Sophocles Trachiniae

Δηιάνειρα

ἦμος, φίλαι, κατʼ οἶκον ὁ ξένος θροεῖ

ταῖς αἰχμαλώτοις παισὶν ὡς ἐπʼ ἐξόδῳ,

τῆμος θυραῖος ἦλθον ὡς ὑμᾶς λάθρᾳ,

τὰ μὲν φράσουσα χερσὶν ἁτεχνησάμην,

τὰ δʼ οἷα πάσχω συγκατοικτιουμένη.

535

κόρην γάρ, οἶμαι δʼ οὐκέτʼ, ἀλλʼ ἐζευγμένην,

παρεισδέδεγμαι φόρτον ὥστε ναυτίλος,

λωβητὸν ἐμπόλημα τῆς ἐμῆς φρενός.

καὶ νῦν δύʼ οὖσαι μίμνομεν μιᾶς ὑπὸ

χλαίνης ὑπαγκάλισμα. τοιάδʼ Ἡρακλῆς,

540

ὁ πιστὸς ἡμῖν κἀγαθὸς καλούμενος,

οἰκούριʼ ἀντέπεμψε τοῦ μακροῦ χρόνου.

ἐγὼ δὲ θυμοῦσθαι μὲν οὐκ ἐπίσταμαι

νοσοῦντι κείνῳ πολλὰ τῇδε τῇ νόσῳ·

τὸ δʼ αὖ ξυνοικεῖν τῇδʼ ὁμοῦ τίς ἂν γυνὴ

545

δύναιτο, κοινωνοῦσα τῶν αὐτῶν γάμων;

ὁρῶ γὰρ ἥβην τὴν μὲν ἕρπουσαν πρόσω,

τὴν δὲ φθίνουσαν· ὧν ἀφαρπάζειν φιλεῖ

ὀφθαλμὸς ἄνθος, τῶν δʼ ὑπεκτρέπει πόδα.

ταῦτʼ οὖν φοβοῦμαι μὴ πόσις μὲν Ἡρακλῆς

550

ἐμὸς καλῆται, τῆς νεωτέρας δʼ ἀνήρ.

ἀλλʼ οὐ γάρ, ὥσπερ εἶπον, ὀργαίνειν καλὸν

γυναῖκα νοῦν ἔχουσαν· ᾗ δʼ ἔχω, φίλαι,

λυτήριον λώφημα, τῇδʼ ὑμῖν φράσω.

ἦν μοι παλαιὸν δῶρον ἀρχαίου ποτὲ

555

θηρός, λέβητι χαλκέῳ κεκρυμμένον,

ὃ παῖς ἔτʼ οὖσα τοῦ δασυστέρνου παρὰ

Νέσσου φθίνοντος ἐκ φονῶν ἀνειλόμην,

ὃς τὸν βαθύρρουν ποταμὸν Εὔηνον βροτοὺς

μισθοῦ ʼπόρευε χερσίν, οὔτε πομπίμοις

560

κώπαις ἐρέσσων οὔτε λαίφεσιν νεώς.

ὃς κἀμέ, τὸν πατρῷον ἡνίκα στόλον

ξὺν Ἡρακλεῖ τὸ πρῶτον εὖνις ἑσπόμην,

φέρων ἐπʼ ὤμοις, ἡνίκʼ ἦ μέσῳ πόρῳ,

ψαύει ματαίαις χερσίν· ἐκ δʼ ἤυσʼ ἐγώ,

565

χὠ Ζηνὸς εὐθὺς παῖς ἐπιστρέψας χεροῖν

ἧκεν κομήτην ἰόν· ἐς δὲ πλεύμονας

στέρνων διερροίζησεν. ἐκθνῄσκων δʼ ὁ θὴρ

τοσοῦτον εἶπε· παῖ γέροντος Οἰνέως,

τοσόνδʼ ὀνήσει τῶν ἐμῶν, ἐὰν πίθῃ,

570

πορθμῶν, ὁθούνεχʼ ὑστάτην σʼ ἔπεμψʼ ἐγώ·

ἐὰν γὰρ ἀμφίθρεπτον αἷμα τῶν ἐμῶν

σφαγῶν ἐνέγκῃ χερσίν, ᾗ μελαγχόλους

ἔβαψεν ἰοὺς θρέμμα Λερναίας ὕδρας,

ἔσται φρενός σοι τοῦτο κηλητήριον

575

τῆς Ἡρακλείας, ὥστε μήτινʼ εἰσιδὼν

στέρξει γυναῖκα κεῖνος ἀντὶ σοῦ πλέον.

τοῦτʼ ἐννοήσασʼ, ὦ φίλαι, δόμοις γὰρ ἦν

κείνου θανόντος ἐγκεκλῃμένον καλῶς,

χιτῶνα τόνδʼ ἔβαψα, προσβαλοῦσʼ ὅσα

580

ζῶν κεῖνος εἶπε· καὶ πεπείρανται τάδε.

κακὰς δὲ τόλμας μήτʼ ἐπισταίμην ἐγὼ

μήτʼ ἐκμάθοιμι, τάς τε τολμώσας στυγῶ·

φίλτροις δʼ ἐάν πως τήνδʼ ὑπερβαλώμεθα

τὴν παῖδα καὶ θέλκτροισι τοῖς ἐφʼ Ἡρακλεῖ,

585

μεμηχάνηται τοὔργον, εἴ τι μὴ δοκῶ

πράσσειν μάταιον· εἰ δὲ μή, πεπαύσομαι.

Χορός

ἀλλʼ εἴ τις ἐστὶ πίστις ἐν τοῖς δρωμένοις,

δοκεῖς παρʼ ἡμῖν οὐ βεβουλεῦσθαι κακῶς.

Δηιάνειρα

οὕτως ἔχει γʼ ἡ πίστις, ὡς τὸ μὲν δοκεῖν

590

ἔνεστι, πείρᾳ δʼ οὐ προσωμίλησά πω·

Χορός

ἀλλʼ εἰδέναι χρὴ δρῶσαν, ὡς οὐδʼ εἰ δοκεῖς

ἔχειν, ἔχοις ἂν γνῶμα, μὴ πειρωμένη.

Δηιάνειρα

ἀλλʼ αὐτίκʼ εἰσόμεσθα, τόνδε γὰρ βλέπω

θυραῖον ἤδη· διὰ τάχους δʼ ἐλεύσεται.

595

μόνον παρʼ ὑμῶν εὖ στεγοίμεθʼ· ὡς σκότῳ

κἂν αἰσχρὰ πράσσῃς, οὔποτʼ αἰσχύνῃ πεσεῖ.

Λίχας

τί χρὴ ποεῖν; σήμαινε, τέκνον Οἰνέως,

ὡς ἐσμὲν ἤδη τῷ μακρῷ χρόνῳ βραδεῖς.

Δηιάνειρα

ἀλλʼ αὐτὰ δή σοι ταῦτα καὶ πράσσω, Λίχα,

600

ἕως σὺ ταῖς ἔσωθεν ἠγορῶ ξέναις,

ὅπως φέρῃς μοι τόνδε ταναϋφῆ πέπλον,

δώρημʼ ἐκείνῳ τἀνδρὶ τῆς ἐμῆς χερός.

διδοὺς δὲ τόνδε φράζʼ ὅπως μηδεὶς βροτῶν

κείνου πάροιθεν ἀμφιδύσεται χροΐ,

605

μηδʼ ὄψεταί νιν μήτε φέγγος ἡλίου

μήθʼ ἕρκος ἱερὸν μήτʼ ἐφέστιον σέλας,

πρὶν κεῖνος αὐτὸν φανερὸς ἐμφανῶς σταθεὶς

δείξῃ θεοῖσιν ἡμέρᾳ ταυροσφάγῳ.

οὕτω γὰρ ηὔγμην, εἴ ποτʼ αὐτὸν ἐς δόμους

610

ἴδοιμι σωθέντʼ ἢ κλύοιμι πανδίκως,

στελεῖν χιτῶνι τῷδε καὶ φανεῖν θεοῖς

θυτῆρα καινῷ καινὸν ἐν πεπλώματι.

καὶ τῶνδʼ ἀποίσεις σῆμʼ, ὃ κεῖνος εὐμαθὲς

σφραγῖδος ἕρκει τῷδʼ ἐπὸν μαθήσεται.

615

ἀλλʼ ἕρπε, καὶ φύλασσε πρῶτα μὲν νόμον,

τὸ μὴ ʼπιθυμεῖν πομπὸς ὢν περισσὰ δρᾶν·

ἔπειθʼ ὅπως ἂν ἡ χάρις κείνου τέ σοι

κἀμοῦ ξυνελθοῦσʼ ἐξ ἁπλῆς διπλῆ φανῇ.

Λίχας

ἀλλʼ εἴπερ Ἑρμοῦ τήνδε πομπεύω τέχνην

620

βέβαιον, οὔ τι μὴ σφαλῶ γʼ ἐν σοί ποτε,

τὸ μὴ οὐ τόδʼ ἄγγος ὡς ἔχει δεῖξαι φέρων,

λόγων τε πίστιν ὧν λέγεις ἐφαρμόσαι.

Δηιάνειρα

στείχοις ἂν ἤδη· καὶ γὰρ ἐξεπίστασαι

τά γʼ ἐν δόμοισιν ὡς ἔχοντα τυγχάνει.

625

Λίχας

ἐπίσταμαί τε καὶ φράσω σεσωσμένα.

Δηιάνειρα

ἀλλʼ οἶσθα μὲν δὴ καὶ τὰ τῆς ξένης ὁρῶν

προσδέγματʼ, αὐτὴν ὡς ἐδεξάμην φίλως.

Λίχας

ὥστʼ ἐκπλαγῆναι τοὐμὸν ἡδονῇ κέαρ.

Δηιάνειρα

τί δῆτʼ ἂν ἄλλο γʼ ἐννέποις; δέδοικα γὰρ

630

μὴ πρῲ λέγοις ἂν τὸν πόθον τὸν ἐξ ἐμοῦ,

πρὶν εἰδέναι τἀκεῖθεν εἰ ποθούμεθα.