Euripides Andromache

Χορός

ἰὼ ἰώ·

τί κεκίνηται; τίνος αἰσθάνομαι

θείου; κοῦραι, λεύσσετ’ ἀθρήσατε·

δαίμων ὅδε τις λευκὴν αἰθέρα

πορθμευόμενος τῶν ἱπποβότων

Φθίας πεδίων ἐπιβαίνει.

1230

Θέτις

Πηλεῦ, χάριν σοι τῶν πάρος νυμφευμάτων

ἥκω Θέτις λιποῦσα Νηρέως δόμους.

καὶ πρῶτα μέν δὴ τοῖς παρεστῶσιν κακοῖς

μηδέν τι λίαν δυσφορεῖν παρῄνεσα·

κἀγὼ γάρ, ἣν ἄκλαυτα χρῆν τίκτειν τέκνα,

1235

ἀπώλεσ’ ἐκ σοῦ παῖδα τὸν ταχὺν πόδας

Ἀχιλλέα τεκοῦσα πρῶτον Ἑλλάδος.

ὧν δ’ οὕνεκ’ ἦλθον σημανῶ, σὺ δ’ ἐνδέχου.

τὸν μὲν θανόντα τόνδ’ Ἀχιλλέως γόνον

θάψον πορεύσας Πυθικὴν πρὸς ἐσχάραν,

1240

Δελφοῖς ὄνειδος, ὡς ἀπαγγέλλῃ τάφος

φόνον βίαιον τῆς Ὀρεστείας χερός·

γυναῖκα δ’ αἰχμάλωτον, Ἀνδρομάχην λέγω,

Μολοσσίαν γῆν χρὴ κατοικῆσαι, γέρον,

Ἑλένῳ συναλλαχθεῖσαν εὐναίοις γάμοις,

1245

καὶ παῖδα τόνδε, τῶν ἀπ’ Αἰακοῦ μόνον

λελειμμένον δή. βασιλέα δ’ ἐκ τοῦδε χρὴ

ἄλλον δι’ ἄλλου διαπερᾶν Μολοσσίας

εὐδαιμονοῦντας· οὐ γὰρ ὧδ’ ἀνάστατον

γένος γενέσθαι δεῖ τὸ σὸν κἀμόν, γέρον,

1250

Τροίας τε· καὶ γὰρ θεοῖσι κἀκείνης μέλει,

καίπερ πεσούσης Παλλάδος προθυμίᾳ.

σὲ δ’, ὡς ἂν εἰδῇς τῆς ἐμῆς εὐνῆς χάριν,

θεὰ γεγῶσα καὶ θεοῦ πατρὸς τέκος,

κακῶν ἀπαλλάξασα τῶν βροτησίων

1255

ἀθάνατον ἄφθιτόν τε ποιήσω θεόν.

κἄπειτα Νηρέως ἐν δόμοις ἐμοῦ μέτα

τὸ λοιπὸν ἤδη θεὸς συνοικήσεις θεᾷ·

ἔνθεν κομίζων ξηρὸν ἐκ πόντου πόδα

τὸν φίλτατον σοὶ παῖδ’ ἐμοί τ’ Ἀχιλλέα

1260

ὄψῃ δόμους ναίοντα νησιωτικοὺς

Λευκὴν κατ’ ἀκτὴν ἐντὸς Εὐξείνου πόρου.

ἀλλ’ ἕρπε Δελφῶν εἰς θεόδμητον πόλιν

νεκρὸν κομίζων τόνδε, καὶ κρύψας χθονὶ

ἐλθὼν παλαιᾶς χοιράδος κοῖλον μυχὸν

1265

Σηπιάδος ἵζου· μίμνε δ’, ἔστ’ ἂν ἐξ ἁλὸς

λαβοῦσα πεντήκοντα Νηρῄδων χορὸν

ἔλθω κομιστήν σου· τὸ γὰρ πεπρωμένον

δεῖ σ’ ἐκκομίζειν· Ζηνὶ γὰρ δοκεῖ τάδε.

παῦσαι δὲ λύπης τῶν τεθνηκότων ὕπερ·

1270

πᾶσιν γὰρ ἀνθρώποισιν ἥδε πρὸς θεῶν

ψῆφος κέκρανται κατθανεῖν τ’ ὀφείλεται.

Πηλεύς

ὦ πότνι’, ὦ γενναῖα συγκοιμήματα,

Νηρέως γένεθλον, χαῖρε· ταῦτα δ’ ἀξίως

σαυτῆς τε ποιεῖς καὶ τέκνων τῶν ἐκ σέθεν.

1275

παύω δὲ λύπην σοῦ κελευούσης, θεά,

καὶ τόνδε θάψας εἶμι Πηλίου πτυχάς,

οὗπερ σὸν εἷλον χερσὶ κάλλιστον δέμας.

κᾆτ’ οὐ γαμεῖν δῆτ’ ἔκ τε γενναίων χρεὼν

δοῦναί τ’ ἐς ἐσθλούς, ὅστις εὖ βουλεύεται,

1280

κακῶν δὲ λέκτρων μὴ ’πιθυμίαν ἔχειν,

μηδ’ εἰ ζαπλούτους οἴσεται φερνὰς δόμοις;

οὐ γάρ ποτ’ ἂν πράξειαν ἐκ θεῶν κακῶς.

Χορός

πολλαὶ μορφαὶ τῶν δαιμονίων,

πολλὰ δ’ ἀέλπτως κραίνουσι θεοί·

1285

καὶ τὰ δοκηθέντ’ οὐκ ἐτελέσθη,

τῶν δ’ ἀδοκήτων πόρον ηὗρε θεός.

τοιόνδ’ ἀπέβη τόδε πρᾶγμα.