Sophocles Trachiniae

Δηιάνειρα

πεπυσμένη μέν, ὡς ἀπεικάσαι, πάρει

πάθημα τοὐμόν· ὡς δʼ ἐγὼ θυμοφθορῶ,

μήτʼ ἐκμάθοις παθοῦσα νῦν τʼ ἄπειρος εἶ.

τὸ γὰρ νεάζον ἐν τοιοῖσδε βόσκεται

χώροισιν αὑτοῦ, καί νιν οὐ θάλπος θεοῦ

145

οὐδʼ ὄμβρος οὐδὲ πνευμάτων οὐδὲν κλονεῖ,

ἀλλʼ ἡδοναῖς ἄμοχθον ἐξαίρει βίον

ἐς τοῦθʼ ἕως τις ἀντὶ παρθένου γυνὴ

κληθῇ λάβῃ τʼ ἐν νυκτὶ φροντίδων μέρος,

ἤτοι πρὸς ἀνδρὸς ἢ τέκνων φοβουμένη.

150

τότʼ ἄν τις εἰσίδοιτο, τὴν αὑτοῦ σκοπῶν

πρᾶξιν, κακοῖσιν οἷς ἐγὼ βαρύνομαι.

πάθη μὲν οὖν δὴ πόλλʼ ἔγωγʼ ἐκλαυσάμην·

ἓν δʼ, οἷον οὔπω πρόσθεν, αὐτίκʼ ἐξερῶ.

ὁδὸν γὰρ ἦμος τὴν τελευταίαν ἄναξ

155

ὡρμᾶτʼ ἀπʼ οἴκων Ἡρακλῆς, τότʼ ἐν δόμοις

λείπει παλαιὰν δέλτον ἐγγεγραμμένην

ξυνθήμαθʼ, ἁμοὶ πρόσθεν οὐκ ἔτλη ποτέ,

πολλοὺς ἀγῶνας ἐξιών, οὔπω φράσαι,

ἀλλʼ ὥς τι δράσων εἷρπε κοὐ θανούμενος.

160

νῦν δʼ ὡς ἔτʼ οὐκ ὢν εἶπε μὲν λέχους ὅ τι

χρείη μʼ ἑλέσθαι κτῆσιν εἶπε δʼ ἣν τέκνοις

μοῖραν πατρῴας γῆς διαιρετὸν νέμοι,

χρόνον προτάξας ὡς τρίμηνον ἡνίκα

χώρας ἀπείη κἀνιαύσιον βεβώς,

165

τότʼ ἢ θανεῖν χρείη σφε τῷδε τῷ χρόνῳ

ἢ τοῦθʼ ὑπεκδραμόντα τοῦ χρόνου τέλος

τὸ λοιπὸν ἤδη ζῆν ἀλυπήτῳ βίῳ.

τοιαῦτʼ ἔφραζε πρὸς θεῶν εἱμαρμένα

τῶν Ἡρακλείων ἐκτελευτᾶσθαι πόνων,

170

ὡς τὴν παλαιὰν φηγὸν αὐδῆσαί ποτε

Δωδῶνι δισσῶν ἐκ Πελειάδων ἔφη.

καὶ τῶνδε ναμέρτεια συμβαίνει χρόνου

τοῦ νῦν παρόντος, ὡς τελεσθῆναι χρεών·

ὥσθʼ ἡδέως εὕδουσαν ἐκπηδᾶν ἐμὲ

175

φόβῳ, φίλαι, ταρβοῦσαν, εἴ με χρὴ μένειν

πάντων ἀρίστου φωτὸς ἐστερημένην.

Χορός

εὐφημίαν νῦν ἴσχʼ· ἐπεὶ καταστεφῆ

στείχονθʼ ὁρῶ τινʼ ἄνδρα πρὸς χαρὰν λόγων.

Ἄγγελος

δέσποινα Δῃάνειρα, πρῶτος ἀγγέλων

180

ὄκνου σε λύσω· τὸν γὰρ Ἀλκμήνης τόκον

καὶ ζῶντʼ ἐπίστω καὶ κρατοῦντα κἀκ μάχης

ἄγοντʼ ἀπαρχὰς θεοῖσι τοῖς ἐγχωρίοις.

Δηιάνειρα

τίνʼ εἶπας, ὦ γεραιέ, τόνδε μοι λόγον;

Ἄγγελος

τάχʼ ἐς δόμους σοὺς τὸν πολύζηλον πόσιν

185

ἥξειν φανέντα σὺν κράτει νικηφόρῳ.

Δηιάνειρα

καὶ τοῦ τόδʼ ἀστῶν ἢ ξένων μαθὼν λέγεις;

Ἄγγελος

ἐν βουθερεῖ λειμῶνι πρὸς πολλοὺς θροεῖ

Λίχας ὁ κῆρυξ ταῦτα· τοῦδʼ ἐγὼ κλύων

ἀπῇξʼ, ὅπως τοι πρῶτος ἀγγείλας τάδε

190

πρὸς σοῦ τι κερδάναιμι καὶ κτῴμην χάριν.

Δηιάνειρα

αὐτὸς δὲ πῶς ἄπεστιν, εἴπερ εὐτυχεῖ;

Ἄγγελος

οὐκ εὐμαρείᾳ χρώμενος πολλῇ, γύναι.

κύκλῳ γὰρ αὐτὸν Μηλιεὺς ἅπας λεὼς

κρίνει παραστάς, οὐδʼ ἔχει βῆναι πρόσω·

195

τὸ γὰρ ποθοῦν ἕκαστος ἐκμαθεῖν θέλων

οὐκ ἂν μεθεῖτο, πρὶν καθʼ ἡδονὴν κλύειν.

οὕτως ἐκεῖνος οὐχ ἑκών, ἑκοῦσι δὲ

ξύνεστιν· ὄψει δʼ αὐτὸν αὐτίκʼ ἐμφανῆ.

Δηιάνειρα

ὦ Ζεῦ, τὸν Οἴτης ἄτομον ὃς λειμῶνʼ ἔχεις,

200

ἔδωκας ἡμῖν ἀλλὰ σὺν χρόνῳ χαράν.

φωνήσατʼ, ὦ γυναῖκες, αἵ τʼ εἴσω στέγης

αἵ τʼ ἐκτὸς αὐλῆς, ὡς ἄελπτον ὄμμʼ ἐμοὶ

φήμης ἀνασχὸν τῆσδε νῦν καρπούμεθα.