Euripides Bacchae

Θεράπων

Πενθεῦ , πάρεσμεν τήνδʼ ἄγραν ἠγρευκότες

ἐφʼ ἣν ἔπεμψας , οὐδʼ ἄκρανθʼ ὡρμήσαμεν .

435

ὁ θὴρ δʼ ὅδʼ ἡμῖν πρᾶος οὐδʼ ὑπέσπασεν

φυγῇ πόδʼ , ἀλλʼ ἔδωκεν οὐκ ἄκων χέρας

οὐδʼ ὠχρός , οὐδʼ ἤλλαξεν οἰνωπὸν γένυν ,

γελῶν δὲ καὶ δεῖν κἀπάγειν ἐφίετο

ἔμενέ τε , τοὐμὸν εὐτρεπὲς ποιούμενος .

440

κἀγὼ διʼ αἰδοῦς εἶπον · Ὦ ξένʼ , οὐχ ἑκὼν

ἄγω σε , Πενθέως δʼ ὅς μʼ ἔπεμψʼ ἐπιστολαῖς .

ἃς δʼ αὖ σὺ βάκχας εἷρξας , ἃς συνήρπασας

κἄδησας ἐν δεσμοῖσι πανδήμου στέγης ,

φροῦδαί γʼ ἐκεῖναι λελυμέναι πρὸς ὀργάδας

445

σκιρτῶσι Βρόμιον ἀνακαλούμεναι θεόν ·

αὐτόματα δʼ αὐταῖς δεσμὰ διελύθη ποδῶν

κλῇδές τʼ ἀνῆκαν θύρετρʼ ἄνευ θνητῆς χερός .

πολλῶν δʼ ὅδʼ ἁνὴρ θαυμάτων ἥκει πλέως

ἐς τάσδε Θήβας . σοὶ δὲ τἄλλα χρὴ μέλειν .

450

Πενθεύς

μέθεσθε χειρῶν τοῦδʼ · ἐν ἄρκυσιν γὰρ ὢν

οὐκ ἔστιν οὕτως ὠκὺς ὥστε μʼ ἐκφυγεῖν .

ἀτὰρ τὸ μὲν σῶμʼ οὐκ ἄμορφος εἶ , ξένε ,

ὡς ἐς γυναῖκας , ἐφʼ ὅπερ ἐς Θήβας πάρει ·

πλόκαμός τε γάρ σου ταναός , οὐ πάλης ὕπο ,

455

γένυν παρʼ αὐτὴν κεχυμένος , πόθου πλέως ·

λευκὴν δὲ χροιὰν ἐκ παρασκευῆς ἔχεις ,

οὐχ ἡλίου βολαῖσιν , ἀλλʼ ὑπὸ σκιᾶς ,

τὴν Ἀφροδίτην καλλονῇ θηρώμενος .

πρῶτον μὲν οὖν μοι λέξον ὅστις εἶ γένος .

460

Διόνυσος

οὐ κόμπος οὐδείς · ῥᾴδιον δʼ εἰπεῖν τόδε .

τὸν ἀνθεμώδη Τμῶλον οἶσθά που κλύων .

Πενθεύς

οἶδʼ , ὃς τὸ Σάρδεων ἄστυ περιβάλλει κύκλῳ .

Διόνυσος

ἐντεῦθέν εἰμι , Λυδία δέ μοι πατρίς .

Πενθεύς

πόθεν δὲ τελετὰς τάσδʼ ἄγεις ἐς Ἑλλάδα ;

465

Διόνυσος

Διόνυσος ἡμᾶς εἰσέβησʼ , ὁ τοῦ Διός .

Πενθεύς

Ζεὺς δʼ ἔστʼ ἐκεῖ τις , ὃς νέους τίκτει θεούς ;

Διόνυσος

οὔκ , ἀλλʼ ὁ Σεμέλην ἐνθάδε ζεύξας γάμοις .

Πενθεύς

πότερα δὲ νύκτωρ σʼ ἢ κατʼ ὄμμʼ ἠνάγκασεν ;

Διόνυσος

ὁρῶν ὁρῶντα , καὶ δίδωσιν ὄργια .

470

Πενθεύς

τὰ δʼ ὄργιʼ ἐστὶ τίνʼ ἰδέαν ἔχοντά σοι ;

Διόνυσος

ἄρρητʼ ἀβακχεύτοισιν εἰδέναι βροτῶν .

Πενθεύς

ἔχει δʼ ὄνησιν τοῖσι θύουσιν τίνα ;

Διόνυσος

οὐ θέμις ἀκοῦσαί σʼ , ἔστι δʼ ἄξιʼ εἰδέναι .

Πενθεύς

εὖ τοῦτʼ ἐκιβδήλευσας , ἵνʼ ἀκοῦσαι θέλω .

475

Διόνυσος

ἀσέβειαν ἀσκοῦντʼ ὄργιʼ ἐχθαίρει θεοῦ .

Πενθεύς

τὸν θεὸν ὁρᾶν γὰρ φῂς σαφῶς , ποῖός τις ἦν ;

Διόνυσος

ὁποῖος ἤθελʼ · οὐκ ἐγὼ ʼτασσον τόδε .

Πενθεύς

τοῦτʼ αὖ παρωχέτευσας εὖ κοὐδὲν λέγων .

Διόνυσος

δόξει τις ἀμαθεῖ σοφὰ λέγων οὐκ εὖ φρονεῖν .

480

Πενθεύς

ἦλθες δὲ πρῶτα δεῦρʼ ἄγων τὸν δαίμονα ;

Διόνυσος

πᾶς ἀναχορεύει βαρβάρων τάδʼ ὄργια .

Πενθεύς

φρονοῦσι γὰρ κάκιον Ἑλλήνων πολύ .

Διόνυσος

τάδʼ εὖ γε μᾶλλον · οἱ νόμοι δὲ διάφοροι .

Πενθεύς

τὰ δʼ ἱερὰ νύκτωρ ἢ μεθʼ ἡμέραν τελεῖς ;

485

Διόνυσος

νύκτωρ τὰ πολλά · σεμνότητʼ ἔχει σκότος .

Πενθεύς

τοῦτʼ ἐς γυναῖκας δόλιόν ἐστι καὶ σαθρόν .

Διόνυσος

κἀν ἡμέρᾳ τό γʼ αἰσχρὸν ἐξεύροι τις ἄν .

Πενθεύς

δίκην σε δοῦναι δεῖ σοφισμάτων κακῶν .

Διόνυσος

σὲ δʼ ἀμαθίας γε κἀσεβοῦντʼ ἐς τὸν θεόν .

490

Πενθεύς

ὡς θρασὺς ὁ βάκχος κοὐκ ἀγύμναστος λόγων .

Διόνυσος

εἴφʼ ὅ τι παθεῖν δεῖ · τί με τὸ δεινὸν ἐργάσῃ ;

Πενθεύς

πρῶτον μὲν ἁβρὸν βόστρυχον τεμῶ σέθεν .

Διόνυσος

ἱερὸς ὁ πλόκαμος · τῷ θεῷ δʼ αὐτὸν τρέφω .

Πενθεύς

ἔπειτα θύρσον τόνδε παράδος ἐκ χεροῖν .

495

Διόνυσος

αὐτός μʼ ἀφαιροῦ · τόνδε Διονύσου φορῶ .

Πενθεύς

εἱρκταῖσί τʼ ἔνδον σῶμα σὸν φυλάξομεν .

Διόνυσος

λύσει μʼ ὁ δαίμων αὐτός , ὅταν ἐγὼ θέλω .

Πενθεύς

ὅταν γε καλέσῃς αὐτὸν ἐν βάκχαις σταθείς .

Διόνυσος

καὶ νῦν ἃ πάσχω πλησίον παρὼν ὁρᾷ .

500

Πενθεύς

καὶ ποῦ ʼστιν ; οὐ γὰρ φανερὸς ὄμμασίν γʼ ἐμοῖς .

Διόνυσος

παρʼ ἐμοί · σὺ δʼ ἀσεβὴς αὐτὸς ὢν οὐκ εἰσορᾷς .

Πενθεύς

λάζυσθε · καταφρονεῖ με καὶ Θήβας ὅδε .

Διόνυσος

αὐδῶ με μὴ δεῖν σωφρονῶν οὐ σώφροσιν .

Πενθεύς

ἐγὼ δὲ δεῖν γε , κυριώτερος σέθεν .

505

Διόνυσος

οὐκ οἶσθʼ ὅ τι ζῇς , οὐδʼ ὃ δρᾷς , οὐδʼ ὅστις εἶ .

Πενθεύς

Πενθεύς , Ἀγαύης παῖς , πατρὸς δʼ Ἐχίονος .

Διόνυσος

ἐνδυστυχῆσαι τοὔνομʼ ἐπιτήδειος εἶ .

Πενθεύς

χώρει · καθείρξατʼ αὐτὸν ἱππικαῖς πέλας

φάτναισιν , ὡς ἂν σκότιον εἰσορᾷ κνέφας .

510

ἐκεῖ χόρευε · τάσδε δʼ ἃς ἄγων πάρει

κακῶν συνεργοὺς ἢ διεμπολήσομεν

ἢ χεῖρα δούπου τοῦδε καὶ βύρσης κτύπου

παύσας , ἐφʼ ἱστοῖς δμωίδας κεκτήσομαι .

Διόνυσος

στείχοιμʼ ἄν · ὅ τι γὰρ μὴ χρεών , οὔτοι χρεὼν

515

παθεῖν . ἀτάρ τοι τῶνδʼ ἄποινʼ ὑβρισμάτων

μέτεισι Διόνυσός σʼ , ὃν οὐκ εἶναι λέγεις ·

ἡμᾶς γὰρ ἀδικῶν κεῖνον εἰς δεσμοὺς ἄγεις .