Euripides Alcestis

Gilbert Murray

Tragedy

Epic

Heatmap options Heatmap by line/paragraph

Heat options Heat by tragedy vs. epic (default) or speech vs. narrative (toggle on)

Table of Contents:

← Previous Next →

Ἄδμητος

ἀνδρῶν Φεραίων εὐμενὴς παρουσία ,

νέκυν μὲν ἤδη πάντ’ ἔχοντα πρόσπολοι

φέρουσιν ἄρδην πρὸς τάφον τε καὶ πυράν ·

ὑμεῖς δὲ τὴν θανοῦσαν , ὡς νομίζεται ,

προσείπατ’ ἐξιοῦσαν ὑστάτην ὁδόν .
610

Χορός

καὶ μὴν ὁρῶ σὸν πατέρα γηραιῷ ποδὶ

στείχοντʼ , ὀπαδούς τ’ ἐν χεροῖν δάμαρτι σῇ

κόσμον φέροντας , νερτέρων ἀγάλματα .

Φέρης

ἥκω κακοῖσι σοῖσι συγκάμνων , τέκνον ·

ἐσθλῆς γάρ , οὐδεὶς ἀντερεῖ , καὶ σώφρονος
615

γυναικὸς ἡμάρτηκας . ἀλλὰ ταῦτα μὲν

φέρειν ἀνάγκη καίπερ ὄντα δύσφορα .

δέχου δὲ κόσμον τόνδε , καὶ κατὰ χθονὸς

ἴτω . τὸ ταύτης σῶμα τιμᾶσθαι χρεών ,

ἥτις γε τῆς σῆς προύθανε ψυχῆς , τέκνον ,
620

καί μ’ οὐκ ἄπαιδ’ ἔθηκεν οὐδ’ εἴασε σοῦ

στερέντα γήρᾳ πενθίμῳ καταφθίνειν ,

πάσαις δ’ ἔθηκεν εὐκλεέστερον βίον

γυναιξίν , ἔργον τλᾶσα γενναῖον τόδε .

ὦ τόνδε μὲν σώσασʼ , ἀναστήσασα δὲ
625

ἡμᾶς πίτνοντας , χαῖρε , κἀν Ἅιδου δόμοις

εὖ σοι γένοιτο . φημὶ τοιούτους γάμους

λύειν βροτοῖσιν , ἢ γαμεῖν οὐκ ἄξιον .

Ἄδμητος

οὔτ’ ἦλθες ἐς τόνδ’ ἐξ ἐμοῦ κληθεὶς τάφον ,

οὔτ’ ἐν φίλοισι σὴν παρουσίαν λέγω .
630

κόσμον δὲ τὸν σὸν οὔποθ’ ἥδ’ ἐνδύσεται .

οὐ γάρ τι τῶν σῶν ἐνδεὴς ταφήσεται .

τότε ξυναλγεῖν χρῆν σ’ ὅτ’ ὠλλύμην ἐγώ .

σὺ δ’ ἐκποδὼν στὰς καὶ παρεὶς ἄλλῳ θανεῖν

νέῳ γέρων ὤν , τόνδ’ ἀποιμώξῃ νεκρόν ;
635

οὐκ ἦσθ’ ἄρ’ ὀρθῶς τοῦδε σώματος πατήρ ;

οὐδ’ ἡ τεκεῖν φάσκουσα καὶ κεκλημένη

μήτηρ μ’ ἔτικτε ; δουλίου δ’ ἀφ’ αἵματος

μαστῷ γυναικὸς σῆς ὑπεβλήθην λάθρᾳ ;

ἔδειξας εἰς ἔλεγχον ἐξελθὼν ὃς εἶ ,
640

καί μ’ οὐ νομίζω παῖδα σὸν πεφυκέναι .

ἦ τἄρα πάντων διαπρέπεις ἀψυχίᾳ ,

ὃς τηλικόσδ’ ὢν κἀπὶ τέρμ’ ἥκων βίου

οὐκ ἠθέλησας οὐδ’ ἐτόλμησας θανεῖν

τοῦ σοῦ πρὸ παιδός , ἀλλὰ τήνδ’ εἰάσατε
645

γυναῖκ’ ὀθνείαν , ἣν ἐγὼ καὶ μητέρα

πατέρα τέ γ’ ἐνδίκως ἂν ἡγοίμην μόνην .

καίτοι καλόν γ’ ἂν τόνδ’ ἀγῶν’ ἠγωνίσω ,

τοῦ σοῦ πρὸ παιδὸς κατθανών , βραχὺς δέ σοι

πάντως ὁ λοιπὸς ἦν βιώσιμος χρόνος .
650

κἀγώ τ’ ἂν ἔζων χἥδε τὸν λοιπὸν χρόνον ,

κοὐκ ἂν μονωθεὶς ἔστενον κακοῖς ἐμοῖς .

καὶ μὴν ὅσ’ ἄνδρα χρὴ παθεῖν εὐδαίμονα

πέπονθας · ἥβησας μὲν ἐν τυραννίδι ,

παῖς δ’ ἦν ἐγώ σοι τῶνδε διάδοχος δόμων ,
655

ὥστ’ οὐκ ἄτεκνος κατθανὼν ἄλλοις δόμον

λείψειν ἔμελλες ὀρφανὸν διαρπάσαι .

οὐ μὴν ἐρεῖς γέ μ’ ὡς ἀτιμάζοντα σὸν

γῆρας θανεῖν προύδωκας , ὅστις αἰδόφρων

πρὸς σ’ ἦ μάλιστα · κἀντὶ τῶνδέ μοι χάριν
660

τοιάνδε καὶ σὺ χἡ τεκοῦσ’ ἠλλαξάτην .

τοιγὰρ φυτεύων παῖδας οὐκέτ’ ἂν φθάνοις ,

οἳ γηροβοσκήσουσι καὶ θανόντα σε

περιστελοῦσι καὶ προθήσονται νεκρόν .

οὐ γάρ σ’ ἔγωγε τῇδ’ ἐμῇ θάψω χερί ·
665

τέθνηκα γὰρ δὴ τοὐπὶ σέ · εἰ δ’ ἄλλου τυχὼν

σωτῆρος αὐγὰς εἰσορῶ , κείνου λέγω

καὶ παῖδά μ’ εἶναι καὶ φίλον γηροτρόφον .

μάτην ἄρ’ οἱ γέροντες εὔχονται θανεῖν ,

γῆρας ψέγοντες καὶ μακρὸν χρόνον βίου ·
670

ἢν δ’ ἐγγὺς ἔλθῃ θάνατος , οὐδεὶς βούλεται

θνῄσκειν , τὸ γῆρας δ’ οὐκέτ’ ἔστ’ αὐτοῖς βαρύ .

Χορός

παύσασθʼ · ἅλις γὰρ ἡ παροῦσα συμφορά ·

ὦ παῖ , πατρὸς δὲ μὴ παροξύνῃς φρένας .

Φέρης

ὦ παῖ , τίν’ αὐχεῖς , πότερα Λυδὸν ἢ Φρύγα
675

κακοῖς ἐλαύνειν ἀργυρώνητον σέθεν ;

οὐκ οἶσθα Θεσσαλόν με κἀπὸ Θεσσαλοῦ

πατρὸς γεγῶτα γνησίως ἐλεύθερον ;

ἄγαν ὑβρίζεις , καὶ νεανίας λόγους

ῥίπτων ἐς ἡμᾶς οὐ βαλὼν οὕτως ἄπει .
680

ἐγὼ δέ σ’ οἴκων δεσπότην ἐγεινάμην

κἄθρεψʼ , ὀφείλω δ’ οὐχ ὑπερθνῄσκειν σέθεν ·

οὐ γὰρ πατρῷον τόνδ’ ἐδεξάμην νόμον ,

παίδων προθνῄσκειν πατέρας , οὐδ’ Ἑλληνικόν .

σαυτῷ γὰρ εἴτε δυστυχὴς εἴτ’ εὐτυχὴς
685

ἔφυς · ἃ δ’ ἡμῶν χρῆν σε τυγχάνειν , ἔχεις .

πολλῶν μὲν ἄρχεις , πολυπλέθρους δέ σοι γύας

λείψω · πατρὸς γὰρ ταὔτ’ ἐδεξάμην πάρα .

τί δῆτά σ’ ἠδίκηκα ; τοῦ σ’ ἀποστερῶ ;

μὴ θνῇσχ’ ὑπὲρ τοῦδ’ ἀνδρός , οὐδ’ ἐγὼ πρὸ σοῦ .
690

χαίρεις ὁρῶν φῶς · πατέρα δ’ οὐ χαίρειν δοκεῖς ;

ἦ μὴν πολύν γε τὸν κάτω λογίζομαι

χρόνον , τὸ δὲ ζῆν μικρόν , ἀλλ’ ὅμως γλυκύ .

σὺ γοῦν ἀναιδῶς διεμάχου τὸ μὴ θανεῖν ,

καὶ ζῇς παρελθὼν τὴν πεπρωμένην τύχην ,
695

ταύτην κατακτάς · εἶτ’ ἐμὴν ἀψυχίαν

λέγεις , γυναικός , ὦ κάκισθʼ , ἡσσημένος ,

ἣ τοῦ καλοῦ σοῦ προύθανεν νεανίου ;

σοφῶς δ’ ἐφηῦρες ὥστε μὴ θανεῖν ποτε ,

εἰ τὴν παροῦσαν κατθανεῖν πείσεις ἀεὶ
700

γυναῖχ’ ὑπὲρ σοῦ · κᾆτ’ ὀνειδίζεις φίλοις

τοῖς μὴ θέλουσι δρᾶν τάδʼ , αὐτὸς ὢν κακός ;

σίγα · νόμιζε δʼ , εἰ σὺ τὴν σαυτοῦ φιλεῖς

ψυχήν , φιλεῖν ἅπαντας · εἰ δ’ ἡμᾶς κακῶς

ἐρεῖς , ἀκούσῃ πολλὰ κοὐ ψευδῆ κακά .
705

Χορός

πλείω λέλεκται νῦν τε καὶ τὰ πρὶν κακά ·

παῦσαι δέ , πρέσβυ , παῖδα σὸν κακορροθῶν .

Ἄδμητος

λέγʼ , ὡς ἐμοῦ λέξαντος · εἰ δ’ ἀλγεῖς κλύων

τἀληθές , οὐ χρῆν σ’ εἰς ἔμ’ ἐξαμαρτάνειν .

Φέρης

σοῦ δ’ ἂν προθνῄσκων μᾶλλον ἐξημάρτανον .
710

Ἄδμητος

ταὐτὸν γὰρ ἡβῶντ’ ἄνδρα καὶ πρέσβυν θανεῖν ;

Φέρης

ψυχῇ μιᾷ ζῆν , οὐ δυοῖν , ὀφείλομεν .

Ἄδμητος

καὶ μὴν Διός γε μείζονα ζῴης χρόνον .

Φέρης

ἀρᾷ γονεῦσιν οὐδὲν ἔκδικον παθών ;

Ἄδμητος

μακροῦ βίου γὰρ ᾐσθόμην ἐρῶντά σε .
715

Φέρης

ἀλλ’ οὐ σὺ νεκρὸν ἀντὶ σοῦ τόνδ’ ἐκφέρεις ;

Ἄδμητος

σημεῖα τῆς σῆς , ὦ κάκιστʼ , ἀψυχίας .

Φέρης

οὔτοι πρὸς ἡμῶν γ’ ὤλετʼ · οὐκ ἐρεῖς τόδε .

Ἄδμητος

φεῦ · εἴθ’ ἀνδρὸς ἔλθοις τοῦδέ γ’ ἐς χρείαν ποτέ .

Φέρης

μνήστευε πολλάς , ὡς θάνωσι πλείονες .
720

Ἄδμητος

σοὶ τοῦτ’ ὄνειδος · οὐ γὰρ ἤθελες θανεῖν .

Φέρης

φίλον τὸ φέγγος τοῦτο τοῦ θεοῦ , φίλον .

Ἄδμητος

κακὸν τὸ λῆμα κοὐκ ἐν ἀνδράσιν τὸ σόν .

Φέρης

οὐκ ἐγγελᾷς γέροντα βαστάζων νεκρόν .

Ἄδμητος

θανῇ γε μέντοι δυσκλεής , ὅταν θάνῃς .
725

Φέρης

κακῶς ἀκούειν οὐ μέλει θανόντι μοι .

Ἄδμητος

φεῦ φεῦ · τὸ γῆρας ὡς ἀναιδείας πλέων .

Φέρης

ἥδ’ οὐκ ἀναιδής · τήνδ’ ἐφηῦρες ἄφρονα .

Ἄδμητος

ἄπελθε κἀμὲ τόνδ’ ἔα θάψαι νεκρόν .

Φέρης

ἄπειμι · θάψεις δ’ αὐτὸς ὢν αὐτῆς φονεύς ,
730

δίκας δὲ δώσεις σοῖσι κηδεσταῖς ἔτι .

ἦ τἄρ’ Ἄκαστος οὐκέτ’ ἔστ’ ἐν ἀνδράσιν ,

εἰ μή σ’ ἀδελφῆς αἷμα τιμωρήσεται .

Ἄδμητος

ἔρρων νυν , αὐτὸς χἡ ξυνοικήσασά σοι ,

ἄπαιδε παιδὸς ὄντος , ὥσπερ ἄξιοι ,
735

γηράσκετʼ · οὐ γὰρ τῷδ’ ἔτ’ ἐς ταὐτὸν στέγος

νεῖσθʼ · εἰ δ’ ἀπειπεῖν χρῆν με κηρύκων ὕπο

τὴν σὴν πατρῴαν ἑστίαν , ἀπεῖπον ἄν .

ἡμεῖς δέ —τοὐν ποσὶν γὰρ οἰστέον κακόν —

ὡς ἂν ἐν πυρᾷ θῶμεν νεκρόν .
740

Χορός

ἰὼ ἰώ . σχετλία τόλμης ,

ὦ γενναία καὶ μέγ’ ἀρίστη ,

χαῖρε · πρόφρων σὲ χθόνιός θ’ Ἑρμῆς

Ἅιδης τε δέχοιτʼ . εἰ δέ τι κἀκεῖ

πλέον ἔστ’ ἀγαθοῖς , τούτων μετέχουσ’
745

Ἅιδου νύμφῃ παρεδρεύοις .

Θεράπων

πολλοὺς μὲν ἤδη κἀπὸ παντοίας χθονὸς

ξένους μολόντας οἶδ’ ἐς Ἀδμήτου δόμους ,

οἷς δεῖπνα προύθηκʼ · ἀλλὰ τοῦδ’ οὔπω ξένου

κακίον ’ ἐς τήνδ’ ἑστίαν ἐδεξάμην .
750

ὃς πρῶτα μὲν πενθοῦντα δεσπότην ὁρῶν

ἐσῆλθε κἀτόλμησ’ ἀμείψασθαι πύλας .

ἔπειτα δ’ οὔτι σωφρόνως ἐδέξατο

τὰ προστυχόντα ξένια , συμφορὰν μαθών ,

ἀλλʼ , εἴ τι μὴ φέροιμεν , ὤτρυνεν φέρειν .
755

ποτῆρα δ’ ἐν χείρεσσι κίσσινον λαβὼν

πίνει μελαίνης μητρὸς εὔζωρον μέθυ ,

ἕως ἐθέρμην ’ αὐτὸν ἀμφιβᾶσα φλὸξ

οἴνου · στέφει δὲ κρᾶτα μυρσίνης κλάδοις

ἄμουσ’ ὑλακτῶν · δισσὰ δ’ ἦν μέλη κλύειν ·
760

ὃ μὲν γὰρ ᾖδε , τῶν ἐν Ἀδμήτου κακῶν

οὐδὲν προτιμῶν , οἰκέται δ’ ἐκλαίομεν

δέσποιναν · ὄμμα δ’ οὐκ ἐδείκνυμεν ξένῳ

τέγγοντες · Ἄδμητος γὰρ ὧδ’ ἐφίετο .

καὶ νῦν ἐγὼ μὲν ἐν δόμοισιν ἑστιῶ
765

ξένον , πανοῦργον κλῶπα καὶ λῃστήν τινα ,

ἣ δ’ ἐκ δόμων βέβηκεν , οὐδ’ ἐφεσπόμην

οὐδ’ ἐξέτεινα χεῖρʼ , ἀποιμώζων ἐμὴν

δέσποιναν , ἣ ’μοὶ πᾶσί τ’ οἰκέταισιν ἦν

μήτηρ · κακῶν γὰρ μυρίων ἐρρύετο ,
770

ὀργὰς μαλάσσουσ’ ἀνδρός . ἆρα τὸν ξένον

στυγῶ δικαίως , ἐν κακοῖς ἀφιγμένον ;

Ἡρακλῆς

οὗτος , τί σεμνὸν καὶ πεφροντικὸς βλέπεις ;

οὐ χρὴ σκυθρωπὸν τοῖς ξένοις τὸν πρόσπολον

εἶναι , δέχεσθαι δ’ εὐπροσηγόρῳ φρενί .
775

σὺ δ’ ἄνδρ’ ἑταῖρον δεσπότου παρόνθ’ ὁρῶν ,

στυγνῷ προσώπῳ καὶ συνωφρυωμένῳ

δέχῃ , θυραίου πήματος σπουδὴν ἔχων .

δεῦρ’ ἔλθʼ , ὅπως ἂν καὶ σοφώτερος γένῃ .

τὰ θνητὰ πράγματ’ οἶδας ἣν ἔχει φύσιν ;
780

οἶμαι μὲν οὔ · πόθεν γάρ ; ἀλλ’ ἄκουέ μου .

βροτοῖς ἅπασι κατθανεῖν ὀφείλεται ,

κοὐκ ἔστι θνητῶν ὅστις ἐξεπίσταται

τὴν αὔριον μέλλουσαν εἰ βιώσεται ·

τὸ τῆς τύχης γὰρ ἀφανὲς οἷ προβήσεται ,
785

κἄστ’ οὐ διδακτὸν οὐδ’ ἁλίσκεται τέχνῃ .

ταῦτ’ οὖν ἀκούσας καὶ μαθὼν ἐμοῦ πάρα ,

εὔφραινε σαυτόν , πῖνε , τὸν καθ’ ἡμέραν

βίον λογίζου σόν , τὰ δ’ ἄλλα τῆς τύχης .

τίμα δὲ καὶ τὴν πλεῖστον ἡδίστην θεῶν
790

Κύπριν βροτοῖσιν · εὐμενὴς γὰρ ἡ θεός .

τὰ δ’ ἄλλ’ ἔασον ταῦτα καὶ πιθοῦ λόγοις

ἐμοῖσιν —εἴπερ ὀρθά σοι δοκῶ λέγειν ;

οἶμαι μέν . οὔκουν τὴν ἄγαν λύπην ἀφεὶς

πίῃ μεθ’ ἡμῶν τάσδ’ ὑπερβαλὼν τύχας ,
795

στεφάνοις πυκασθείς ; καὶ σάφ’ οἶδ’ ὁθούνεκα

τοῦ νῦν σκυθρωποῦ καὶ ξυνεστῶτος φρενῶν

μεθορμιεῖ σε πίτυλος ἐμπεσὼν σκύφου .

ὄντας δὲ θνητοὺς θνητὰ καὶ φρονεῖν χρεών ·

ὡς τοῖς γε σεμνοῖς καὶ συνωφρυωμένοις
800

ἅπασίν ἐστιν , ὥς γ’ ἐμοὶ χρῆσθαι κριτῇ ,

οὐ βίος ἀληθῶς ὁ βίος , ἀλλὰ συμφορά .

Θεράπων

ἐπιστάμεσθα ταῦτα · νῦν δὲ πράσσομεν

οὐχ οἷα κώμου καὶ γέλωτος ἄξια .

Ἡρακλῆς

γυνὴ θυραῖος ἡ θανοῦσα · μὴ λίαν
805

πένθει · δόμων γὰρ ζῶσι τῶνδε δεσπόται .

Θεράπων

τί ζῶσιν ; οὐ κάτοισθα τἀν δόμοις κακά ;

Ἡρακλῆς

εἰ μή τι σός με δεσπότης ἐψεύσατο .

Θεράπων

ἄγαν ἐκεῖνός ἐστ’ ἄγαν φιλόξενος .

Ἡρακλῆς

οὐ χρῆν μ’ ὀθνείου γ’ οὕνεκ’ εὖ πάσχειν νεκροῦ ;
810

Θεράπων

ἦ κάρτα μέντοι καὶ λίαν θυραῖος ἦν .

Ἡρακλῆς

μῶν ξυμφοράν τιν’ οὖσαν οὐκ ἔφραζέ μοι ;

Θεράπων

χαίρων ἴθʼ · ἡμῖν δεσποτῶν μέλει κακά .

Ἡρακλῆς

ὅδ’ οὐ θυραίων πημάτων ἄρχει λόγος .

Θεράπων

οὐ γάρ τι κωμάζοντ’ ἂν ἠχθόμην σ’ ὁρῶν .
815

Ἡρακλῆς

ἀλλ’ ἦ πέπονθα δείν’ ὑπὸ ξένων ἐμῶν ;

Θεράπων

οὐκ ἦλθες ἐν δέοντι δέξασθαι δόμοις .

πένθος γὰρ ἡμῖν ἐστι · καὶ στολμοὺς βλέπεις

μελαμπέπλους κουράν τε .

Ἡρακλῆς

τίς δ’ ὁ κατθανών ;

μῶν ἢ τέκνων τι φροῦδον ἢ γέρων πατήρ ;
820

Θεράπων

γυνὴ μὲν οὖν ὄλωλεν Ἀδμήτου , ξένε .

Ἡρακλῆς

τί φῄς ; ἔπειτα δῆτά μ’ ἐξενίζετε ;

Θεράπων

ᾐδεῖτο γάρ σε τῶνδ’ ἀπώσασθαι δόμων .

Ἡρακλῆς

ὦ σχέτλιʼ , οἵας ἤμπλακες ξυναόρου .

Θεράπων

ἀπωλόμεσθα πάντες , οὐ κείνη μόνη .
825

Ἡρακλῆς

ἀλλ’ ᾐσθόμην μὲν ὄμμ’ ἰδὼν δακρυρροοῦν

κουράν τε καὶ πρόσωπον · ἀλλ’ ἔπειθέ με

λέγων θυραῖον κῆδος ἐς τάφον φέρειν .

βίᾳ δὲ θυμοῦ τάσδ’ ὑπερβαλὼν πύλας

ἔπινον ἀνδρὸς ἐν φιλοξένου δόμοις ,
830

πράσσοντος οὕτω . κᾆτ’ ἐκώμαζον κάρα

στεφάνοις πυκασθείς ; ἀλλὰ σοῦ τὸ μὴ φράσαι ,

κακοῦ τοσούτου δώμασιν προκειμένου .

ποῦ καί σφε θάπτει ; ποῦ νιν εὑρήσω μολών ;

Θεράπων

ὀρθὴν παρ’ οἶμον , ἣ ’πὶ Λάρισαν φέρει ,
835

τύμβον κατόψῃ ξεστὸν ἐκ προαστίου .

Ἡρακλῆς

ὦ πολλὰ τλᾶσα καρδία καὶ χεὶρ ἐμή ,

νῦν δεῖξον οἷον παῖδά σ’ ἡ Τιρυνθία

Ἠλεκτρύωνος γείνατ’ Ἀλκμήνη Διί .

δεῖ γάρ με σῶσαι τὴν θανοῦσαν ἀρτίως
840

γυναῖκα κἀς τόνδ’ αὖθις ἱδρῦσαι δόμον

Ἄλκηστιν , Ἀδμήτῳ θ’ ὑπουργῆσαι χάριν .

ἐλθὼν δ’ ἄνακτα τὸν μελάμπεπλον νεκρῶν

Θάνατον φυλάξω , καί νιν εὑρήσειν δοκῶ

πίνοντα τύμβου πλησίον προσφαγμάτων .
845

κἄνπερ λοχαίας αὐτὸν ἐξ ἕδρας συθεὶς

μάρψω , κύκλον δὲ περιβάλω χεροῖν ἐμαῖν ,

οὐκ ἔστιν ὅστις αὐτὸν ἐξαιρήσεται

μογοῦντα πλευρά , πρὶν γυναῖκ’ ἐμοὶ μεθῇ .

ἢν δ’ οὖν ἁμάρτω τῆσδ’ ἄγρας , καὶ μὴ μόλῃ
850

πρὸς αἱματηρὸν πέλανον , εἶμι τῶν κάτω

Κόρης Ἄνακτός τ’ εἰς ἀνηλίους δόμους

αἰτήσομαί τε · καὶ πέποιθ’ ἄξειν ἄνω

Ἄλκηστιν , ὥστε χερσὶν ἐνθεῖναι ξένου ,

ὅς μ’ ἐς δόμους ἐδέξατ’ οὐδ’ ἀπήλασε ,
855

καίπερ βαρείᾳ συμφορᾷ πεπληγμένος ,

ἔκρυπτε δ’ ὢν γενναῖος , αἰδεσθεὶς ἐμέ .

τίς τοῦδε μᾶλλον Θεσσαλῶν φιλόξενος ,

τίς Ἑλλάδ’ οἰκῶν ; τοιγὰρ οὐκ ἐρεῖ κακὸν

εὐεργετῆσαι φῶτα γενναῖος γεγώς .
860

Alcestis. Euripides. Gilbert Murray. Oxford. 1902.

Tufts University provided support for entering this text.

This text was converted to electronic form by professional data entry and has been proofread to a medium level of accuracy.