str.
1
Χορός
Ὠκεανοῦ τις ὕδωρ στάζουσα πέτρα λέγεται,
βαπτὰν κάλπισι ῥυτὰν πα-
γὰν προιεῖσα κρημνῶν·
ὅθι μοί τις ἦν φίλα
125
πορφύρεα φάρεα
ποταμίᾳ δρόσῳ
τέγγουσα, θερ-
μᾶς δ’ ἐπὶ νῶτα πέτρας εὐ-
αλίου κατέβαλλ’· ὅθεν
μοι πρώτα φάτις ἦλθε δεσποίνας·
130
Ὠκεανοῦ τις ὕδωρ στάζουσα πέτρα λέγεται,
βαπτὰν κάλπισι ῥυτὰν πα-
γὰν προιεῖσα κρημνῶν·
ὅθι μοί τις ἦν φίλα
125
πορφύρεα φάρεα
ποταμίᾳ δρόσῳ
τέγγουσα, θερ-
μᾶς δ’ ἐπὶ νῶτα πέτρας εὐ-
αλίου κατέβαλλ’· ὅθεν
μοι πρώτα φάτις ἦλθε δεσποίνας·
130
ant.
1
Χορός
τειρομέναν νοσερᾷ κοίτᾳ δέμας ἐντὸς ἔχειν
οἴκων, λεπτὰ δὲ φάρη ξάν-
θαν κεφαλὰν σκιάζειν·
τριτάταν δέ νιν κλύω
135
τάνδ’ ἀβρωσίᾳ
στόματος ἁμέραν
Δάματρος ἀ-
κτᾶς δέμας ἁγνὸν ἴσχειν, κρυ-
πτῷ πένθει θανάτου θέλου-
σαν κέλσαι ποτὶ τέρμα δύστανον.
140
τειρομέναν νοσερᾷ κοίτᾳ δέμας ἐντὸς ἔχειν
οἴκων, λεπτὰ δὲ φάρη ξάν-
θαν κεφαλὰν σκιάζειν·
τριτάταν δέ νιν κλύω
135
τάνδ’ ἀβρωσίᾳ
στόματος ἁμέραν
Δάματρος ἀ-
κτᾶς δέμας ἁγνὸν ἴσχειν, κρυ-
πτῷ πένθει θανάτου θέλου-
σαν κέλσαι ποτὶ τέρμα δύστανον.
140
str.
2
Χορός
— ἦ σὺ γ’ ἔνθεος, ὦ κούρα,
εἴτ’ ἐκ Πανὸς εἴθ’ Ἑκάτας
ἢ σεμνῶν Κορυβάντων φοι-
τᾷς ἢ ματρὸς ὀρείας;
— σὺ δ’ ἀμφὶ τὰν πολύθηρον Δί-
145
κτυνναν ἀμπλακίαις ἀνίε-
ρος ἀθύτων πελάνων τρύχῃ;
φοιτᾷ γὰρ καὶ διὰ λίμνας
χέρσον θ’ ὑπὲρ πελάγους
δίναις ἐν νοτίαις ἅλμας.
150
— ἦ σὺ γ’ ἔνθεος, ὦ κούρα,
εἴτ’ ἐκ Πανὸς εἴθ’ Ἑκάτας
ἢ σεμνῶν Κορυβάντων φοι-
τᾷς ἢ ματρὸς ὀρείας;
— σὺ δ’ ἀμφὶ τὰν πολύθηρον Δί-
145
κτυνναν ἀμπλακίαις ἀνίε-
ρος ἀθύτων πελάνων τρύχῃ;
φοιτᾷ γὰρ καὶ διὰ λίμνας
χέρσον θ’ ὑπὲρ πελάγους
δίναις ἐν νοτίαις ἅλμας.
150
ant.
2
Χορός
— ἢ πόσιν, τὸν Ἐρεχθειδᾶν
ἀρχαγόν, τὸν εὐπατρίδαν,
ποιμαίνει τις ἐν οἴκοις κρυ-
πτὰ κοίτα λεχέων σῶν;
— ἢ ναυβάτας τις ἔπλευσεν Κρή-
155
τας ἔξορμος ἀνὴρ λιμένα
τὸν εὐξεινότατον ναύταις,
φήμαν πέμπων βασιλείᾳ,
λύπᾳ δ’ ὑπὲρ παθέων
εὐναία δέδεται ψυχά;
160
— ἢ πόσιν, τὸν Ἐρεχθειδᾶν
ἀρχαγόν, τὸν εὐπατρίδαν,
ποιμαίνει τις ἐν οἴκοις κρυ-
πτὰ κοίτα λεχέων σῶν;
— ἢ ναυβάτας τις ἔπλευσεν Κρή-
155
τας ἔξορμος ἀνὴρ λιμένα
τὸν εὐξεινότατον ναύταις,
φήμαν πέμπων βασιλείᾳ,
λύπᾳ δ’ ὑπὲρ παθέων
εὐναία δέδεται ψυχά;
160
ep.
Χορός
— φιλεῖ δὲ τᾷ δυστρόπῳ γυναικῶν
ἁρμονίᾳ κακὰ δύστανος ἀμηχανία συνοικεῖν,
ὠδινῶν τε καὶ ἀφροσύνας.
δι’ ἐμᾶς ᾖξέν ποτε νηδύος ἅδ’
165
αὔρα. τὰν δ’ εὔλοχον οὐρανίαν
τόξων μεδέουσαν ἀύτευν
Ἄρτεμιν, καί μοι πολυζήλωτος αἰεὶ
σὺν θεοῖσι φοιτᾷ.
— φιλεῖ δὲ τᾷ δυστρόπῳ γυναικῶν
ἁρμονίᾳ κακὰ δύστανος ἀμηχανία συνοικεῖν,
ὠδινῶν τε καὶ ἀφροσύνας.
δι’ ἐμᾶς ᾖξέν ποτε νηδύος ἅδ’
165
αὔρα. τὰν δ’ εὔλοχον οὐρανίαν
τόξων μεδέουσαν ἀύτευν
Ἄρτεμιν, καί μοι πολυζήλωτος αἰεὶ
σὺν θεοῖσι φοιτᾷ.
Hippolytus. Euripides. Gilbert Murray. Oxford. 1902.
Tufts University provided support for entering this text.
This text was converted to electronic form by professional data entry and has been proofread to a medium level of accuracy.