Euripides Alcestis

Χορός

— ἰὼ Ζεῦ, τίς ἂν πῶς πᾷ πόρος κακῶν

γένοιτο καὶ λύσις τύχας

ἃ πάρεστι κοιράνοις;

—αἰαῖ· εἶσί τις; ἢ τέμω τρίχα,

215

καὶ μέλανα στολμὸν πέπλων

ἀμφιβαλώμεθ’ ἤδη;

—δῆλα μέν, φίλοι, δῆλά γʼ, ἀλλ’ ὅμως

θεοῖσιν εὐχώμεσθα· θεῶν

γὰρ δύναμις μεγίστα.

—ὦναξ Παιάν,

220

ἔξευρε μηχανάν τιν’ Ἀδμήτῳ κακῶν.

—πόριζε δὴ πόριζε· καὶ πάρος γὰρ

τοῦδ’ ἐφεῦρες, καὶ νῦν

λυτήριος ἐκ θανάτου γενοῦ,

φόνιον δ’ ἀπόπαυσον Ἅιδαν.

225

Χορός

— παπαῖ

ὦ παῖ Φέρητος, οἷ’ ἔπρα-

ξας δάμαρτος σᾶς στερείς.

—αἰαῖ· ἄξια καὶ σφαγᾶς τάδε,

καὶ πλέον ἢ βρόχῳ δέρην

οὐρανίῳ πελάσσαι;

230

τὰν γὰρ οὐ φίλαν ἀλλὰ φιλτάταν

γυναῖκα κατθανοῦσαν ἐν

ἄματι τῷδ’ ἐπόψῃ.

—ἰδοὺ ἰδού,

ἥδ’ ἐκ δόμων δὴ καὶ πόσις πορεύεται.

—βόασον ὦ, στέναξον, ὦ Φεραία

235

χθών, τὰν ἀρίσταν

γυναῖκα μαραινομέναν νόσῳ

κατὰ γᾶς χθόνιον παρ’ Ἅιδαν.

Χορός

οὔποτε φήσω γάμον εὐφραίνειν

πλέον ἢ λυπεῖν, τοῖς τε πάροιθεν

τεκμαιρόμενος καὶ τάσδε τύχας

240

λεύσσων βασιλέως, ὅστις ἀρίστης

ἀπλακὼν ἀλόχου τῆσδ’ ἀβίωτον

τὸν ἔπειτα χρόνον βιοτεύσει.

Ἄλκηστις

Ἅλιε καὶ φάος ἁμέρας,

οὐράνιαί τε δῖναι νεφέλας δρομαίου.

245

Ἄδμητος

ὁρᾷ σὲ κἀμέ, δύο κακῶς πεπραγότας,

οὐδὲν θεοὺς δράσαντας ἀνθ’ ὅτου θανῇ.

Ἄλκηστις

γαῖά τε καὶ μελάθρων στέγαι

νυμφίδιοί τε κοῖται πατρίας Ἰωλκοῦ.

Ἄδμητος

ἔπαιρε σαυτήν, ὦ τάλαινα, μὴ προδῷς·

250

λίσσου δὲ τοὺς κρατοῦντας οἰκτῖραι θεούς.

Ἄλκηστις

ὁρῶ δίκωπον ὁρῶ σκάφος ἐν λίμνᾳ·

νεκύων δὲ πορθμεὺς

ἔχων χέρ’ ἐπὶ κοντῷ Χάρων

μ’ ἤδη καλεῖ· Τί μέλλεις;

255

ἐπείγου· σὺ κατείργεις. τάδε τοί με

σπερχόμενος ταχύνει.

Ἄδμητος

οἴμοι, πικράν γε τήνδε μοι ναυκληρίαν

ἔλεξας. ὦ δύσδαιμον, οἷα πάσχομεν.

Ἄλκηστις

ἄγει μ’ ἄγει τις· ἄγει μέ τις—οὐχ ὁρᾷς;—

νεκύων ἐς αὐλάν,

260

ὑπ’ ὀφρύσι κυαναυγέσι

βλέπων πτερωτός— αἵδας.

μέθες με· τί ῥέξεις; ἄφες.—οἵαν ὅδον ἁ δει-

λαιότατα προβαίνω.

Ἄδμητος

οἰκτρὰν φίλοισιν, ἐκ δὲ τῶν μάλιστ’ ἐμοὶ

καὶ παισίν, οἷς δὴ πένθος ἐν κοινῷ τόδε.

265

Ἄλκηστις

μέθετε μέθετέ μ’ ἤδη.

κλίνατʼ, οὐ σθένω ποσίν·

πλησίον Ἅιδας.

σκοτία δ’ ἐπ’ ὄσσοισι νὺξ ἐφέρπει.

τέκνα, τέκνʼ, οὐκέτι δὴ

270

οὐκέτι μάτηρ σφῷν ἔστιν.

χαίροντες, ὦ τέκνα, τόδε φάος ὁρῷτον.

Ἄδμητος

οἴμοι· τόδ’ ἔπος λυπρὸν ἀκούω

καὶ παντὸς ἐμοὶ θανάτου μεῖζον.

μὴ πρός σε θεῶν τλῇς με προδοῦναι,

275

μὴ πρὸς παίδων οὓς ὀρφανιεῖς,

ἀλλ’ ἄνα, τόλμα·

σοῦ γὰρ φθιμένης οὐκέτ’ ἂν εἴην·

ἐν σοὶ δ’ ἐσμὲν καὶ ζῆν καὶ μή·

σὴν γὰρ φιλίαν σεβόμεσθα.