Euripides Alcestis

Ἄλκηστις

Ἄδμηθʼ, ὁρᾷς γὰρ τἀμὰ πράγμαθ’ ὡς ἔχει,

280

λέξαι θέλω σοι πρὶν θανεῖν ἃ βούλομαι.

ἐγώ σε πρεσβεύουσα κἀντὶ τῆς ἐμῆς

ψυχῆς καταστήσασα φῶς τόδ’ εἰσορᾶν,

θνῄσκω, παρόν μοι μὴ θανεῖν, ὑπὲρ σέθεν,

ἀλλ’ ἄνδρα τε σχεῖν Θεσσαλῶν ὃν ἤθελον,

285

καὶ δῶμα ναίειν ὄλβιον τυραννίδι.

οὐκ ἠθέλησα ζῆν ἀποσπασθεῖσά σου

σὺν παισὶν ὀρφανοῖσιν, οὐδ’ ἐφεισάμην

ἥβης, ἔχουσ’ ἐν οἷς ἐτερπόμην ἐγώ.

καίτοι σ’ ὁ φύσας χἠ τεκοῦσα προύδοσαν,

290

καλῶς μὲν αὐτοῖς κατθανεῖν ἧκον βίου,

καλῶς δὲ σῶσαι παῖδα κεὐκλεῶς θανεῖν.

μόνος γὰρ αὐτοῖς ἦσθα, κοὔτις ἐλπὶς ἦν

σοῦ κατθανόντος ἄλλα φιτύσειν τέκνα.

κἀγώ τ’ ἂν ἔζων καὶ σὺ τὸν λοιπὸν χρόνον,

295

κοὐκ ἂν μονωθεὶς σῆς δάμαρτος ἔστενες

καὶ παῖδας ὠρφάνευες. ἀλλὰ ταῦτα μὲν

θεῶν τις ἐξέπραξεν ὥσθ’ οὕτως ἔχειν.

εἶεν· σὺ νῦν μοι τῶνδ’ ἀπόμνησαι χάριν·

αἰτήσομαι γάρ σ’—ἀξίαν μὲν οὔποτε·

300

ψυχῆς γὰρ οὐδέν ἐστι τιμιώτερον—

δίκαια δʼ, ὡς φήσεις σύ· τούσδε γὰρ φιλεῖς

οὐχ ἧσσον ἢ ʼγὼ παῖδας, εἴπερ εὖ φρονεῖς·

τούτους ἀνάσχου δεσπότας ἐμῶν δόμων,

καὶ μὴ ʼπιγήμῃς τοῖσδε μητρυιὰν τέκνοις,

305

ἥτις κακίων οὖσ’ ἐμοῦ γυνὴ φθόνῳ

τοῖς σοῖσι κἀμοῖς παισὶ χεῖρα προσβαλεῖ.

μὴ δῆτα δράσῃς ταῦτά γʼ, αἰτοῦμαί σ’ ἐγώ.

ἐχθρὰ γὰρ ἡ ʼπιοῦσα μητρυιὰ τέκνοις

τοῖς πρόσθʼ, ἐχίδνης οὐδὲν ἠπιωτέρα.

310

καὶ παῖς μὲν ἄρσην πατέρ’ ἔχει πύργον μέγαν,

ὃν καὶ προσεῖπε καὶ προσερρήθη πάλιν.

σὺ δʼ, ὦ τέκνον μοι, πῶς κορευθήσῃ καλῶς;

ποίας τυχοῦσα συζύγου τῷ σῷ πατρί;

μή σοί τιν’ αἰσχρὰν προσβαλοῦσα κληδόνα

315

ἥβης ἐν ἀκμῇ σοὺς διαφθείρῃ γάμους.

οὐ γάρ σε μήτηρ οὔτε νυμφεύσει ποτὲ

οὔτ’ ἐν τόκοισι σοῖσι θαρσυνεῖ, τέκνον,

παροῦσʼ, ἵν’ οὐδὲν μητρὸς εὐμενέστερον.

δεῖ γὰρ θανεῖν με· καὶ τόδ’ οὐκ ἐς αὔριον

320

οὐδ’ ἐς τρίτην μοι μηνὸς ἔρχεται κακόν,

ἀλλ’ αὐτίκ’ ἐν τοῖς οὐκέτ’ οὖσι λέξομαι.

χαίροντες εὐφραίνοισθε· καὶ σοὶ μέν, πόσι,

γυναῖκ’ ἀρίστην ἔστι κομπάσαι λαβεῖν,

ὑμῖν δέ, παῖδες, μητρὸς ἐκπεφυκέναι.

325

Χορός

θάρσει· πρὸ τούτου γὰρ λέγειν οὐχ ἅζομαι·

δράσει τάδʼ, εἴπερ μὴ φρενῶν ἁμαρτάνει.

Ἄδμητος

ἔσται τάδ’ ἔσται, μὴ τρέσῃς· ἐπεὶ σ’ ἐγὼ

καὶ ζῶσαν εἶχον καὶ θανοῦσ’ ἐμὴ γυνὴ

μόνη κεκλήσῃ, κοὔτις ἀντὶ σοῦ ποτε

330

τόνδ’ ἄνδρα νύμφη Θεσσαλὶς προσφθέγξεται.

οὐκ ἔστιν οὕτως οὔτε πατρὸς εὐγενοῦς

οὔτ’ εἶδος ἄλλως ἐκπρεπεστάτη γυνή.

ἅλις δὲ παίδων· τῶνδ’ ὄνησιν εὔχομαι

θεοῖς γενέσθαι· σοῦ γὰρ οὐκ ὠνήμεθα.

335

οἴσω δὲ πένθος οὐκ ἐτήσιον τὸ σόν,

ἀλλ’ ἔστ’ ἂν αἰὼν οὑμὸς ἀντέχῃ, γύναι,

στυγῶν μὲν ἥ μ’ ἔτικτεν, ἐχθαίρων δ’ ἐμὸν

πατέρα· λόγῳ γὰρ ἦσαν οὐκ ἔργῳ φίλοι.

σὺ δ’ ἀντιδοῦσα τῆς ἐμῆς τὰ φίλτατα

340

ψυχῆς ἔσωσας. ἆρά μοι στένειν πάρα

τοιᾶσδ’ ἁμαρτάνοντι συζύγου σέθεν;

παύσω δὲ κώμους συμποτῶν θ’ ὁμιλίας

στεφάνους τε μοῦσάν θ’ ἣ κατεῖχ’ ἐμοὺς δόμους.

οὐ γάρ ποτ’ οὔτ’ ἂν βαρβίτου θίγοιμ’ ἔτι

345

οὔτ’ ἂν φρέν’ ἐξαίροιμι πρὸς Λίβυν λακεῖν

αὐλόν· σὺ γάρ μου τέρψιν ἐξείλου βίου.

σοφῇ δὲ χειρὶ τεκτόνων δέμας τὸ σὸν

εἰκασθὲν ἐν λέκτροισιν ἐκταθήσεται,

ᾧ προσπεσοῦμαι καὶ περιπτύσσων χέρας

350

ὄνομα καλῶν σὸν τὴν φίλην ἐν ἀγκάλαις

δόξω γυναῖκα καίπερ οὐκ ἔχων ἔχειν·

ψυχρὰν μέν, οἶμαι, τέρψιν, ἀλλ’ ὅμως βάρος

ψυχῆς ἀπαντλοίην ἄν. ἐν δ’ ὀνείρασι

φοιτῶσά μ’ εὐφραίνοις ἄν· ἡδὺ γὰρ φίλους

355

κἀν νυκτὶ λεύσσειν, ὅντιν’ ἂν παρῇ χρόνον.

εἰ δ’ Ὀρφέως μοι γλῶσσα καὶ μέλος παρῆν,

ὥστ’ ἢ κόρην Δήμητρος ἢ κείνης πόσιν

ὕμνοισι κηλήσαντά σ’ ἐξ Ἅιδου λαβεῖν,

κατῆλθον ἄν, καί μ’ οὔθ’ ὁ Πλούτωνος κύων

360

οὔθ’ οὑπὶ κώπῃ ψυχοπομπὸς ἂν Χάρων

ἔσχον, πρὶν ἐς φῶς σὸν καταστῆσαι βίον.

ἀλλ’ οὖν ἐκεῖσε προσδόκα μʼ, ὅταν θάνω,

καὶ δῶμ’ ἑτοίμαζʼ, ὡς συνοικήσουσά μοι.

ἐν ταῖσιν αὐταῖς γάρ μ’ ἐπισκήψω κέδροις

365

σοὶ τούσδε θεῖναι πλευρά τ’ ἐκτεῖναι πέλας

πλευροῖσι τοῖς σοῖς· μηδὲ γὰρ θανών ποτε

σοῦ χωρὶς εἴην τῆς μόνης πιστῆς ἐμοί.

Χορός

καὶ μὴν ἐγώ σοι πένθος ὡς φίλος φίλῳ

λυπρὸν συνοίσω τῆσδε· καὶ γὰρ ἀξία.

370

Ἄλκηστις

ὦ παῖδες, αὐτοὶ δὴ τάδ’ εἰσηκούσατε

πατρὸς λέγοντος μὴ γαμεῖν ἄλλην ποτὲ

γυναῖκ’ ἐφ’ ὑμῖν μηδ’ ἀτιμάσειν ἐμέ.

Ἄδμητος

καὶ νῦν γέ φημι, καὶ τελευτήσω τάδε.

Ἄλκηστις

ἐπὶ τοῖσδε παῖδας χειρὸς ἐξ ἐμῆς δέχου.

375

Ἄδμητος

δέχομαι, φίλον γε δῶρον ἐκ φίλης χερός.

Ἄλκηστις

σὺ νῦν γενοῦ τοῖσδ’ ἀντ’ ἐμοῦ μήτηρ τέκνοις.

Ἄδμητος

πολλή μ’ ἀνάγκη, σοῦ γ’ ἀπεστερημένοις.

Ἄλκηστις

ὦ τέκνʼ, ὅτε ζῆν χρῆν μʼ, ἀπέρχομαι κάτω.

Ἄδμητος

οἴμοι, τί δράσω δῆτα σοῦ μονούμενος;

380

Ἄλκηστις

χρόνος μαλάξει σʼ· οὐδέν ἐσθ’ ὁ κατθανών.