Euripides Suppliants

Χορός

— καὶ μὴν θαλάμας τάσδʼ ἐσορῶ δὴ

980

Καπανέως ἤδη τύμβον θʼ ἱερὸν

μελάθρων τʼ ἐκτὸς

Θησέως ἀναθήματα νεκροῖς,

κλεινήν τʼ ἄλοχον τοῦ καπφθιμένου

τοῦδε κεραυνῷ πέλας Εὐάδνην,

985

ἣν Ἶφις ἄναξ παῖδα φυτεύει.

τί ποτʼ αἰθερίαν ἕστηκε πέτραν,

ἣ τῶνδε δόμων ὑπερακρίζει,

τήνδʼ ἐμβαίνουσα κέλευθον;

Εὐάδνη

τί φέγγος, τίνʼ αἴγλαν

990

ἐδίφρευε τόθʼ ἅλιος

σελάνα τε κατʼ αἰθέρα,

λαμπάδʼ ἵνʼ ὠκυθόαι νύμφαι,

ἱππεύουσι διʼ ὀρφναίας,

ἁνίκα γάμων γάμων

995

τῶν ἐμῶν πόλις Ἄργους

ἀοιδάς, εὐδαιμονίας,

ἐπύργωσε καὶ γαμέτα

χαλκεοτευχοῦς, αἰαῖ, Καπανέως.

πρός σʼ ἔβαν δρομὰς ἐξ ἐμῶν

1000

οἴκων ἐκβακχευσαμένα,

πυρᾶς φῶς τάφον τε

βατεύσουσα τὸν αὐτόν,

ἐς Ἅιδαν καταλύσουσʼ ἔμμοχθον

βίοτον αἰῶνός τε πόνους·

1005

ἥδιστος γάρ τοι θάνατος

συνθνῄσκειν θνῄσκουσι φίλοις,

εἰ δαίμων τάδε κραίνοι.

Χορός

καὶ μὴν ὁρᾷς τήνδʼ ἧς ἐφέστηκας πέλας

πυράν, Διὸς θησαυρόν, ἔνθʼ ἔνεστι σὸς

1010

πόσις δαμασθεὶς λαμπάσιν κεραυνίοις.

Εὐάδνη

ὁρῶ δὴ τελευτάν,

ἵνʼ ἕστακα· τύχα δέ μοι

ξυνάπτοι ποδός· ἀλλὰ τᾶς

εὐκλεΐας χάριν ἔνθεν ὁρ-

1015

μάσω τᾶσδʼ ἀπὸ πέτρας πη-

δήσασα πυρὸς ἔσω,

σῶμά τʼ αἴθοπι φλογμῷ

πόσει συμμείξασα, φίλον

1020

χρῶτα χρωτὶ πέλας θεμένα,

Φερσεφονείας ἥξω θαλάμους,

σὲ τὸν θανόντʼ οὔποτʼ ἐμᾷ

προδοῦσα ψυχᾷ κατὰ γᾶς.

ἴτω φῶς γάμοι τε·

1025

ἴθʼ αἵτινες εὐναὶ

δικαίων ὑμεναίων ἐν Ἄργει

φανῶσιν τέκνοις· ὅσιος δʼ

ὅσιος εὐναῖος γαμέτας

συντηχθεὶς αὔραις ἀδόλοις

1030

γενναίας ψυχᾶς ἀλόχοιο.

Χορός

καὶ μὴν ὅδʼ αὐτὸς σὸς πατὴρ βαίνει πέλας

γεραιὸς Ἶφις ἐς νεωτέρους λόγους,

οὓς οὐ κατειδὼς πρόσθεν ἀλγήσει κλύων.

Ἶφις

ὦ δυστάλαιναι, δυστάλας δʼ ἐγὼ γέρων,

ἥκω διπλοῦν πένθημʼ ὁμαιμόνων ἔχων,

1035

τὸν μὲν θανόντα παῖδα Καδμείων δορὶ

Ἐτέοκλον ἐς γῆν πατρίδα ναυσθλώσων νεκρόν,

ζητῶν τʼ ἐμὴν παῖδʼ, ἣ δόμων ἐξώπιος

βέβηκε πηδήσασα Καπανέως δάμαρ,

θανεῖν ἐρῶσα σὺν πόσει. χρόνον μὲν οὖν

1040

τὸν πρόσθʼ ἐφρουρεῖτʼ ἐν δόμοις· ἐπεὶ δʼ ἐγὼ

φυλακὰς ἀνῆκα τοῖς παρεστῶσιν κακοῖς,

βέβηκεν. ἀλλὰ τῇδέ νιν δοξάζομεν

μάλιστʼ ἂν εἶναι· φράζετʼ εἰ κατείδετε.

Εὐάδνη

τί τάσδʼ ἐρωτᾷς; ἥδʼ ἐγὼ πέτρας ἔπι

1045

ὄρνις τις ὡσεὶ Καπανέως ὑπὲρ πυρᾶς

δύστηνον αἰώρημα κουφίζω, πάτερ.

Ἶφις

τέκνον, τίς αὔρα; τίς στόλος; τίνος χάριν

δόμων ὑπεκβᾶσʼ ἦλθες ἐς τήνδε χθόνα;

Εὐάδνη

ὀργὴν λάβοις ἂν τῶν ἐμῶν βουλευμάτων

1050

κλύων· ἀκοῦσαι δʼ οὔ σε βούλομαι, πάτερ.

Ἶφις

τί δʼ; οὐ δίκαιον πατέρα τὸν σὸν εἰδέναι;

Εὐάδνη

κριτὴς ἂν εἴης οὐ σοφὸς γνώμης ἐμῆς.

Ἶφις

σκευῇ δὲ τῇδε τοῦ χάριν κοσμεῖς δέμας;

Εὐάδνη

θέλει τι κλεινὸν οὗτος ὁ στολμός, πάτερ.

1055

Ἶφις

ὡς οὐκ ἐπʼ ἀνδρὶ πένθιμος πρέπεις ὁρᾶν.

Εὐάδνη

ἐς γάρ τι πρᾶγμα νεοχμὸν ἐσκευάσμεθα.

Ἶφις

κἄπειτα τύμβῳ καὶ πυρᾷ φαίνῃ πέλας;

Εὐάδνη

ἐνταῦθα γὰρ δὴ καλλίνικος ἔρχομαι.

Ἶφις

νικῶσα νίκην τίνα; μαθεῖν χρῄζω σέθεν.

1060

Εὐάδνη

πάσας γυναῖκας ἃς δέδορκεν ἥλιος.

Ἶφις

ἔργοις Ἀθάνας ἢ φρενῶν εὐβουλίᾳ;

Εὐάδνη

ἀρετῇ· πόσει γὰρ συνθανοῦσα κείσομαι.

Ἶφις

τί φῄς; τί τοῦτʼ αἴνιγμα σημαίνεις σαθρόν;

Εὐάδνη

ᾄσσω θανόντος Καπανέως τήνδʼ ἐς πυράν.

1065

Ἶφις

ὦ θύγατερ, οὐ μὴ μῦθον ἐς πολλοὺς ἐρεῖς.

Εὐάδνη

τοῦτʼ αὐτὸ χρῄζω, πάντας Ἀργείους μαθεῖν.

Ἶφις

ἀλλʼ οὐδέ τοί σοι πείσομαι δρώσῃ τάδε.

Εὐάδνη

ὅμοιον· οὐ γὰρ μὴ κίχῃς μʼ ἑλὼν χερί.

καὶ δὴ παρεῖται σῶμα — σοὶ μὲν οὐ φίλον,

1070

ἡμῖν δὲ καὶ τῷ συμπυρουμένῳ πόσει.

Χορός

ἰώ, γύναι, δεινὸν ἔργον ἐξειργάσω.

Ἶφις

ἀπωλόμην δύστηνος, Ἀργείων κόραι.

Χορός

ἒ ἔ, σχέτλια τάδε παθών,

τὸ πάντολμον ἔργον ὄψῃ τάλας.

1075

Ἶφις

οὐκ ἄν τινʼ εὕροιτʼ ἄλλον ἀθλιώτερον.

Χορός

ἰὼ τάλας·

μετέλαχες τύχας Οἰδιπόδα, γέρον,

μέρος καὶ σὺ καὶ πόλις ἐμὰ τλάμων.

Ἶφις

οἴμοι· τί δὴ βροτοῖσιν οὐκ ἔστιν τόδε,

1080

νέους δὶς εἶναι καὶ γέροντας αὖ πάλιν;

ἀλλʼ ἐν δόμοις μὲν ἤν τι μὴ καλῶς ἔχῃ,

γνώμαισιν ὑστέραισιν ἐξορθούμεθα,

αἰῶνα δʼ οὐκ ἔξεστιν. εἰ δʼ ἦμεν νέοι

δὶς καὶ γέροντες, εἴ τις ἐξημάρτανε,

1085

διπλοῦ βίου λαχόντες ἐξωρθούμεθʼ ἄν.

ἐγὼ γὰρ ἄλλους εἰσορῶν τεκνουμένους

παίδων ἐραστὴς ἦ πόθῳ τʼ ἀπωλλύμην.

εἰ δʼ ἐς τόδʼ ἦλθον κἀξεπειράθην τέκνων

οἷον στέρεσθαι πατέρα γίγνεται τέκνων,

1090

οὐκ ἄν ποτʼ ἐς τόδʼ ἦλθον εἰς ὃ νῦν κακόν·

ὅστις φυτεύσας καὶ νεανίαν τεκὼν

ἄριστον, εἶτα τοῦδε νῦν στερίσκομαι.

εἶἑν· τί δὴ χρὴ τὸν ταλαίπωρόν με δρᾶν;

στείχειν πρὸς οἴκους; κᾆτʼ ἐρημίαν ἴδω

1095

πολλῶν μελάθρων, ἀπορίαν τʼ ἐμῷ βίῳ;

ἢ πρὸς μέλαθρα τοῦδε Καπανέως μόλω;

ἥδιστα πρίν γε δῆθʼ, ὅτʼ ἦν παῖς ἥδε μοι.

ἀλλʼ οὐκέτʼ ἔστιν, ἥ γʼ ἐμὴν γενειάδα

προσήγετʼ αἰεὶ στόματι καὶ κάρα τόδε

1100

κατεῖχε χειρί· πατρὶ δʼ οὐδὲν ἥδιον

γέροντι θυγατρός· ἀρσένων δὲ μείζονες

ψυχαί, γλυκεῖαι δʼ ἧσσον ἐς θωπεύματα.

οὐχ ὡς τάχιστα δῆτά μʼ ἄξετʼ ἐς δόμους;

σκότῳ δὲ δώσετʼ· ἔνθʼ ἀσιτίαις ἐμὸν

1105

δέμας γεραιὸν συντακεὶς ἀποφθερῶ.

τί μʼ ὠφελήσει παιδὸς ὀστέων θιγεῖν;

ὦ δυσπάλαιστον γῆρας, ὡς μισῶ σʼ ἔχων,

μισῶ δʼ ὅσοι χρῄζουσιν ἐκτείνειν βίον,

βρωτοῖσι καὶ ποτοῖσι καὶ μαγεύμασι

1110

παρεκτρέποντες ὀχετὸν ὥστε μὴ θανεῖν·

οὓς χρῆν, ἐπειδὰν μηδὲν ὠφελῶσι γῆν,

θανόντας ἔρρειν κἀκποδὼν εἶναι νέοις.