ ἔχει μίασμά τι.

Τροφός

ἐξ ἐπακτοῦ πημονῆς ἐχθρῶν τινος;

Φαίδρα

μ’ ἀπόλλυσ’ οὐχ ἑκοῦσαν οὐχ ἑκών.

Τροφός

τιν’ ἡμάρτηκεν ἐς σ’ ἁμαρτίαν;

320

Φαίδρα

δρῶσ’ ἔγωγ’ ἐκεῖνον ὀφθείην κακῶς.

Τροφός

γὰρ τὸ δεινὸν τοῦθ’ ὅ σ’ ἐξαίρει θανεῖν;

Φαίδρα

μ’ ἁμαρτεῖν· οὐ γὰρ ἐς σὲ ἁμαρτάνω.

Τροφός

δῆθ’ ἑκοῦσά γ’, ἐν δὲ σοὶ λελείψομαι.

Φαίδρα

δρᾷς; βιάζῃ χειρὸς ἐξαρτωμένη;

325

Τροφός

σῶν γε γονάτων, κοὐ μεθήσομαί ποτε.

Φαίδρα

, ὦ τάλαινα, σοὶ τάδ’, εἰ πεύσῃ, κακά.

Τροφός

γὰρ ἢ σοῦ μὴ τυχεῖν τί μοι κακόν;

Φαίδρα

· τὸ μέντοι πρᾶγμ’ ἐμοὶ τιμὴν φέρει.

Τροφός

κρύπτεις χρήσθ’ ἱκνουμένης ἐμοῦ;

330

Φαίδρα

τῶν γὰρ αἰσχρῶν ἐσθλὰ μηχανώμεθα.

Τροφός

λέγουσα τιμιωτέρα φανῇ.

Φαίδρα

πρὸς θεῶν δεξιᾶς τ’ ἐμῆς μέθες.

Τροφός

δῆτ’, ἐπεί μοι δῶρον οὐ δίδως ὃ χρῆν.

Φαίδρα

· σέβας γὰρ χειρὸς αἰδοῦμαι τὸ σόν.

335

Τροφός

ἂν ἤδη· σὸς γὰρ οὑντεῦθεν λόγος.

Φαίδρα

τλῆμον, οἷον, μῆτερ, ἠράσθης ἔρον,

Τροφός

ἔσχε Ταύρου, τέκνον, ἢ τί φῂς τόδε;

Φαίδρα

τ’, ὦ τάλαιν’ ὅμαιμε, Διονύσου δάμαρ,

Τροφός

, τί πάσχεις; συγγόνους κακορροθεῖς;

340

Φαίδρα

δ’ ἐγὼ δύστηνος ὡς ἀπόλλυμαι.

Τροφός

τοι πέπληγμαι· ποῖ προβήσεται λόγος;

Φαίδρα

ἡμεῖς, οὐ νεωστί, δυστυχεῖς.

Τροφός

τι μᾶλλον οἶδ’ ἃ βούλομαι κλύειν.

Φαίδρα

·

345

ἂν σύ μοι λέξειας ἁμὲ χρὴ λέγειν;

Τροφός

μάντις εἰμὶ τἀφανῆ γνῶναι σαφῶς.

Φαίδρα

τοῦθ’, ὃ δὴ λέγουσιν ἀνθρώπους, ἐρᾶν;

Τροφός

, ὦ παῖ, ταὐτὸν ἀλγεινόν θ’ ἅμα.

Φαίδρα

ἂν εἶμεν θατέρῳ κεχρημένοι.

Τροφός

φῄς; ἐρᾷς, ὦ τέκνον; ἀνθρώπων τίνος;

350

Φαίδρα

ποθ’ οὗτός ἐσθ’, ὁ τῆς Ἀμαζόνος Ἱππόλυτον

Τροφός

αὐδᾷς;

Φαίδρα

τάδ’, οὐκ ἐμοῦ κλύεις.

Τροφός

, τί λέξεις, τέκνον; ὥς μ’ ἀπώλεσας.

, οὐκ ἀνασχέτ’· οὐκ ἀνέξομαι

· ἐχθρὸν ἦμαρ, ἐχθρὸν εἰσορῶ φάος.

355

μεθήσω σῶμ’, ἀπαλλαχθήσομαι

θανοῦσα· χαίρετ’· οὐκέτ’ εἴμ’ ἐγώ.

σώφρονες γὰρ οὐχ ἑκόντες, ἀλλ’ ὅμως

ἐρῶσι. Κύπρις οὐκ ἄρ’ ἦν θεός,

εἴ τι μεῖζον ἄλλο γίγνεται θεοῦ,

360

τήνδε κἀμὲ καὶ δόμους ἀπώλεσεν.

Χορός

ὤ, ἔκλυες ὤ,

τᾶς

πάθεα μέλεα θρεομένας;

— ὀλοίμαν ἔγωγε, πρὶν σὰν φιλίαν

φρενῶν. ἰώ μοι, φεῦ φεῦ.

365

— ὦ τάλαινα τῶνδ’ ἀλγέων·

— ὦ πόνοι τρέφοντες βροτούς.

— ὄλωλας, ἐξέφηνας ἐς φάος κακά.

— τίς σε παναμέριος ὅδε χρόνος μένει;

— τελευτάσεταί τι καινὸν δόμοις.

370

— ἄσημα δ’ οὐκέτ’ ἐστὶν οἷ φθίνει τύχα

, ὦ τάλαινα παῖ Κρησία.

Φαίδρα

γυναῖκες, αἳ τόδ’ ἔσχατον

χώρας Πελοπίας προνώπιον,

ποτ’ ἄλλως νυκτὸς ἐν μακρῷ χρόνῳ

375

ἐφρόντισ’ ᾗ διέφθαρται βίος.

μοι δοκοῦσιν οὐ κατὰ γνώμης φύσιν

κάκιον· ἔστι γὰρ τό γ’ εὖ φρονεῖν

· ἀλλὰ τῇδ’ ἀθρητέον τόδε·

χρήστ’ ἐπιστάμεσθα καὶ γιγνώσκομεν,

380

ἐκπονοῦμεν δ’, οἳ μὲν ἀργίας ὕπο,

δ’ ἡδονὴν προθέντες ἀντὶ τοῦ καλοῦ

τιν’. εἰσὶ δ’ ἡδοναὶ πολλαὶ βίου,

τε λέσχαι καὶ σχολή, τερπνὸν κακόν,

τε. δισσαὶ δ’ εἰσίν, ἣ μὲν οὐ κακή,

385

δ’ ἄχθος οἴκων. εἰ δ’ ὁ καιρὸς ἦν σαφής,

ἂν δύ’ ἤστην ταὔτ’ ἔχοντε γράμματα.

οὖν ἐπειδὴ τυγχάνω φρονοῦσ’ ἐγώ,

ἔσθ’ ὁποίῳ φαρμάκῳ διαφθερεῖν

, ὥστε τοὔμπαλιν πεσεῖν φρενῶν.

390

δὲ καὶ σοὶ τῆς ἐμῆς γνώμης ὁδόν·

μ’ ἔρως ἔτρωσεν, ἐσκόπουν ὅπως

ἐνέγκαιμ’ αὐτόν. ἠρξάμην μὲν οὖν

τοῦδε, σιγᾶν τήνδε καὶ κρύπτειν νόσον.

γὰρ οὐδὲν πιστόν, ἣ θυραῖα μὲν

395

ἀνδρῶν νουθετεῖν ἐπίσταται,

δ’ ὑφ’ αὑτῆς πλεῖστα κέκτηται κακά.

δεύτερον δὲ τὴν ἄνοιαν εὖ φέρειν

σωφρονεῖν νικῶσα προυνοησάμην.

δ’, ἐπειδὴ τοισίδ’ οὐκ ἐξήνυτον

400

κρατῆσαι, κατθανεῖν ἔδοξέ μοι,

— οὐδεὶς ἀντερεῖ — βουλευμάτων.

γὰρ εἴη μήτε λανθάνειν καλὰ

αἰσχρὰ δρώσῃ μάρτυρας πολλοὺς ἔχειν.

δ’ ἔργον ᾔδη τὴν νόσον τε δυσκλεᾶ,

405

τε πρὸς τοῖσδ’ οὖσ’ ἐγίγνωσκον καλῶς,

πᾶσιν. ὡς ὄλοιτο παγκάκως

πρὸς ἄνδρας ἤρξατ’ αἰσχύνειν λέχη

θυραίους. ἐκ δὲ γενναίων δόμων

ἦρξε θηλείαισι γίγνεσθαι κακόν.

410

γὰρ αἰσχρὰ τοῖσιν ἐσθλοῖσιν δοκῇ,

κάρτα δόξει τοῖς κακοῖς γ’ εἶναι καλά.

δὲ καὶ τὰς σώφρονας μὲν ἐν λόγοις,

δὲ τόλμας οὐ καλὰς κεκτημένας.

πῶς ποτ’, ὦ δέσποινα ποντία Κύπρι,

415

ἐς πρόσωπα τῶν ξυνευνετῶν

σκότον φρίσσουσι τὸν ξυνεργάτην

τ’ οἴκων μή ποτε φθογγὴν ἀφῇ;

γὰρ αὐτὸ τοῦτ’ ἀποκτείνει, φίλαι,

μήποτ’ ἄνδρα τὸν ἐμὸν αἰσχύνασ’ ἁλῶ,

420

παῖδας οὓς ἔτικτον· ἀλλ’ ἐλεύθεροι

θάλλοντες οἰκοῖεν πόλιν

Ἀθηνῶν, μητρὸς οὕνεκ’ εὐκλεεῖς.

γὰρ ἄνδρα, κἂν θρασύσπλαγχνός τις ᾖ,

ξυνειδῇ μητρὸς ἢ πατρὸς κακά.

425

δὲ τοῦτό φασ’ ἁμιλλᾶσθαι βίῳ,

δικαίαν κἀγαθήν, ὅτῳ παρῇ.

δὲ θνητῶν ἐξέφην’, ὅταν τύχῃ,

κάτοπτρον ὥστε παρθένῳ νέᾳ

· παρ’ οἷσι μήποτ’ ὀφθείην ἐγώ.

430

Χορός

φεῦ· τὸ σῶφρον ὡς ἁπανταχοῦ καλὸν

δόξαν ἐσθλὴν ἐν βροτοῖς καρπίζεται.

Τροφός

, ἐμοί τοι συμφορὰ μὲν ἀρτίως

σὴ παρέσχε δεινὸν ἐξαίφνης φόβον·

δ’ ἐννοοῦμαι φαῦλος οὖσα· κἀν βροτοῖς

435

δεύτεραί πως φροντίδες σοφώτεραι.

γὰρ περισσὸν οὐδὲν οὐδ’ ἔξω λόγου

· ὀργαὶ δ’ ἐς σ’ ἀπέσκηψαν θεᾶς.

· τί τοῦτο θαῦμα; σὺν πολλοῖς βροτῶν.

ἔρωτος οὕνεκα ψυχὴν ὀλεῖς;

440

τἄρα λύει τοῖς ἐρῶσι τῶν πέλας,

τε μέλλουσ’, εἰ θανεῖν αὐτοὺς χρεών·

γὰρ οὐ φορητός, ἢν πολλὴ ῥυῇ·

τὸν μὲν εἴκονθ’ ἡσυχῇ μετέρχεται,

δ’ ἂν περισσὸν καὶ φρονοῦνθ’ εὕρῃ μέγα,

445

λαβοῦσα — πῶς δοκεῖς; — καθύβρισεν.

δ’ ἀν’ αἰθέρ’, ἔστι δ’ ἐν θαλασσίῳ

Κύπρις, πάντα δ’ ἐκ ταύτης ἔφυ·

ἐστὶν ἡ σπείρουσα καὶ διδοῦσ’ ἔρον

πάντες ἐσμὲν οἱ κατὰ χθόν’ ἔγγονοι.

450

μὲν οὖν γραφάς τε τῶν παλαιτέρων

αὐτοί τ’ εἰσὶν ἐν μούσαις ἀεί,

μὲν Ζεὺς ὥς ποτ’ ἠράσθη γάμων

, ἴσασι δ’ ὡς ἀνήρπασέν ποτε

καλλιφεγγὴς Κέφαλον ἐς θεοὺς Ἕως

455

εἵνεκ’· ἀλλ’ ὅμως ἐν οὐρανῷ

κοὐ φεύγουσιν ἐκποδὼν θεούς,

δ’, οἶμαι, ξυμφορᾷ νικώμενοι.

δ’ οὐκ ἀνέξῃ; χρῆν σ’ ἐπὶ ῥητοῖς ἄρα

φυτεύειν, ἢ ’πὶ δεσπόταις θεοῖς

460

, εἰ μὴ τούσδε γε στέρξεις νόμους.

δοκεῖς δὴ κάρτ’ ἔχοντας εὖ φρενῶν

ὁρῶντας λέκτρα μὴ δοκεῖν ὁρᾶν;

δὲ παισὶ πατέρας ἡμαρτηκόσι

Κύπριν; ἐν σοφοῖσι γὰρ

465

ἐστὶ θνητῶν, λανθάνειν τὰ μὴ καλά.

ἐκπονεῖν τοι χρὴ βίον λίαν βροτούς·

στέγην γὰρ ἧς κατηρεφεῖς δόμοι

ἀκριβώσειαν· ἐς δὲ τὴν τύχην

ὅσην σὺ πῶς ἂν ἐκνεῦσαι δοκεῖς;

470

, εἰ τὰ πλείω χρηστὰ τῶν κακῶν ἔχεις,

οὖσα, κάρτα γ’ εὖ πράξειας ἄν.

, ὦ φίλη παῖ, λῆγε μὲν κακῶν φρενῶν,

δ’ ὑβρίζουσ’· οὐ γὰρ ἄλλο πλὴν ὕβρις

ἐστί, κρείσσω δαιμόνων εἶναι θέλειν·

475

δ’ ἐρῶσα· θεὸς ἐβουλήθη τάδε.

δ’ εὖ πως τὴν νόσον καταστρέφου.

δ’ ἐπῳδαὶ καὶ λόγοι θελκτήριοι·

τι τῆσδε φάρμακον νόσου.

τἄρ’ ἂν ὀψέ γ’ ἄνδρες ἐξεύροιεν ἄν,

480

μὴ γυναῖκες μηχανὰς εὑρήσομεν.

Χορός

, λέγει μὲν ἥδε χρησιμώτερα

τὴν παροῦσαν ξυμφοράν, αἰνῶ δὲ σέ.

δ’ αἶνος οὗτος δυσχερέστερος λόγων

τῆσδε καὶ σοὶ μᾶλλον ἀλγίων κλύειν.

485

Φαίδρα

ἔσθ’ ὃ θνητῶν εὖ πόλεις οἰκουμένας

τ’ ἀπόλλυσ’, οἱ καλοὶ λίαν λόγοι.

γὰρ τὰ τοῖσιν ὠσὶ τερπνὰ χρὴ λέγειν,

ἐξ ὅτου τις εὐκλεὴς γενήσεται.

Τροφός

σεμνομυθεῖς; οὐ λόγων εὐσχημόνων

490

σ’, ἀλλὰ τἀνδρός. — ὡς τάχος διοιστέον,

εὐθὺν ἐξειπόντας ἀμφὶ σοῦ λόγον.

μὲν γὰρ ἦν σοι μὴ ’πὶ συμφοραῖς βίος

, σώφρων δ’ οὖσ’ ἐτύγχανες γυνή,

ἄν ποτ’ εὐνῆς οὕνεχ’ ἡδονῆς τε σῆς

495

ἄν σε δεῦρο· νῦν δ’ ἀγὼν μέγας

βίον σόν, κοὐκ ἐπίφθονον τόδε.

Φαίδρα

δεινὰ λέξασ’, οὐχὶ συγκλῄσεις στόμα

μὴ μεθήσεις αὖθις αἰσχίστους λόγους;

Τροφός

, ἀλλ’ ἀμείνω τῶν καλῶν τάδ’ ἐστί σοι.

500

δὲ τοὔργον, εἴπερ ἐκσώσει γέ σε,

τοὔνομ’, ᾧ σὺ κατθανῇ γαυρουμένη.

Φαίδρα

μή σε πρὸς θεῶν — εὖ λέγεις γάρ, αἰσχρὰ δέ —

προβῇς τῶνδ’· ὡς ὑπείργασμαι μὲν εὖ

ἔρωτι, τᾀσχρὰ δ’ ἢν λέγῃς καλῶς,

505

τοῦθ’ ὃ φεύγω νῦν ἀναλωθήσομαι.

Τροφός

τοι δοκεῖ σοι, χρῆν μὲν οὔ σ’ ἁμαρτάνειν·

δ’ οὖν, πιθοῦ μοι· δευτέρα γὰρ ἡ χάρις.

κατ’ οἴκους φίλτρα μοι θελκτήρια

, ἦλθε δ’ ἄρτι μοι γνώμης ἔσω,

510

σ’ οὔτ’ ἐπ’ αἰσχροῖς οὔτ’ ἐπὶ βλάβῃ φρενῶν

νόσου τῆσδ’, ἢν σὺ μὴ γένῃ κακή.

δ’ ἐξ ἐκείνου δή τι τοῦ ποθουμένου

, ἢ λόγον τιν’ ἢ πέπλων ἄπο

, συνάψαι τ’ ἐκ δυοῖν μίαν χάριν.

515

Φαίδρα

δὲ χριστὸν ἢ ποτὸν τὸ φάρμακον;

Τροφός

οἶδ’· ὀνάσθαι, μὴ μαθεῖν βούλου, τέκνον.

Φαίδρα

ὅπως μοι μὴ λίαν φανῇς σοφή.

Τροφός

ἂν φοβηθεῖσ’ ἴσθι· δειμαίνεις δὲ τί;

Φαίδρα

μοί τι Θησέως τῶνδε μηνύσῃς τόκῳ.

520

Τροφός

, ὦ παῖ· ταῦτ’ ἐγὼ θήσω καλῶς.

σύ μοι, δέσποινα ποντία Κύπρι,

εἴης. τἄλλα δ’ οἷ’ ἐγὼ φρονῶ

ἔνδον ἡμῖν ἀρκέσει λέξαι φίλοις.