Euripides Bacchae

Διόνυσος

ἰώ,

κλύετʼ ἐμᾶς κλύετʼ αὐδᾶς,

ἰὼ βάκχαι, ἰὼ βάκχαι.

Χορός

τίς ὅδε, τίς ὅδε πόθεν ὁ κέλαδος

ἀνά μʼ ἐκάλεσεν Εὐίου;

Διόνυσος

ἰὼ ἰώ, πάλιν αὐδῶ,

580

ὁ Σεμέλας, ὁ Διὸς παῖς.

Χορός

ἰὼ ἰὼ δέσποτα δέσποτα,

μόλε νυν ἡμέτερον ἐς

θίασον, ὦ Βρόμιε Βρόμιε.

Διόνυσος

σεῖε πέδον χθονὸς Ἔννοσι πότνια.

585

Χορός

ἆ ἆ,

τάχα τὰ Πενθέως μέλαθρα διατι-

νάξεται πεσήμασιν.

— ὁ Διόνυσος ἀνὰ μέλαθρα·

σέβετέ νιν. — σέβομεν ὤ.

590

— εἴδετε λάινα κίοσιν ἔμβολα

διάδρομα τάδε; Βρόμιος ὅδʼ ἀλα-

λάζεται στέγας ἔσω.

Διόνυσος

ἅπτε κεραύνιον αἴθοπα λαμπάδα·

σύμφλεγε σύμφλεγε δώματα Πενθέος.

595

Χορός

ἆ ἆ,

πῦρ οὐ λεύσσεις, οὐδʼ αὐγάζῃ,

Σεμέλας ἱερὸν ἀμφὶ τάφον, ἅν

ποτε κεραυνόβολος ἔλιπε φλόγα

Δίου βροντᾶς;

δίκετε πεδόσε τρομερὰ σώματα

600

δίκετε, Μαινάδες· ὁ γὰρ ἄναξ

ἄνω κάτω τιθεὶς ἔπεισι

μέλαθρα τάδε Διὸς γόνος.

Διόνυσος

βάρβαροι γυναῖκες, οὕτως ἐκπεπληγμέναι φόβῳ

πρὸς πέδῳ πεπτώκατʼ; ᾔσθησθʼ, ὡς ἔοικε, Βακχίου

605

διατινάξαντος δῶμα Πενθέως· ἀλλʼ ἐξανίστατε

σῶμα καὶ θαρσεῖτε σαρκὸς ἐξαμείψασαι τρόμον.

Χορός

ὦ φάος μέγιστον ἡμῖν εὐίου βακχεύματος,

ὡς ἐσεῖδον ἀσμένη σε, μονάδʼ ἔχουσʼ ἐρημίαν.

Διόνυσος

εἰς ἀθυμίαν ἀφίκεσθʼ, ἡνίκʼ εἰσεπεμπόμην,

610

Πενθέως ὡς ἐς σκοτεινὰς ὁρκάνας πεσούμενος;

Χορός

πῶς γὰρ οὔ; τίς μοι φύλαξ ἦν, εἰ σὺ συμφορᾶς τύχοις;

ἀλλὰ πῶς ἠλευθερώθης ἀνδρὸς ἀνοσίου τυχών;

Διόνυσος

αὐτὸς ἐξέσῳσʼ ἐμαυτὸν ῥᾳδίως ἄνευ πόνου.

Χορός

οὐδέ σου συνῆψε χεῖρε δεσμίοισιν ἐν βρόχοις;

615

Διόνυσος

ταῦτα καὶ καθύβρισʼ αὐτόν, ὅτι με δεσμεύειν δοκῶν

οὔτʼ ἔθιγεν οὔθʼ ἥψαθʼ ἡμῶν, ἐλπίσιν δʼ ἐβόσκετο.

πρὸς φάτναις δὲ ταῦρον εὑρών, οὗ καθεῖρξʼ ἡμᾶς ἄγων,

τῷδε περὶ βρόχους ἔβαλλε γόνασι καὶ χηλαῖς ποδῶν,

θυμὸν ἐκπνέων, ἱδρῶτα σώματος στάζων ἄπο,

620

χείλεσιν διδοὺς ὀδόντας· πλησίον δʼ ἐγὼ παρὼν

ἥσυχος θάσσων ἔλευσσον. ἐν δὲ τῷδε τῷ χρόνῳ

ἀνετίναξʼ ἐλθὼν ὁ Βάκχος δῶμα καὶ μητρὸς τάφῳ

πῦρ ἀνῆψʼ· ὃ δʼ ὡς ἐσεῖδε, δώματʼ αἴθεσθαι δοκῶν,

ᾖσσʼ ἐκεῖσε κᾆτʼ ἐκεῖσε, δμωσὶν Ἀχελῷον φέρειν

625

ἐννέπων, ἅπας δʼ ἐν ἔργῳ δοῦλος ἦν, μάτην πονῶν.

διαμεθεὶς δὲ τόνδε μόχθον, ὡς ἐμοῦ πεφευγότος,

ἵεται ξίφος κελαινὸν ἁρπάσας δόμων ἔσω.

κᾆθʼ ὁ Βρόμιος, ὡς ἔμοιγε φαίνεται, δόξαν λέγω,

φάσμʼ ἐποίησεν κατʼ αὐλήν· ὃ δʼ ἐπὶ τοῦθʼ ὡρμημένος

630

ᾖσσε κἀκέντει φαεννὸν αἰθέρʼ, ὡς σφάζων ἐμέ.

πρὸς δὲ τοῖσδʼ αὐτῷ τάδʼ ἄλλα Βάκχιος λυμαίνεται·

δώματʼ ἔρρηξεν χαμᾶζε· συντεθράνωται δʼ ἅπαν

πικροτάτους ἰδόντι δεσμοὺς τοὺς ἐμούς· κόπου δʼ ὕπο

διαμεθεὶς ξίφος παρεῖται· πρὸς θεὸν γὰρ ὢν ἀνὴρ

635

ἐς μάχην ἐλθεῖν ἐτόλμησε. ἥσυχος δʼ ἐκβὰς ἐγὼ

δωμάτων ἥκω πρὸς ὑμᾶς, Πενθέως οὐ φροντίσας.

ὡς δέ μοι δοκεῖ — ψοφεῖ γοῦν ἀρβύλη δόμων ἔσω —

ἐς προνώπιʼ αὐτίχʼ ἥξει. τί ποτʼ ἄρʼ ἐκ τούτων ἐρεῖ;

ῥᾳδίως γὰρ αὐτὸν οἴσω, κἂν πνέων ἔλθῃ μέγα.

640

πρὸς σοφοῦ γὰρ ἀνδρὸς ἀσκεῖν σώφρονʼ εὐοργησίαν.

Πενθεύς

πέπονθα δεινά· διαπέφευγέ μʼ ὁ ξένος,

ὃς ἄρτι δεσμοῖς ἦν κατηναγκασμένος.

ἔα ἔα·

ὅδʼ ἐστὶν ἁνήρ· τί τάδε; πῶς προνώπιος

645

φαίνῃ πρὸς οἴκοις τοῖς ἐμοῖς, ἔξω βεβώς;

Διόνυσος

στῆσον πόδʼ, ὀργῇ δʼ ὑπόθες ἥσυχον πόδα.

Πενθεύς

πόθεν σὺ δεσμὰ διαφυγὼν ἔξω περᾷς;

Διόνυσος

οὐκ εἶπον—ἢ οὐκ ἤκουσασ—ὅτι λύσει μέ τις;

Πενθεύς

τίς; τοὺς λόγους γὰρ ἐσφέρεις καινοὺς ἀεί.

650

Διόνυσος

ὃς τὴν πολύβοτρυν ἄμπελον φύει βροτοῖς.

Πενθεύς

Διόνυσος

ὠνείδισας δὴ τοῦτο Διονύσῳ καλόν.

Πενθεύς

κλῄειν κελεύω πάντα πύργον ἐν κύκλῳ.

Διόνυσος

τί δʼ; οὐχ ὑπερβαίνουσι καὶ τείχη θεοί;

Πενθεύς

σοφὸς σοφὸς σύ, πλὴν ἃ δεῖ σʼ εἶναι σοφόν.

655

Διόνυσος

ἃ δεῖ μάλιστα, ταῦτʼ ἔγωγʼ ἔφυν σοφός.

κείνου δʼ ἀκούσας πρῶτα τοὺς λόγους μάθε,

ὃς ἐξ ὄρους πάρεστιν ἀγγελῶν τί σοι·

ἡμεῖς δέ σοι μενοῦμεν, οὐ φευξούμεθα.

Ἄγγελος

Πενθεῦ κρατύνων τῆσδε Θηβαίας χθονός,

660

ἥκω Κιθαιρῶνʼ ἐκλιπών, ἵνʼ οὔποτε

λευκῆς χιόνος ἀνεῖσαν εὐαγεῖς βολαί.

Πενθεύς

ἥκεις δὲ ποίαν προστιθεὶς σπουδὴν λόγου;

Ἄγγελος

βάκχας ποτνιάδας εἰσιδών, αἳ τῆσδε γῆς

οἴστροισι λευκὸν κῶλον ἐξηκόντισαν,

665

ἥκω φράσαι σοὶ καὶ πόλει χρῄζων, ἄναξ,

ὡς δεινὰ δρῶσι θαυμάτων τε κρείσσονα.

θέλω δʼ ἀκοῦσαι, πότερά σοι παρρησίᾳ

φράσω τὰ κεῖθεν ἢ λόγον στειλώμεθα·

τὸ γὰρ τάχος σου τῶν φρενῶν δέδοικʼ, ἄναξ,

670

καὶ τοὐξύθυμον καὶ τὸ βασιλικὸν λίαν.

Πενθεύς

λέγʼ, ὡς ἀθῷος ἐξ ἐμοῦ πάντως ἔσῃ.

τοῖς γὰρ δικαίοις οὐχὶ θυμοῦσθαι χρεών.

ὅσῳ δʼ ἂν εἴπῃς δεινότερα βακχῶν πέρι,

τοσῷδε μᾶλλον τὸν ὑποθέντα τὰς τέχνας

675

γυναιξὶ τόνδε τῇ δίκῃ προσθήσομεν.

Ἄγγελος

ἀγελαῖα μὲν βοσκήματʼ ἄρτι πρὸς λέπας

μόσχων ὑπεξήκριζον, ἡνίχʼ ἥλιος

ἀκτῖνας ἐξίησι θερμαίνων χθόνα.

ὁρῶ δὲ θιάσους τρεῖς γυναικείων χορῶν,

680

ὧν ἦρχʼ ἑνὸς μὲν Αὐτονόη, τοῦ δευτέρου

μήτηρ Ἀγαύη σή, τρίτου δʼ Ἰνὼ χοροῦ.

ηὗδον δὲ πᾶσαι σώμασιν παρειμέναι,

αἳ μὲν πρὸς ἐλάτης νῶτʼ ἐρείσασαι φόβην,

αἳ δʼ ἐν δρυὸς φύλλοισι πρὸς πέδῳ κάρα

685

εἰκῇ βαλοῦσαι σωφρόνως, οὐχ ὡς σὺ φῂς

ᾠνωμένας κρατῆρι καὶ λωτοῦ ψόφῳ

θηρᾶν καθʼ ὕλην Κύπριν ἠρημωμένας.

ἡ σὴ δὲ μήτηρ ὠλόλυξεν ἐν μέσαις

σταθεῖσα βάκχαις, ἐξ ὕπνου κινεῖν δέμας,

690

μυκήμαθʼ ὡς ἤκουσε κεροφόρων βοῶν.

αἳ δʼ ἀποβαλοῦσαι θαλερὸν ὀμμάτων ὕπνον

ἀνῇξαν ὀρθαί, θαῦμʼ ἰδεῖν εὐκοσμίας,

νέαι παλαιαὶ παρθένοι τʼ ἔτʼ ἄζυγες.

καὶ πρῶτα μὲν καθεῖσαν εἰς ὤμους κόμας

695

νεβρίδας τʼ ἀνεστείλανθʼ ὅσαισιν ἁμμάτων

σύνδεσμʼ ἐλέλυτο, καὶ καταστίκτους δορὰς

ὄφεσι κατεζώσαντο λιχμῶσιν γένυν.

αἳ δʼ ἀγκάλαισι δορκάδʼ ἢ σκύμνους λύκων

ἀγρίους ἔχουσαι λευκὸν ἐδίδοσαν γάλα,

700

ὅσαις νεοτόκοις μαστὸς ἦν σπαργῶν ἔτι

βρέφη λιπούσαις· ἐπὶ δʼ ἔθεντο κισσίνους

στεφάνους δρυός τε μίλακός τʼ ἀνθεσφόρου.

θύρσον δέ τις λαβοῦσʼ ἔπαισεν ἐς πέτραν,

ὅθεν δροσώδης ὕδατος ἐκπηδᾷ νοτίς·

705

ἄλλη δὲ νάρθηκʼ ἐς πέδον καθῆκε γῆς,

καὶ τῇδε κρήνην ἐξανῆκʼ οἴνου θεός·

ὅσαις δὲ λευκοῦ πώματος πόθος παρῆν,

ἄκροισι δακτύλοισι διαμῶσαι χθόνα

γάλακτος ἑσμοὺς εἶχον· ἐκ δὲ κισσίνων

710

θύρσων γλυκεῖαι μέλιτος ἔσταζον ῥοαί.

ὥστʼ, εἰ παρῆσθα, τὸν θεὸν τὸν νῦν ψέγεις

εὐχαῖσιν ἂν μετῆλθες εἰσιδὼν τάδε.

ξυνήλθομεν δὲ βουκόλοι καὶ ποιμένες,

κοινῶν λόγων δώσοντες ἀλλήλοις ἔριν

715

ὡς δεινὰ δρῶσι θαυμάτων τʼ ἐπάξια·

καί τις πλάνης κατʼ ἄστυ καὶ τρίβων λόγων

ἔλεξεν εἰς ἅπαντας· Ὦ σεμνὰς πλάκας

ναίοντες ὀρέων, θέλετε θηρασώμεθα

Πενθέως Ἀγαύην μητέρʼ ἐκ βακχευμάτων

720

χάριν τʼ ἄνακτι θώμεθα; εὖ δʼ ἡμῖν λέγειν

ἔδοξε, θάμνων δʼ ἐλλοχίζομεν φόβαις

κρύψαντες αὑτούς· αἳ δὲ τὴν τεταγμένην

ὥραν ἐκίνουν θύρσον ἐς βακχεύματα,

Ἴακχον ἀθρόῳ στόματι τὸν Διὸς γόνον

725

Βρόμιον καλοῦσαι· πᾶν δὲ συνεβάκχευʼ ὄρος

καὶ θῆρες, οὐδὲν δʼ ἦν ἀκίνητον δρόμῳ.

κυρεῖ δʼ Ἀγαύη πλησίον θρῴσκουσά μου·

κἀγὼ ʼξεπήδησʼ ὡς συναρπάσαι θέλων,

λόχμην κενώσας ἔνθʼ ἐκρυπτόμην δέμας.

730

ἣ δʼ ἀνεβόησεν· Ὦ δρομάδες ἐμαὶ κύνες,

θηρώμεθʼ ἀνδρῶν τῶνδʼ ὕπʼ· ἀλλʼ ἕπεσθέ μοι,

ἕπεσθε θύρσοις διὰ χερῶν ὡπλισμέναι.

ἡμεῖς μὲν οὖν φεύγοντες ἐξηλύξαμεν

βακχῶν σπαραγμόν, αἳ δὲ νεμομέναις χλόην

735

μόσχοις ἐπῆλθον χειρὸς ἀσιδήρου μέτα.

καὶ τὴν μὲν ἂν προσεῖδες εὔθηλον πόριν

μυκωμένην ἔχουσαν ἐν χεροῖν δίχα,

ἄλλαι δὲ δαμάλας διεφόρουν σπαράγμασιν.

εἶδες δʼ ἂν ἢ πλεύρʼ ἢ δίχηλον ἔμβασιν

740

ῥιπτόμενʼ ἄνω τε καὶ κάτω· κρεμαστὰ δὲ

ἔσταζʼ ὑπʼ ἐλάταις ἀναπεφυρμένʼ αἵματι.

ταῦροι δʼ ὑβρισταὶ κἀς κέρας θυμούμενοι

τὸ πρόσθεν ἐσφάλλοντο πρὸς γαῖαν δέμας,

μυριάσι χειρῶν ἀγόμενοι νεανίδων.

745

θᾶσσον δὲ διεφοροῦντο σαρκὸς ἐνδυτὰ

ἢ σὲ ξυνάψαι βλέφαρα βασιλείοις κόραις.

χωροῦσι δʼ ὥστʼ ὄρνιθες ἀρθεῖσαι δρόμῳ

πεδίων ὑποτάσεις, αἳ παρʼ Ἀσωποῦ ῥοαῖς

εὔκαρπον ἐκβάλλουσι Θηβαίων στάχυν·

750

Ὑσιάς τʼ Ἐρυθράς θʼ, αἳ Κιθαιρῶνος λέπας

νέρθεν κατῳκήκασιν, ὥστε πολέμιοι,

ἐπεσπεσοῦσαι πάντʼ ἄνω τε καὶ κάτω

διέφερον· ἥρπαζον μὲν ἐκ δόμων τέκνα·

ὁπόσα δʼ ἐπʼ ὤμοις ἔθεσαν, οὐ δεσμῶν ὕπο

755

προσείχετʼ οὐδʼ ἔπιπτεν ἐς μέλαν πέδον,

οὐ χαλκός, οὐ σίδηρος· ἐπὶ δὲ βοστρύχοις

πῦρ ἔφερον, οὐδʼ ἔκαιεν. οἳ δʼ ὀργῆς ὕπο

ἐς ὅπλʼ ἐχώρουν φερόμενοι βακχῶν ὕπο·

οὗπερ τὸ δεινὸν ἦν θέαμʼ ἰδεῖν, ἄναξ.

760

τοῖς μὲν γὰρ οὐχ ᾕμασσε λογχωτὸν βέλος,

κεῖναι δὲ θύρσους ἐξανιεῖσαι χερῶν

ἐτραυμάτιζον κἀπενώτιζον φυγῇ

γυναῖκες ἄνδρας, οὐκ ἄνευ θεῶν τινος.

πάλιν δʼ ἐχώρουν ὅθεν ἐκίνησαν πόδα,

765

κρήνας ἐπʼ αὐτὰς ἃς ἀνῆκʼ αὐταῖς θεός.

νίψαντο δʼ αἷμα, σταγόνα δʼ ἐκ παρηίδων

γλώσσῃ δράκοντες ἐξεφαίδρυνον χροός.

τὸν δαίμονʼ οὖν τόνδʼ ὅστις ἔστʼ, ὦ δέσποτα,

δέχου πόλει τῇδʼ· ὡς τά τʼ ἄλλʼ ἐστὶν μέγας,

770

κἀκεῖνό φασιν αὐτόν, ὡς ἐγὼ κλύω,

τὴν παυσίλυπον ἄμπελον δοῦναι βροτοῖς.

οἴνου δὲ μηκέτʼ ὄντος οὐκ ἔστιν Κύπρις

οὐδʼ ἄλλο τερπνὸν οὐδὲν ἀνθρώποις ἔτι.

Χορός

ταρβῶ μὲν εἰπεῖν τοὺς λόγους ἐλευθέρους

775

πρὸς τὸν τύραννον, ἀλλʼ ὅμως εἰρήσεται·

Διόνυσος ἥσσων οὐδενὸς θεῶν ἔφυ.

Πενθεύς

ἤδη τόδʼ ἐγγὺς ὥστε πῦρ ὑφάπτεται

ὕβρισμα βακχῶν, ψόγος ἐς Ἕλληνας μέγας.

ἀλλʼ οὐκ ὀκνεῖν δεῖ· στεῖχʼ ἐπʼ Ἠλέκτρας ἰὼν

780

πύλας· κέλευε πάντας ἀσπιδηφόρους

ἵππων τʼ ἀπαντᾶν ταχυπόδων ἐπεμβάτας

πέλτας θʼ ὅσοι πάλλουσι καὶ τόξων χερὶ

ψάλλουσι νευράς, ὡς ἐπιστρατεύσομεν

βάκχαισιν· οὐ γὰρ ἀλλʼ ὑπερβάλλει τάδε,

785

εἰ πρὸς γυναικῶν πεισόμεσθʼ ἃ πάσχομεν.

Διόνυσος

πείθῃ μὲν οὐδέν, τῶν ἐμῶν λόγων κλύων,

Πενθεῦ· κακῶς δὲ πρὸς σέθεν πάσχων ὅμως

οὔ φημι χρῆναί σʼ ὅπλʼ ἐπαίρεσθαι θεῷ,

ἀλλʼ ἡσυχάζειν· Βρόμιος οὐκ ἀνέξεται

790

κινοῦντα βάκχας σʼ εὐίων ὀρῶν ἄπο.

Πενθεύς

οὐ μὴ φρενώσεις μʼ, ἀλλὰ δέσμιος φυγὼν

σῴσῃ τόδʼ; ἢ σοὶ πάλιν ἀναστρέψω δίκην;

Διόνυσος

θύοιμʼ ἂν αὐτῷ μᾶλλον ἢ θυμούμενος

πρὸς κέντρα λακτίζοιμι θνητὸς ὢν θεῷ.

795

Πενθεύς

θύσω, φόνον γε θῆλυν, ὥσπερ ἄξιαι,

πολὺν ταράξας ἐν Κιθαιρῶνος πτυχαῖς.

Διόνυσος

φεύξεσθε πάντες· καὶ τόδʼ αἰσχρόν, ἀσπίδας

θύρσοισι βακχῶν ἐκτρέπειν χαλκηλάτους

Πενθεύς

ἀπόρῳ γε τῷδε συμπεπλέγμεθα ξένῳ,

800

ὃς οὔτε πάσχων οὔτε δρῶν σιγήσεται.

Διόνυσος

ὦ τᾶν, ἔτʼ ἔστιν εὖ καταστῆσαι τάδε.

Πενθεύς

τί δρῶντα; δουλεύοντα δουλείαις ἐμαῖς;

Διόνυσος

ἐγὼ γυναῖκας δεῦρʼ ὅπλων ἄξω δίχα.

Πενθεύς

οἴμοι· τόδʼ ἤδη δόλιον ἔς με μηχανᾷ.

805

Διόνυσος

ποῖόν τι, σῷσαί σʼ εἰ θέλω τέχναις ἐμαῖς;

Πενθεύς

ξυνέθεσθε κοινῇ τάδʼ, ἵνα βακχεύητʼ ἀεί.

Διόνυσος

καὶ μὴν ξυνεθέμην—τοῦτό γʼ ἔστι—τῷ θεῷ.

Πενθεύς

ἐκφέρετέ μοι δεῦρʼ ὅπλα, σὺ δὲ παῦσαι λέγων.

Διόνυσος

ἆ.

810

βούλῃ σφʼ ἐν ὄρεσι συγκαθημένας ἰδεῖν;

Πενθεύς

μάλιστα, μυρίον γε δοὺς χρυσοῦ σταθμόν.

Διόνυσος

τί δʼ εἰς ἔρωτα τοῦδε πέπτωκας μέγαν;

Πενθεύς

λυπρῶς νιν εἰσίδοιμʼ ἂν ἐξῳνωμένας.

Διόνυσος

ὅμως δʼ ἴδοις ἂν ἡδέως ἅ σοι πικρά;

815

Πενθεύς

σάφʼ ἴσθι, σιγῇ γʼ ὑπʼ ἐλάταις καθήμενος.

Διόνυσος

ἀλλʼ ἐξιχνεύσουσίν σε, κἂν ἔλθῃς λάθρᾳ.

Πενθεύς

ἀλλʼ ἐμφανῶς· καλῶς γὰρ ἐξεῖπας τάδε.

Διόνυσος

ἄγωμεν οὖν σε κἀπιχειρήσεις ὁδῷ;

Πενθεύς

ἄγʼ ὡς τάχιστα, τοῦ χρόνου δέ σοι φθονῶ.

820

Διόνυσος

στεῖλαί νυν ἀμφὶ χρωτὶ βυσσίνους πέπλους.

Πενθεύς

τί δὴ τόδʼ; ἐς γυναῖκας ἐξ ἀνδρὸς τελῶ;

Διόνυσος

μή σε κτάνωσιν, ἢν ἀνὴρ ὀφθῇς ἐκεῖ.

Πενθεύς

εὖ γʼ εἶπας αὖ τόδʼ· ὥς τις εἶ πάλαι σοφός.

Διόνυσος

Διόνυσος ἡμᾶς ἐξεμούσωσεν τάδε.

825

Πενθεύς

πῶς οὖν γένοιτʼ ἂν ἃ σύ με νουθετεῖς καλῶς;

Διόνυσος

ἐγὼ στελῶ σε δωμάτων ἔσω μολών.

Πενθεύς

τίνα στολήν; ἦ θῆλυν; ἀλλʼ αἰδώς μʼ ἔχει.

Διόνυσος

οὐκέτι θεατὴς μαινάδων πρόθυμος εἶ.

Πενθεύς

στολὴν δὲ τίνα φῂς ἀμφὶ χρῶτʼ ἐμὸν βαλεῖν;

830

Διόνυσος

κόμην μὲν ἐπὶ σῷ κρατὶ ταναὸν ἐκτενῶ.

Πενθεύς

τὸ δεύτερον δὲ σχῆμα τοῦ κόσμου τί μοι;

Διόνυσος

πέπλοι ποδήρεις· ἐπὶ κάρᾳ δʼ ἔσται μίτρα.

Πενθεύς

ἦ καί τι πρὸς τοῖσδʼ ἄλλο προσθήσεις ἐμοί;

Διόνυσος

θύρσον γε χειρὶ καὶ νεβροῦ στικτὸν δέρας.

835

Πενθεύς

οὐκ ἂν δυναίμην θῆλυν ἐνδῦναι στολήν.

Διόνυσος

ἀλλʼ αἷμα θήσεις συμβαλὼν βάκχαις μάχην.

Πενθεύς

ὀρθῶς· μολεῖν χρὴ πρῶτον εἰς κατασκοπήν.

Διόνυσος

σοφώτερον γοῦν ἢ κακοῖς θηρᾶν κακά.

Πενθεύς

καὶ πῶς διʼ ἄστεως εἶμι Καδμείους λαθών;

840

Διόνυσος

ὁδοὺς ἐρήμους ἴμεν· ἐγὼ δʼ ἡγήσομαι.

Πενθεύς

πᾶν κρεῖσσον ὥστε μὴ ʼγγελᾶν βάκχας ἐμοί.

ἐλθόντʼ ἐς οἴκους ἃν δοκῇ βουλεύσομαι.

Διόνυσος

· πάντῃ τό γʼ ἐμὸν εὐτρεπὲς πάρα.

Πενθεύς

ἄν· ἢ γὰρ ὅπλʼ ἔχων πορεύσομαι

845

τοῖσι σοῖσι πείσομαι βουλεύμασιν.

Διόνυσος

, ἁνὴρ ἐς βόλον καθίσταται,

δὲ βάκχας, οὗ θανὼν δώσει δίκην.

, νῦν σὸν ἔργον· οὐ γὰρ εἶ πρόσω·

αὐτόν. πρῶτα δʼ ἔκστησον φρενῶν,

850

ἐλαφρὰν λύσσαν· ὡς φρονῶν μὲν εὖ

μὴ θελήσῃ θῆλυν ἐνδῦναι στολήν,

δʼ ἐλαύνων τοῦ φρονεῖν ἐνδύσεται.

δέ νιν γέλωτα Θηβαίοις ὀφλεῖν

ἀγόμενον διʼ ἄστεως

855

τῶν ἀπειλῶν τῶν πρίν, αἷσι δεινὸς ἦν.

εἶμι κόσμον ὅνπερ εἰς Ἅιδου λαβὼν

μητρὸς ἐκ χεροῖν κατασφαγείς,

προσάψων· γνώσεται δὲ τὸν Διὸς

, ὃς πέφυκεν ἐν τέλει θεός,

860

, ἀνθρώποισι δʼ ἠπιώτατος.