Ἄδμητος
ἰώ, στυγναὶ
πρόσοδοι, στυγναὶ δ’ ὄψεις χήρων
μελάθρων. ἰώ μοί μοι. αἶ αἶ.
ποῖ βῶ; ποῖ στῶ; τί λέγω; τί δὲ μή;
πῶς ἂν ὀλοίμαν;
ἦ βαρυδαίμονα μήτηρ μ’ ἔτεκεν.
865
ζηλῶ φθιμένους, κείνων ἔραμαι,
κεῖν’ ἐπιθυμῶ δώματα ναίειν.
οὔτε γὰρ αὐγὰς χαίρω προσορῶν
οὔτ’ ἐπὶ γαίας πόδα πεζεύων·
τοῖον ὅμηρόν μ’ ἀποσυλήσας
870
Ἅιδῃ Θάνατος παρέδωκεν.
ἰώ, στυγναὶ
πρόσοδοι, στυγναὶ δ’ ὄψεις χήρων
μελάθρων. ἰώ μοί μοι. αἶ αἶ.
ποῖ βῶ; ποῖ στῶ; τί λέγω; τί δὲ μή;
πῶς ἂν ὀλοίμαν;
ἦ βαρυδαίμονα μήτηρ μ’ ἔτεκεν.
865
ζηλῶ φθιμένους, κείνων ἔραμαι,
κεῖν’ ἐπιθυμῶ δώματα ναίειν.
οὔτε γὰρ αὐγὰς χαίρω προσορῶν
οὔτ’ ἐπὶ γαίας πόδα πεζεύων·
τοῖον ὅμηρόν μ’ ἀποσυλήσας
870
Ἅιδῃ Θάνατος παρέδωκεν.
str.
1
Χορός
—πρόβα, πρόβα· βᾶθι κεῦθος οἴκων.
—πρόβα, πρόβα· βᾶθι κεῦθος οἴκων.
Ἄδμητος
αἰαῖ.
αἰαῖ.
Χορός
—πέπονθας ἄξι’ αἰαγμάτων.
—πέπονθας ἄξι’ αἰαγμάτων.
Ἄδμητος
ἒ ἔ.
ἒ ἔ.
Χορός
—δι’ ὀδύνας ἔβας, σάφ’ οἶδα . . .
—δι’ ὀδύνας ἔβας, σάφ’ οἶδα . . .
Ἄδμητος
φεῦ φεῦ.
φεῦ φεῦ.
Χορός
—τὰν νέρθε δ’ οὐδὲν ὠφελεῖς.
875
—τὰν νέρθε δ’ οὐδὲν ὠφελεῖς.
875
Ἄδμητος
ἰώ μοί μοι.
ἰώ μοί μοι.
Χορός
—τὸ μήποτ’ εἰσιδεῖν φιλίας ἀλόχου
πρόσωπόν ἄντα λυπρόν.
—τὸ μήποτ’ εἰσιδεῖν φιλίας ἀλόχου
πρόσωπόν ἄντα λυπρόν.
Ἄδμητος
ἔμνησας ὅ μου φρένας ἥλκωσεν·
τί γὰρ ἀνδρὶ κακὸν μεῖζον ἁμαρτεῖν
πιστῆς ἀλόχου; μή ποτε γήμας
880
ὤφελον οἰκεῖν μετὰ τῆσδε δόμους.
ζηλῶ δ’ ἀγάμους ἀτέκνους τε βροτῶν·
μία γὰρ ψυχή, τῆς ὑπεραλγεῖν
μέτριον ἄχθος·
παίδων δὲ νόσους καὶ νυμφιδίους
885
εὐνὰς θανάτοις κεραϊζομένας
οὐ τλητὸν ὁρᾶν, ἐξὸν ἀτέκνους
ἀγάμους τ’ εἶναι διὰ παντός.
ἔμνησας ὅ μου φρένας ἥλκωσεν·
τί γὰρ ἀνδρὶ κακὸν μεῖζον ἁμαρτεῖν
πιστῆς ἀλόχου; μή ποτε γήμας
880
ὤφελον οἰκεῖν μετὰ τῆσδε δόμους.
ζηλῶ δ’ ἀγάμους ἀτέκνους τε βροτῶν·
μία γὰρ ψυχή, τῆς ὑπεραλγεῖν
μέτριον ἄχθος·
παίδων δὲ νόσους καὶ νυμφιδίους
885
εὐνὰς θανάτοις κεραϊζομένας
οὐ τλητὸν ὁρᾶν, ἐξὸν ἀτέκνους
ἀγάμους τ’ εἶναι διὰ παντός.
ant.
1
Χορός
—τύχα τύχα δυσπάλαιστος ἥκει·
—τύχα τύχα δυσπάλαιστος ἥκει·
Ἄδμητος
αἰαῖ.
αἰαῖ.
Χορός
—πέρας δέ γ’ οὐδὲν ἀλγέων τίθης.
890
—πέρας δέ γ’ οὐδὲν ἀλγέων τίθης.
890
Ἄδμητος
ἒ ἔ.
ἒ ἔ.
Χορός
—βαρέα μὲν φέρειν, ὅμως δὲ . . .
—βαρέα μὲν φέρειν, ὅμως δὲ . . .
Ἄδμητος
φεῦ φεῦ.
φεῦ φεῦ.
Χορός
—τλᾶθʼ· οὐ σὺ πρῶτος ὤλεσας . . .
—τλᾶθʼ· οὐ σὺ πρῶτος ὤλεσας . . .
Ἄδμητος
ἰώ μοί μοι.
ἰώ μοί μοι.
Χορός
—γυναῖκα· συμφορὰ δ’ ἑτέρους ἑτέρα
πιέζει φανεῖσα θνατῶν.
—γυναῖκα· συμφορὰ δ’ ἑτέρους ἑτέρα
πιέζει φανεῖσα θνατῶν.
Ἄδμητος
ὦ μακρὰ πένθη λῦπαί τε φίλων
895
τῶν ὑπὸ γαῖαν.
τί μ’ ἐκώλυσας ῥῖψαι τύμβου
τάφρον ἐς κοίλην καὶ μετ’ ἐκείνης
τῆς μέγ’ ἀρίστης κεῖσθαι φθίμενον;
δύο δ’ ἀντὶ μιᾶς Ἅιδης ψυχὰς
900
τὰς πιστοτάτας σὺν ἂν ἔσχεν, ὁμοῦ
χθονίαν λίμνην διαβάντε.
ὦ μακρὰ πένθη λῦπαί τε φίλων
895
τῶν ὑπὸ γαῖαν.
τί μ’ ἐκώλυσας ῥῖψαι τύμβου
τάφρον ἐς κοίλην καὶ μετ’ ἐκείνης
τῆς μέγ’ ἀρίστης κεῖσθαι φθίμενον;
δύο δ’ ἀντὶ μιᾶς Ἅιδης ψυχὰς
900
τὰς πιστοτάτας σὺν ἂν ἔσχεν, ὁμοῦ
χθονίαν λίμνην διαβάντε.
str.
2
Χορός
ἐμοί τις ἦν
ἐν γένει, ᾧ κόρος ἀξιόθρηνος
ὤλετ’ ἐν δόμοισιν
905
μονόπαις· ἀλλ’ ἔμπας
ἔφερε κακὸν ἅλις, ἄτεκνος ὤν,
πολιὰς ἐπὶ χαίτας
ἤδη προπετὴς ὢν
βιότου τε πόρσω.
910
ἐμοί τις ἦν
ἐν γένει, ᾧ κόρος ἀξιόθρηνος
ὤλετ’ ἐν δόμοισιν
905
μονόπαις· ἀλλ’ ἔμπας
ἔφερε κακὸν ἅλις, ἄτεκνος ὤν,
πολιὰς ἐπὶ χαίτας
ἤδη προπετὴς ὢν
βιότου τε πόρσω.
910
Ἄδμητος
ὦ σχῆμα δόμων, πῶς εἰσέλθω;
πῶς δ’ οἰκήσω μεταπίπτοντος
δαίμονος; οἴμοι. πολὺ γὰρ τὸ μέσον·
τότε μὲν πεύκαις σὺν Πηλιάσιν
915
σύν θ’ ὑμεναίοις ἔστειχον ἔσω,
φιλίας ἀλόχου χέρα βαστάζων,
πολυάχητος δ’ εἵπετο κῶμος,
τήν τε θανοῦσαν κἄμ’ ὀλβίζων,
ὡς εὐπατρίδαι καὶ ἀπ’ ἀμφοτέρων
920
ὄντες ἀρίστων σύζυγες εἶμεν·
νῦν δ’ ὑμεναίων γόος ἀντίπαλος
λευκῶν τε πέπλων μέλανες στολμοὶ
πέμπουσί μ’ ἔσω
λέκτρων κοίτας ἐς ἐρήμους.
925
ὦ σχῆμα δόμων, πῶς εἰσέλθω;
πῶς δ’ οἰκήσω μεταπίπτοντος
δαίμονος; οἴμοι. πολὺ γὰρ τὸ μέσον·
τότε μὲν πεύκαις σὺν Πηλιάσιν
915
σύν θ’ ὑμεναίοις ἔστειχον ἔσω,
φιλίας ἀλόχου χέρα βαστάζων,
πολυάχητος δ’ εἵπετο κῶμος,
τήν τε θανοῦσαν κἄμ’ ὀλβίζων,
ὡς εὐπατρίδαι καὶ ἀπ’ ἀμφοτέρων
920
ὄντες ἀρίστων σύζυγες εἶμεν·
νῦν δ’ ὑμεναίων γόος ἀντίπαλος
λευκῶν τε πέπλων μέλανες στολμοὶ
πέμπουσί μ’ ἔσω
λέκτρων κοίτας ἐς ἐρήμους.
925
ant.
2
Χορός
παρ’ εὐτυχῆ
σοὶ πότμον ἦλθεν ἀπειροκάκῳ τόδ’
ἄλγος· ἀλλ’ ἔσωσας
βίοτον καὶ ψυχάν.
ἔθανε δάμαρ, ἔλιπε φιλίαν·
930
τί νέον τόδε; πολλοῖς
ἤδη παρέλυσεν
θάνατος δάμαρτας.
παρ’ εὐτυχῆ
σοὶ πότμον ἦλθεν ἀπειροκάκῳ τόδ’
ἄλγος· ἀλλ’ ἔσωσας
βίοτον καὶ ψυχάν.
ἔθανε δάμαρ, ἔλιπε φιλίαν·
930
τί νέον τόδε; πολλοῖς
ἤδη παρέλυσεν
θάνατος δάμαρτας.
Ἄδμητος
φίλοι, γυναικὸς δαίμον’ εὐτυχέστερον
935
τοὐμοῦ νομίζω, καίπερ οὐ δοκοῦνθ’ ὅμως·
τῆς μὲν γὰρ οὐδὲν ἄλγος ἅψεταί ποτε,
πολλῶν δὲ μόχθων εὐκλεὴς ἐπαύσατο.
ἐγὼ δʼ, ὃν οὐ χρῆν ζῆν, παρεὶς τὸ μόρσιμον
λυπρὸν διάξω βίοτον· ἄρτι μανθάνω.
940
πῶς γὰρ δόμων τῶνδ’ εἰσόδους ἀνέξομαι;
τίν’ ἂν προσειπών, τοῦ δὲ προσρηθεὶς ὕπο,
τερπνῆς τύχοιμ’ ἂν ἐξόδου; ποῖ τρέψομαι;
ἡ μὲν γὰρ ἔνδον ἐξελᾷ μ’ ἐρημία,
γυναικὸς εὐνὰς εὖτ’ ἂν εἰσίδω κενὰς
945
θρόνους τ’ ἐν οἷσιν ἷζε, καὶ κατὰ στέγας
αὐχμηρὸν οὖδας, τέκνα δ’ ἀμφὶ γούνασι
πίπτοντα κλαίῃ μητέρʼ, οἳ δὲ δεσπότιν
στένωσιν οἵαν ἐκ δόμων ἀπώλεσαν.
τὰ μὲν κατ’ οἴκους τοιάδʼ· ἔξωθεν δέ με
950
γάμοι τ’ ἐλῶσι Θεσσαλῶν καὶ ξύλλογοι
γυναικοπληθεῖς· οὐ γὰρ ἐξανέξομαι
λεύσσων δάμαρτος τῆς ἐμῆς ὁμήλικας.
ἐρεῖ δέ μ’ ὅστις ἐχθρὸς ὢν κυρεῖ τάδε·
Ἰδοῦ τὸν αἰσχρῶς ζῶνθʼ, ὃς οὐκ ἔτλη θανεῖν,
955
ἀλλ’ ἣν ἔγημεν ἀντιδοὺς ἀψυχίᾳ
πέφευγεν Ἅιδην· εἶτ’ ἀνὴρ εἶναι δοκεῖ;
στυγεῖ δὲ τοὺς τεκόντας, αὐτὸς οὐ θέλων
θανεῖν. τοιάνδε πρὸς κακοῖσι κληδόνα
ἕξω. τί μοι ζῆν δῆτα κέρδιον, φίλοι,
960
κακῶς κλύοντι καὶ κακῶς πεπραγότι;
φίλοι, γυναικὸς δαίμον’ εὐτυχέστερον
935
τοὐμοῦ νομίζω, καίπερ οὐ δοκοῦνθ’ ὅμως·
τῆς μὲν γὰρ οὐδὲν ἄλγος ἅψεταί ποτε,
πολλῶν δὲ μόχθων εὐκλεὴς ἐπαύσατο.
ἐγὼ δʼ, ὃν οὐ χρῆν ζῆν, παρεὶς τὸ μόρσιμον
λυπρὸν διάξω βίοτον· ἄρτι μανθάνω.
940
πῶς γὰρ δόμων τῶνδ’ εἰσόδους ἀνέξομαι;
τίν’ ἂν προσειπών, τοῦ δὲ προσρηθεὶς ὕπο,
τερπνῆς τύχοιμ’ ἂν ἐξόδου; ποῖ τρέψομαι;
ἡ μὲν γὰρ ἔνδον ἐξελᾷ μ’ ἐρημία,
γυναικὸς εὐνὰς εὖτ’ ἂν εἰσίδω κενὰς
945
θρόνους τ’ ἐν οἷσιν ἷζε, καὶ κατὰ στέγας
αὐχμηρὸν οὖδας, τέκνα δ’ ἀμφὶ γούνασι
πίπτοντα κλαίῃ μητέρʼ, οἳ δὲ δεσπότιν
στένωσιν οἵαν ἐκ δόμων ἀπώλεσαν.
τὰ μὲν κατ’ οἴκους τοιάδʼ· ἔξωθεν δέ με
950
γάμοι τ’ ἐλῶσι Θεσσαλῶν καὶ ξύλλογοι
γυναικοπληθεῖς· οὐ γὰρ ἐξανέξομαι
λεύσσων δάμαρτος τῆς ἐμῆς ὁμήλικας.
ἐρεῖ δέ μ’ ὅστις ἐχθρὸς ὢν κυρεῖ τάδε·
Ἰδοῦ τὸν αἰσχρῶς ζῶνθʼ, ὃς οὐκ ἔτλη θανεῖν,
955
ἀλλ’ ἣν ἔγημεν ἀντιδοὺς ἀψυχίᾳ
πέφευγεν Ἅιδην· εἶτ’ ἀνὴρ εἶναι δοκεῖ;
στυγεῖ δὲ τοὺς τεκόντας, αὐτὸς οὐ θέλων
θανεῖν. τοιάνδε πρὸς κακοῖσι κληδόνα
ἕξω. τί μοι ζῆν δῆτα κέρδιον, φίλοι,
960
κακῶς κλύοντι καὶ κακῶς πεπραγότι;
str.
1
Χορός
ἐγὼ καὶ διὰ μούσας
καὶ μετάρσιος ᾖξα, καὶ
πλείστων ἁψάμενος λόγων
κρεῖσσον οὐδὲν Ἀνάγκας
965
ηὗρον, οὐδέ τι φάρμακον
Θρῄσσαις ἐν σανίσιν, τὰς
Ὀρφεία κατέγραψεν
γῆρυς, οὐδ’ ὅσα Φοῖβος Ἀσκληπιάδαις ἔδωκε
970
φάρμακα πολυπόνοις ἀντιτεμὼν βροτοῖσιν.
ἐγὼ καὶ διὰ μούσας
καὶ μετάρσιος ᾖξα, καὶ
πλείστων ἁψάμενος λόγων
κρεῖσσον οὐδὲν Ἀνάγκας
965
ηὗρον, οὐδέ τι φάρμακον
Θρῄσσαις ἐν σανίσιν, τὰς
Ὀρφεία κατέγραψεν
γῆρυς, οὐδ’ ὅσα Φοῖβος Ἀσκληπιάδαις ἔδωκε
970
φάρμακα πολυπόνοις ἀντιτεμὼν βροτοῖσιν.
ant.
1
Χορός
μόνας δ’ οὔτ’ ἐπὶ βωμοὺς
ἔστιν οὔτε βρέτας θεᾶς
ἐλθεῖν, οὐ σφαγίων κλύει.
975
μή μοι, πότνια, μείζων
ἔλθοις ἢ τὸ πρὶν ἐν βίῳ.
καὶ γὰρ Ζεὺς ὅ τι νεύσῃ,
σὺν σοὶ τοῦτο τελευτᾷ.
καὶ τὸν ἐν Χαλύβοις δαμάζεις σὺ βίᾳ σίδαρον,
980
οὐδέ τις ἀποτόμου λήματός ἐστιν αἰδώς.
μόνας δ’ οὔτ’ ἐπὶ βωμοὺς
ἔστιν οὔτε βρέτας θεᾶς
ἐλθεῖν, οὐ σφαγίων κλύει.
975
μή μοι, πότνια, μείζων
ἔλθοις ἢ τὸ πρὶν ἐν βίῳ.
καὶ γὰρ Ζεὺς ὅ τι νεύσῃ,
σὺν σοὶ τοῦτο τελευτᾷ.
καὶ τὸν ἐν Χαλύβοις δαμάζεις σὺ βίᾳ σίδαρον,
980
οὐδέ τις ἀποτόμου λήματός ἐστιν αἰδώς.
str.
2
Χορός
καὶ σ’ ἐν ἀφύκτοισι χερῶν εἷλε θεὰ δεσμοῖς.
τόλμα δʼ· οὐ γὰρ ἀνάξεις ποτ’ ἔνερθεν
985
κλαίων τοὺς φθιμένους ἄνω.
καὶ θεῶν σκότιοι φθίνουσι
παῖδες ἐν θανάτῳ.
990
φίλα μὲν ὅτ’ ἦν μεθ’ ἡμῶν,
φίλα δὲ
καὶ θανοῦσ’ ἔσται,
γενναιοτάταν δὲ πασᾶν ἐζεύξω κλισίαις ἄκοιτιν.
καὶ σ’ ἐν ἀφύκτοισι χερῶν εἷλε θεὰ δεσμοῖς.
τόλμα δʼ· οὐ γὰρ ἀνάξεις ποτ’ ἔνερθεν
985
κλαίων τοὺς φθιμένους ἄνω.
καὶ θεῶν σκότιοι φθίνουσι
παῖδες ἐν θανάτῳ.
990
φίλα μὲν ὅτ’ ἦν μεθ’ ἡμῶν,
φίλα δὲ
καὶ θανοῦσ’ ἔσται,
γενναιοτάταν δὲ πασᾶν ἐζεύξω κλισίαις ἄκοιτιν.
ant.
2
Χορός
μηδὲ νεκρῶν ὡς φθιμένων χῶμα νομιζέσθω
995
τύμβος σᾶς ἀλόχου, θεοῖσι δ’ ὁμοίως
τιμάσθω, σέβας ἐμπόρων.
καί τις δοχμίαν κέλευθον
1000
ἐκβαίνων τόδ’ ἐρεῖ·
Αὕτα ποτὲ προύθαν’ ἀνδρός,
νῦν δ’ ἐστὶ μάκαιρα δαίμων·
χαῖρʼ, ὦ πότνι’, εὖ δὲ δοίης. τοῖαί νιν προσεροῦσι
φῆμαι.
1005
μηδὲ νεκρῶν ὡς φθιμένων χῶμα νομιζέσθω
995
τύμβος σᾶς ἀλόχου, θεοῖσι δ’ ὁμοίως
τιμάσθω, σέβας ἐμπόρων.
καί τις δοχμίαν κέλευθον
1000
ἐκβαίνων τόδ’ ἐρεῖ·
Αὕτα ποτὲ προύθαν’ ἀνδρός,
νῦν δ’ ἐστὶ μάκαιρα δαίμων·
χαῖρʼ, ὦ πότνι’, εὖ δὲ δοίης. τοῖαί νιν προσεροῦσι
φῆμαι.
1005
Alcestis. Euripides. Gilbert Murray. Oxford. 1902.
Tufts University provided support for entering this text.
This text was converted to electronic form by professional data entry and has been proofread to a medium level of accuracy.