Χορός
ἐγὼ μὲν ἤδη καὶ πάλαι νεὼς ὁμοῦ
στείχων ἂν ἦ σοι τῆς ἐμῆς, εἰ μὴ πέλας
Ὀδυσσέα στείχοντα τόν τʼ Ἀχιλλέως
γόνον πρὸς ἡμᾶς δεῦρʼ ἰόντʼ ἐλεύσσομεν.
1220
ἐγὼ μὲν ἤδη καὶ πάλαι νεὼς ὁμοῦ
στείχων ἂν ἦ σοι τῆς ἐμῆς, εἰ μὴ πέλας
Ὀδυσσέα στείχοντα τόν τʼ Ἀχιλλέως
γόνον πρὸς ἡμᾶς δεῦρʼ ἰόντʼ ἐλεύσσομεν.
1220
Ὀδυσσεύς
οὐκ ἂν φράσειας ἥντινʼ αὖ παλίντροπος
κέλευθον ἕρπεις ὧδε σὺν σπουδῇ ταχύς;
οὐκ ἂν φράσειας ἥντινʼ αὖ παλίντροπος
κέλευθον ἕρπεις ὧδε σὺν σπουδῇ ταχύς;
Νεοπτόλεμος
λύσων ὅσʼ ἐξήμαρτον ἐν τῷ πρὶν χρόνῳ.
λύσων ὅσʼ ἐξήμαρτον ἐν τῷ πρὶν χρόνῳ.
Ὀδυσσεύς
δεινόν γε φωνεῖς· ἡ δʼ ἁμαρτία τίς ἦν;
δεινόν γε φωνεῖς· ἡ δʼ ἁμαρτία τίς ἦν;
Νεοπτόλεμος
ἣν σοὶ πιθόμενος τῷ τε σύμπαντι στρατῷ
1225
ἣν σοὶ πιθόμενος τῷ τε σύμπαντι στρατῷ
1225
Ὀδυσσεύς
ἔπραξας ἔργον ποῖον ὧν οὔ σοι πρέπον;
ἔπραξας ἔργον ποῖον ὧν οὔ σοι πρέπον;
Νεοπτόλεμος
ἀπάταισιν αἰσχραῖς ἄνδρα καὶ δόλοις ἑλών.
ἀπάταισιν αἰσχραῖς ἄνδρα καὶ δόλοις ἑλών.
Ὀδυσσεύς
τὸν ποῖον; ὤμοι· μῶν τι βουλεύει νέον;
τὸν ποῖον; ὤμοι· μῶν τι βουλεύει νέον;
Νεοπτόλεμος
νέον μὲν οὐδέν, τῷ δὲ Ποίαντος τόκῳ,
1230
νέον μὲν οὐδέν, τῷ δὲ Ποίαντος τόκῳ,
1230
Ὀδυσσεύς
τί χρῆμα δράσεις; ὥς μʼ ὑπῆλθέ τις φόβος.
τί χρῆμα δράσεις; ὥς μʼ ὑπῆλθέ τις φόβος.
Νεοπτόλεμος
παρʼ οὗπερ ἔλαβον τάδε τὰ τόξʼ, αὖθις πάλιν
παρʼ οὗπερ ἔλαβον τάδε τὰ τόξʼ, αὖθις πάλιν
Ὀδυσσεύς
ὦ Ζεῦ, τί λέξεις; οὔ τί που δοῦναι νοεῖς;
ὦ Ζεῦ, τί λέξεις; οὔ τί που δοῦναι νοεῖς;
Νεοπτόλεμος
αἰσχρῶς γὰρ αὐτὰ κοὐ δίκῃ λαβὼν ἔχω.
αἰσχρῶς γὰρ αὐτὰ κοὐ δίκῃ λαβὼν ἔχω.
Ὀδυσσεύς
πρὸς θεῶν, πότερα δὴ κερτομῶν λέγεις τάδε;
1235
πρὸς θεῶν, πότερα δὴ κερτομῶν λέγεις τάδε;
1235
Νεοπτόλεμος
εἰ κερτόμησίς ἐστι τἀληθῆ λέγειν.
εἰ κερτόμησίς ἐστι τἀληθῆ λέγειν.
Ὀδυσσεύς
τί φής, Ἀχιλλέως παῖ; τίνʼ εἴρηκας λόγον;
τί φής, Ἀχιλλέως παῖ; τίνʼ εἴρηκας λόγον;
Νεοπτόλεμος
δὶς ταὐτὰ βούλει καὶ τρὶς ἀναπολεῖν μʼ ἔπη;
δὶς ταὐτὰ βούλει καὶ τρὶς ἀναπολεῖν μʼ ἔπη;
Ὀδυσσεύς
ἀρχὴν κλύειν ἂν οὐδʼ ἅπαξ ἐβουλόμην.
ἀρχὴν κλύειν ἂν οὐδʼ ἅπαξ ἐβουλόμην.
Νεοπτόλεμος
εὖ νῦν ἐπίστω πάντʼ ἀκηκοὼς λόγον.
1240
εὖ νῦν ἐπίστω πάντʼ ἀκηκοὼς λόγον.
1240
Ὀδυσσεύς
ἔστιν τις, ἔστιν ὅς σε κωλύσει τὸ δρᾶν.
ἔστιν τις, ἔστιν ὅς σε κωλύσει τὸ δρᾶν.
Νεοπτόλεμος
τί φής; τίς ἔσται μʼ οὑπικωλύσων τάδε;
τί φής; τίς ἔσται μʼ οὑπικωλύσων τάδε;
Ὀδυσσεύς
ξύμπας Ἀχαιῶν λαός, ἐν δὲ τοῖς ἐγώ.
ξύμπας Ἀχαιῶν λαός, ἐν δὲ τοῖς ἐγώ.
Νεοπτόλεμος
σοφὸς πεφυκὼς οὐδὲν ἐξαυδᾷς σοφόν.
σοφὸς πεφυκὼς οὐδὲν ἐξαυδᾷς σοφόν.
Ὀδυσσεύς
σὺ δʼ οὔτε φωνεῖς οὔτε δρασείεις σοφά.
1245
σὺ δʼ οὔτε φωνεῖς οὔτε δρασείεις σοφά.
1245
Νεοπτόλεμος
ἀλλʼ εἰ δίκαια, τῶν σοφῶν κρείσσω τάδε.
ἀλλʼ εἰ δίκαια, τῶν σοφῶν κρείσσω τάδε.
Ὀδυσσεύς
καὶ πῶς δίκαιον, ἅ γʼ ἔλαβες βουλαῖς ἐμαῖς, πάλιν μεθεῖναι ταῦτα;
καὶ πῶς δίκαιον, ἅ γʼ ἔλαβες βουλαῖς ἐμαῖς, πάλιν μεθεῖναι ταῦτα;
Νεοπτόλεμος
τὴν ἁμαρτίαν
αἰσχρὰν ἁμαρτὼν ἀναλαβεῖν πειράσομαι.
τὴν ἁμαρτίαν
αἰσχρὰν ἁμαρτὼν ἀναλαβεῖν πειράσομαι.
Ὀδυσσεύς
στρατὸν δʼ Ἀχαιῶν οὐ φοβεῖ, πράσσων τάδε;
1250
στρατὸν δʼ Ἀχαιῶν οὐ φοβεῖ, πράσσων τάδε;
1250
Νεοπτόλεμος
ξὺν τῷ δικαίῳ τὸν σὸν οὐ ταρβῶ φόβον.
ξὺν τῷ δικαίῳ τὸν σὸν οὐ ταρβῶ φόβον.
Ὀδυσσεύς
ξὺν τῷ δικαίῳ χεὶρ ἐμή σʼ ἀναγκάσει.
ξὺν τῷ δικαίῳ χεὶρ ἐμή σʼ ἀναγκάσει.
Νεοπτόλεμος
ἀλλʼ οὐδέ τοι σῇ χειρὶ πείθομαι τὸ δρᾶν.
ἀλλʼ οὐδέ τοι σῇ χειρὶ πείθομαι τὸ δρᾶν.
Ὀδυσσεύς
οὔ τἄρα Τρωσίν, ἀλλὰ σοὶ μαχούμεθα.
οὔ τἄρα Τρωσίν, ἀλλὰ σοὶ μαχούμεθα.
Νεοπτόλεμος
ἴτω τὸ μέλλον.
ἴτω τὸ μέλλον.
Ὀδυσσεύς
χεῖρα δεξιὰν ὁρᾷς
κώπης ἐπιψαύουσαν;
1255
χεῖρα δεξιὰν ὁρᾷς
κώπης ἐπιψαύουσαν;
1255
Νεοπτόλεμος
ἀλλὰ κἀμέ τοι
ταὐτὸν τόδʼ ὄψει δρῶντα κοὐ μέλλοντʼ ἔτι.
ἀλλὰ κἀμέ τοι
ταὐτὸν τόδʼ ὄψει δρῶντα κοὐ μέλλοντʼ ἔτι.
Ὀδυσσεύς
καίτοι σʼ ἐάσω· τῷ δὲ σύμπαντι στρατῷ
λέξω τάδʼ ἐλθών, ὅς σε τιμωρήσεται.
καίτοι σʼ ἐάσω· τῷ δὲ σύμπαντι στρατῷ
λέξω τάδʼ ἐλθών, ὅς σε τιμωρήσεται.
Νεοπτόλεμος
ἐσωφρόνησας· κἂν τὰ λοίφʼ οὕτω φρονῇς,
ἴσως ἂν ἐκτὸς κλαυμάτων ἔχοις πόδα.
1260
σὺ δʼ, ὦ Ποίαντος παῖ, Φιλοκτήτην λέγω,
ἔξελθʼ, ἀμείψας τάσδε πετρήρεις στέγας.
ἐσωφρόνησας· κἂν τὰ λοίφʼ οὕτω φρονῇς,
ἴσως ἂν ἐκτὸς κλαυμάτων ἔχοις πόδα.
1260
σὺ δʼ, ὦ Ποίαντος παῖ, Φιλοκτήτην λέγω,
ἔξελθʼ, ἀμείψας τάσδε πετρήρεις στέγας.
Φιλοκτήτης
τίς αὖ παρʼ ἄντροις θόρυβος ἵσταται βοῆς;
τί μʼ ἐκκαλεῖσθε; τοῦ κεχρημένοι, ξένοι;
ὤμοι· κακὸν τὸ χρῆμα. μῶν τί μοι νέα
1265
πάρεστε πρὸς κακοῖσι πέμποντες κακά;
τίς αὖ παρʼ ἄντροις θόρυβος ἵσταται βοῆς;
τί μʼ ἐκκαλεῖσθε; τοῦ κεχρημένοι, ξένοι;
ὤμοι· κακὸν τὸ χρῆμα. μῶν τί μοι νέα
1265
πάρεστε πρὸς κακοῖσι πέμποντες κακά;
Νεοπτόλεμος
θάρσει· λόγους δʼ ἄκουσον οὓς ἥκω φέρων.
θάρσει· λόγους δʼ ἄκουσον οὓς ἥκω φέρων.
Φιλοκτήτης
δέδοικʼ ἔγωγε· καὶ τὰ πρὶν γὰρ ἐκ λόγων
καλῶν κακῶς ἔπραξα, σοῖς πεισθεὶς λόγοις.
δέδοικʼ ἔγωγε· καὶ τὰ πρὶν γὰρ ἐκ λόγων
καλῶν κακῶς ἔπραξα, σοῖς πεισθεὶς λόγοις.
Νεοπτόλεμος
οὔκουν ἔνεστι καὶ μεταγνῶναι πάλιν;
1270
οὔκουν ἔνεστι καὶ μεταγνῶναι πάλιν;
1270
Φιλοκτήτης
τοιοῦτος ἦσθα τοῖς λόγοισι χὤτε μου
τὰ τόξʼ ἔκλεπτες, πιστός, ἀτηρὸς λάθρᾳ.
τοιοῦτος ἦσθα τοῖς λόγοισι χὤτε μου
τὰ τόξʼ ἔκλεπτες, πιστός, ἀτηρὸς λάθρᾳ.
Νεοπτόλεμος
ἀλλʼ οὔ τι μὴν νῦν· βούλομαι δέ σου κλύειν,
πότερα δέδοκταί σοι μένοντι καρτερεῖν
ἢ πλεῖν μεθʼ ἡμῶν;
1275
ἀλλʼ οὔ τι μὴν νῦν· βούλομαι δέ σου κλύειν,
πότερα δέδοκταί σοι μένοντι καρτερεῖν
ἢ πλεῖν μεθʼ ἡμῶν;
1275
Φιλοκτήτης
παῦε, μὴ λέξῃς πέρα·
μάτην γὰρ ἃν εἴπῃς γε πάντʼ εἰρήσεται.
παῦε, μὴ λέξῃς πέρα·
μάτην γὰρ ἃν εἴπῃς γε πάντʼ εἰρήσεται.
Νεοπτόλεμος
οὕτω δέδοκται;
οὕτω δέδοκται;
Φιλοκτήτης
καὶ πέρα γʼ ἴσθʼ ἢ λέγω.
καὶ πέρα γʼ ἴσθʼ ἢ λέγω.
Νεοπτόλεμος
ἀλλʼ ἤθελον μὲν ἄν σε πεισθῆναι λόγοις
ἐμοῖσιν· εἰ δὲ μή τι πρὸς καιρὸν λέγων
κυρῶ, πέπαυμαι.
1280
ἀλλʼ ἤθελον μὲν ἄν σε πεισθῆναι λόγοις
ἐμοῖσιν· εἰ δὲ μή τι πρὸς καιρὸν λέγων
κυρῶ, πέπαυμαι.
1280
Φιλοκτήτης
πάντα γὰρ φράσεις μάτην.
οὐ γάρ ποτʼ εὔνουν τὴν ἐμὴν κτήσει φρένα,
ὅστις γʼ ἐμοῦ δόλοισι τὸν βίον λαβὼν
ἀπεστέρηκας, κᾆτα νουθετεῖς ἐμὲ
ἐλθών, ἀρίστου πατρὸς αἴσχιστος γεγώς.
ὄλοισθʼ, Ἀτρεῖδαι μὲν μάλιστʼ, ἔπειτα δὲ ὁ Λαρτίου παῖς καὶ σύ.
1285
πάντα γὰρ φράσεις μάτην.
οὐ γάρ ποτʼ εὔνουν τὴν ἐμὴν κτήσει φρένα,
ὅστις γʼ ἐμοῦ δόλοισι τὸν βίον λαβὼν
ἀπεστέρηκας, κᾆτα νουθετεῖς ἐμὲ
ἐλθών, ἀρίστου πατρὸς αἴσχιστος γεγώς.
ὄλοισθʼ, Ἀτρεῖδαι μὲν μάλιστʼ, ἔπειτα δὲ ὁ Λαρτίου παῖς καὶ σύ.
1285
Νεοπτόλεμος
μὴ ʼπεύξῃ πέρα·
δέχου δὲ χειρὸς ἐξ ἐμῆς βέλη τάδε.
μὴ ʼπεύξῃ πέρα·
δέχου δὲ χειρὸς ἐξ ἐμῆς βέλη τάδε.
Φιλοκτήτης
πῶς εἶπας; ἆρα δεύτερον δολούμεθα;
πῶς εἶπας; ἆρα δεύτερον δολούμεθα;
Νεοπτόλεμος
ἀπώμοσʼ ἁγνὸν Ζηνὸς ὑψίστου σέβας.
ἀπώμοσʼ ἁγνὸν Ζηνὸς ὑψίστου σέβας.
Φιλοκτήτης
ὦ φίλτατʼ εἰπών, εἰ λέγεις ἐτήτυμα.
1290
ὦ φίλτατʼ εἰπών, εἰ λέγεις ἐτήτυμα.
1290
Νεοπτόλεμος
τοὔργον παρέσται φανερόν· ἀλλὰ δεξιὰν
πρότεινε χεῖρα, καὶ κράτει τῶν σῶν ὅπλων.
τοὔργον παρέσται φανερόν· ἀλλὰ δεξιὰν
πρότεινε χεῖρα, καὶ κράτει τῶν σῶν ὅπλων.
Ὀδυσσεύς
ἐγὼ δʼ ἀπαυδῶ γʼ, ᾧ θεοὶ ξυνίστορες,
ὑπέρ τʼ Ἀτρειδῶν τοῦ τε σύμπαντος στρατοῦ.
ἐγὼ δʼ ἀπαυδῶ γʼ, ᾧ θεοὶ ξυνίστορες,
ὑπέρ τʼ Ἀτρειδῶν τοῦ τε σύμπαντος στρατοῦ.
Φιλοκτήτης
τέκνον, τίνος φώνημα, μῶν Ὀδυσσέως,
1295
ἐπῃσθόμην;
τέκνον, τίνος φώνημα, μῶν Ὀδυσσέως,
1295
ἐπῃσθόμην;
Ὀδυσσεύς
σάφʼ ἴσθι· καὶ πέλας γʼ ὁρᾷς,
ὅς σʼ ἐς τὰ Τροίας πεδίʼ ἀποστελῶ βίᾳ,
ἐάν τʼ Ἀχιλλέως παῖς ἐάν τε μὴ θέλῃ·
σάφʼ ἴσθι· καὶ πέλας γʼ ὁρᾷς,
ὅς σʼ ἐς τὰ Τροίας πεδίʼ ἀποστελῶ βίᾳ,
ἐάν τʼ Ἀχιλλέως παῖς ἐάν τε μὴ θέλῃ·
Φιλοκτήτης
ἀλλʼ οὔ τι χαίρων, ἢν τόδʼ ὀρθωθῇ βέλος.
ἀλλʼ οὔ τι χαίρων, ἢν τόδʼ ὀρθωθῇ βέλος.
Νεοπτόλεμος
ἆ, μηδαμῶς, μή, πρὸς θεῶν, μεθῇς βέλος.
1300
ἆ, μηδαμῶς, μή, πρὸς θεῶν, μεθῇς βέλος.
1300
Φιλοκτήτης
μέθες με, πρὸς θεῶν, χεῖρα, φίλτατον τέκνον.
μέθες με, πρὸς θεῶν, χεῖρα, φίλτατον τέκνον.
Νεοπτόλεμος
οὐκ ἂν μεθείην.
οὐκ ἂν μεθείην.
Φιλοκτήτης
φεῦ· τί μʼ ἄνδρα πολέμιον
ἐχθρόν τʼ ἀφείλου μὴ κτανεῖν τόξοις ἐμοῖς;
φεῦ· τί μʼ ἄνδρα πολέμιον
ἐχθρόν τʼ ἀφείλου μὴ κτανεῖν τόξοις ἐμοῖς;
Νεοπτόλεμος
ἀλλʼ οὔτʼ ἐμοὶ τοῦτʼ ἐστὶν οὔτε σοὶ καλόν.
ἀλλʼ οὔτʼ ἐμοὶ τοῦτʼ ἐστὶν οὔτε σοὶ καλόν.
Φιλοκτήτης
ἀλλʼ οὖν τοσοῦτόν γʼ ἴσθι, τοὺς πρώτους στρατοῦ,
1305
τοὺς τῶν Ἀχαιῶν ψευδοκήρυκας, κακοὺς
ὄντας πρὸς αἰχμήν, ἐν δὲ τοῖς λόγοις θρασεῖς.
ἀλλʼ οὖν τοσοῦτόν γʼ ἴσθι, τοὺς πρώτους στρατοῦ,
1305
τοὺς τῶν Ἀχαιῶν ψευδοκήρυκας, κακοὺς
ὄντας πρὸς αἰχμήν, ἐν δὲ τοῖς λόγοις θρασεῖς.
Νεοπτόλεμος
εἶεν· τὰ μὲν δὴ τόξʼ ἔχεις, κοὐκ ἔσθʼ ὅτου
ὀργὴν ἔχοις ἂν οὐδὲ μέμψιν εἰς ἐμέ.
εἶεν· τὰ μὲν δὴ τόξʼ ἔχεις, κοὐκ ἔσθʼ ὅτου
ὀργὴν ἔχοις ἂν οὐδὲ μέμψιν εἰς ἐμέ.
Φιλοκτήτης
ξύμφημι· τὴν φύσιν δʼ ἔδειξας, ὦ τέκνον,
1310
ἐξ ἧς ἔβλαστες, οὐχὶ Σισύφου πατρός,
ἀλλʼ ἐξ Ἀχιλλέως, ὃς μετὰ ζώντων ὅτʼ ἦν
ἤκουʼ ἄριστα, νῦν δὲ τῶν τεθνηκότων.
ξύμφημι· τὴν φύσιν δʼ ἔδειξας, ὦ τέκνον,
1310
ἐξ ἧς ἔβλαστες, οὐχὶ Σισύφου πατρός,
ἀλλʼ ἐξ Ἀχιλλέως, ὃς μετὰ ζώντων ὅτʼ ἦν
ἤκουʼ ἄριστα, νῦν δὲ τῶν τεθνηκότων.
Νεοπτόλεμος
ἥσθην πατέρα τὸν ἀμὸν εὐλογοῦντά σε
αὐτόν τʼ ἔμʼ· ὧν δέ σου τυχεῖν ἐφίεμαι,
1315
ἄκουσον. ἀνθρώποισι τὰς μὲν ἐκ θεῶν
τύχας δοθείσας ἔστʼ ἀναγκαῖον φέρειν·
ὅσοι δʼ ἑκουσίοισιν ἔγκεινται βλάβαις,
ὥσπερ σύ, τούτοις οὔτε συγγνώμην ἔχειν
δίκαιόν ἐστιν οὔτʼ ἐποικτίρειν τινά.
1320
σὺ δʼ ἠγρίωσαι, κοὔτε σύμβουλον δέχει,
ἐάν τε νουθετῇ τις εὐνοίᾳ λέγων,
στυγεῖς, πολέμιον δυσμενῆ θʼ ἡγούμενος.
ὅμως δὲ λέξω· Ζῆνα δʼ ὅρκιον καλῶ·
καὶ ταῦτʼ ἐπίστω καὶ γράφου φρενῶν ἔσω.
1325
σὺ γὰρ νοσεῖς τόδʼ ἄλγος ἐκ θείας τύχης,
Χρύσης πελασθεὶς φύλακος, ὃς τὸν ἀκαλυφῆ
σηκὸν φυλάσσει κρύφιος οἰκουρῶν ὄφις·
καὶ παῦλαν ἴσθι τῆσδε μή ποτʼ ἂν τυχεῖν
νόσου βαρείας, ἕως ἂν αὑτὸς ἥλιος
1330
ταύτῃ μὲν αἴρῃ, τῇδε δʼ αὖ δύνῃ πάλιν,
πρὶν ἂν τὰ Τροίας πεδίʼ ἑκὼν αὐτὸς μόλῃς,
καὶ τοῖν παρʼ ἡμῖν ἐντυχὼν Ἀσκληπίδαιν
νόσου μαλαχθῇς τῆσδε, καὶ τὰ πέργαμα
ξὺν τοῖσδε τόξοις ξύν τʼ ἐμοὶ πέρσας φανῇς.
1335
ὡς δʼ οἶδα ταῦτα τῇδʼ ἔχοντʼ ἐγὼ φράσω.
ἀνὴρ γὰρ ἡμῖν ἐστιν ἐκ Τροίας ἁλούς,
Ἕλενος ἀριστόμαντις, ὃς λέγει σαφῶς
ὡς δεῖ γενέσθαι ταῦτα· καὶ πρὸς τοῖσδʼ ἔτι
ὡς ἔστʼ ἀνάγκη τοῦ παρεστῶτος θέρους
1340
Τροίαν ἁλῶναι πᾶσαν· ἢ δίδωσʼ ἑκὼν
κτείνειν ἑαυτόν, ἢν τάδε ψευσθῇ λέγων.
ταῦτʼ οὖν ἐπεὶ κάτοισθα, συγχώρει θέλων.
καλὴ γὰρ ἡ ʼπίκτησις, Ἑλλήνων ἕνα
κριθέντʼ ἄριστον τοῦτο μὲν παιωνίας
1345
ἐς χεῖρας ἐλθεῖν, εἶτα τὴν πολύστονον
Τροίαν ἑλόντα κλέος ὑπέρτατον λαβεῖν.
ἥσθην πατέρα τὸν ἀμὸν εὐλογοῦντά σε
αὐτόν τʼ ἔμʼ· ὧν δέ σου τυχεῖν ἐφίεμαι,
1315
ἄκουσον. ἀνθρώποισι τὰς μὲν ἐκ θεῶν
τύχας δοθείσας ἔστʼ ἀναγκαῖον φέρειν·
ὅσοι δʼ ἑκουσίοισιν ἔγκεινται βλάβαις,
ὥσπερ σύ, τούτοις οὔτε συγγνώμην ἔχειν
δίκαιόν ἐστιν οὔτʼ ἐποικτίρειν τινά.
1320
σὺ δʼ ἠγρίωσαι, κοὔτε σύμβουλον δέχει,
ἐάν τε νουθετῇ τις εὐνοίᾳ λέγων,
στυγεῖς, πολέμιον δυσμενῆ θʼ ἡγούμενος.
ὅμως δὲ λέξω· Ζῆνα δʼ ὅρκιον καλῶ·
καὶ ταῦτʼ ἐπίστω καὶ γράφου φρενῶν ἔσω.
1325
σὺ γὰρ νοσεῖς τόδʼ ἄλγος ἐκ θείας τύχης,
Χρύσης πελασθεὶς φύλακος, ὃς τὸν ἀκαλυφῆ
σηκὸν φυλάσσει κρύφιος οἰκουρῶν ὄφις·
καὶ παῦλαν ἴσθι τῆσδε μή ποτʼ ἂν τυχεῖν
νόσου βαρείας, ἕως ἂν αὑτὸς ἥλιος
1330
ταύτῃ μὲν αἴρῃ, τῇδε δʼ αὖ δύνῃ πάλιν,
πρὶν ἂν τὰ Τροίας πεδίʼ ἑκὼν αὐτὸς μόλῃς,
καὶ τοῖν παρʼ ἡμῖν ἐντυχὼν Ἀσκληπίδαιν
νόσου μαλαχθῇς τῆσδε, καὶ τὰ πέργαμα
ξὺν τοῖσδε τόξοις ξύν τʼ ἐμοὶ πέρσας φανῇς.
1335
ὡς δʼ οἶδα ταῦτα τῇδʼ ἔχοντʼ ἐγὼ φράσω.
ἀνὴρ γὰρ ἡμῖν ἐστιν ἐκ Τροίας ἁλούς,
Ἕλενος ἀριστόμαντις, ὃς λέγει σαφῶς
ὡς δεῖ γενέσθαι ταῦτα· καὶ πρὸς τοῖσδʼ ἔτι
ὡς ἔστʼ ἀνάγκη τοῦ παρεστῶτος θέρους
1340
Τροίαν ἁλῶναι πᾶσαν· ἢ δίδωσʼ ἑκὼν
κτείνειν ἑαυτόν, ἢν τάδε ψευσθῇ λέγων.
ταῦτʼ οὖν ἐπεὶ κάτοισθα, συγχώρει θέλων.
καλὴ γὰρ ἡ ʼπίκτησις, Ἑλλήνων ἕνα
κριθέντʼ ἄριστον τοῦτο μὲν παιωνίας
1345
ἐς χεῖρας ἐλθεῖν, εἶτα τὴν πολύστονον
Τροίαν ἑλόντα κλέος ὑπέρτατον λαβεῖν.
Φιλοκτήτης
ὦ στυγνὸς αἰών, τί με, τί δῆτʼ ἔχεις ἄνω
βλέποντα κοὐκ ἀφῆκας εἰς Ἅιδου μολεῖν;
οἴμοι, τί δράσω; πῶς ἀπιστήσω λόγοις
1350
τοῖς τοῦδʼ, ὃς εὔνους ὢν ἐμοὶ παρῄνεσεν;
ἀλλʼ εἰκάθω δῆτʼ; εἶτα πῶς ὁ δύσμορος
εἰς φῶς τάδʼ ἔρξας εἶμι; τῷ προσήγορος;
πῶς, ὦ τὰ πάντʼ ἰδόντες ἀμφʼ ἐμοὶ κύκλοι,
ταῦτʼ ἐξανασχήσεσθε, τοῖσιν Ἀτρέως
1355
ἐμὲ ξυνόντα παισίν, οἵ μʼ ἀπώλεσαν;
πῶς τῷ πανώλει παιδὶ τῷ Λαερτίου;
οὐ γάρ με τἄλγος τῶν παρελθόντων δάκνει,
ἀλλʼ οἷα χρὴ παθεῖν με πρὸς τούτων ἔτι
δοκῶ προλεύσσειν· οἷς γὰρ ἡ γνώμη κακῶν
1360
μήτηρ γένηται, τἄλλα παιδεύει κακούς.
καὶ σοῦ δʼ ἔγωγε θαυμάσας ἔχω τόδε.
χρῆν γάρ σε μήτʼ αὐτόν ποτʼ ἐς Τροίαν μολεῖν
ἡμᾶς τʼ ἀπείργειν, οἵ γέ σου καθύβρισαν,
πατρὸς γέρας συλῶντες, εἶτα τοῖσδε σὺ
1365
εἶ ξυμμαχήσων, κἄμʼ ἀναγκάζεις τόδε;
μὴ δῆτα, τέκνον· ἀλλʼ ἅ μοι ξυνώμοσας,
πέμψον πρὸς οἴκους· καὐτὸς ἐν Σκύρῳ μένων
ἔα κακῶς αὐτοὺς ἀπόλλυσθαι κακούς.
χοὔτω διπλῆν μὲν ἐξ ἐμοῦ κτήσει χάριν,
1370
διπλῆν δὲ πατρός, κοὐ κακοὺς ἐπωφελῶν
δόξεις ὁμοῖος τοῖς κακοῖς πεφυκέναι.
ὦ στυγνὸς αἰών, τί με, τί δῆτʼ ἔχεις ἄνω
βλέποντα κοὐκ ἀφῆκας εἰς Ἅιδου μολεῖν;
οἴμοι, τί δράσω; πῶς ἀπιστήσω λόγοις
1350
τοῖς τοῦδʼ, ὃς εὔνους ὢν ἐμοὶ παρῄνεσεν;
ἀλλʼ εἰκάθω δῆτʼ; εἶτα πῶς ὁ δύσμορος
εἰς φῶς τάδʼ ἔρξας εἶμι; τῷ προσήγορος;
πῶς, ὦ τὰ πάντʼ ἰδόντες ἀμφʼ ἐμοὶ κύκλοι,
ταῦτʼ ἐξανασχήσεσθε, τοῖσιν Ἀτρέως
1355
ἐμὲ ξυνόντα παισίν, οἵ μʼ ἀπώλεσαν;
πῶς τῷ πανώλει παιδὶ τῷ Λαερτίου;
οὐ γάρ με τἄλγος τῶν παρελθόντων δάκνει,
ἀλλʼ οἷα χρὴ παθεῖν με πρὸς τούτων ἔτι
δοκῶ προλεύσσειν· οἷς γὰρ ἡ γνώμη κακῶν
1360
μήτηρ γένηται, τἄλλα παιδεύει κακούς.
καὶ σοῦ δʼ ἔγωγε θαυμάσας ἔχω τόδε.
χρῆν γάρ σε μήτʼ αὐτόν ποτʼ ἐς Τροίαν μολεῖν
ἡμᾶς τʼ ἀπείργειν, οἵ γέ σου καθύβρισαν,
πατρὸς γέρας συλῶντες, εἶτα τοῖσδε σὺ
1365
εἶ ξυμμαχήσων, κἄμʼ ἀναγκάζεις τόδε;
μὴ δῆτα, τέκνον· ἀλλʼ ἅ μοι ξυνώμοσας,
πέμψον πρὸς οἴκους· καὐτὸς ἐν Σκύρῳ μένων
ἔα κακῶς αὐτοὺς ἀπόλλυσθαι κακούς.
χοὔτω διπλῆν μὲν ἐξ ἐμοῦ κτήσει χάριν,
1370
διπλῆν δὲ πατρός, κοὐ κακοὺς ἐπωφελῶν
δόξεις ὁμοῖος τοῖς κακοῖς πεφυκέναι.
Νεοπτόλεμος
λέγεις μὲν εἰκότʼ, ἀλλʼ ὅμως σε βούλομαι
θεοῖς τε πιστεύσαντα τοῖς τʼ ἐμοῖς λόγοις
φίλου μετʼ ἀνδρὸς τοῦδε τῆσδʼ ἐκπλεῖν χθονός.
1375
λέγεις μὲν εἰκότʼ, ἀλλʼ ὅμως σε βούλομαι
θεοῖς τε πιστεύσαντα τοῖς τʼ ἐμοῖς λόγοις
φίλου μετʼ ἀνδρὸς τοῦδε τῆσδʼ ἐκπλεῖν χθονός.
1375
Φιλοκτήτης
ἦ πρὸς τὰ Τροίας πεδία καὶ τὸν Ἀτρέως
ἔχθιστον υἱὸν τῷδε δυστήνῳ ποδί;
ἦ πρὸς τὰ Τροίας πεδία καὶ τὸν Ἀτρέως
ἔχθιστον υἱὸν τῷδε δυστήνῳ ποδί;
Νεοπτόλεμος
πρὸς τοὺς μὲν οὖν σε τήνδε τʼ ἔμπυον βάσιν
παύσοντας ἄλγους κἀποσώσοντας νόσου.
πρὸς τοὺς μὲν οὖν σε τήνδε τʼ ἔμπυον βάσιν
παύσοντας ἄλγους κἀποσώσοντας νόσου.
Φιλοκτήτης
ὦ δεινὸν αἶνον αἰνέσας, τί φής ποτε;
1380
ὦ δεινὸν αἶνον αἰνέσας, τί φής ποτε;
1380
Νεοπτόλεμος
ἃ σοί τε κἀμοὶ λῷσθʼ ὁρῶ τελούμενα.
ἃ σοί τε κἀμοὶ λῷσθʼ ὁρῶ τελούμενα.
Φιλοκτήτης
καὶ ταῦτα λέξας οὐ καταισχύνει θεούς;
καὶ ταῦτα λέξας οὐ καταισχύνει θεούς;
Νεοπτόλεμος
πῶς γάρ τις αἰσχύνοιτʼ ἂν ὠφελῶν φίλους·
πῶς γάρ τις αἰσχύνοιτʼ ἂν ὠφελῶν φίλους·
Φιλοκτήτης
λέγεις δʼ Ἀτρείδαις ὄφελος ἢ ʼπʼ ἐμοὶ τόδε;
λέγεις δʼ Ἀτρείδαις ὄφελος ἢ ʼπʼ ἐμοὶ τόδε;
Νεοπτόλεμος
σοί που, φίλος γʼ ὤν, χὠ λόγος τοιόσδε μου.
1385
σοί που, φίλος γʼ ὤν, χὠ λόγος τοιόσδε μου.
1385
Φιλοκτήτης
πῶς, ὅς γε τοῖς ἐχθροῖσί μʼ ἐκδοῦναι θέλεις;
πῶς, ὅς γε τοῖς ἐχθροῖσί μʼ ἐκδοῦναι θέλεις;
Νεοπτόλεμος
ὦ τᾶν, διδάσκου μὴ θρασύνεσθαι κακοῖς.
ὦ τᾶν, διδάσκου μὴ θρασύνεσθαι κακοῖς.
Φιλοκτήτης
ὀλεῖς με, γιγνώσκω σε, τοῖσδε τοῖς λόγοις.
ὀλεῖς με, γιγνώσκω σε, τοῖσδε τοῖς λόγοις.
Νεοπτόλεμος
οὔκουν ἔγωγε· φημὶ δʼ οὔ σε μανθάνειν.
οὔκουν ἔγωγε· φημὶ δʼ οὔ σε μανθάνειν.
Φιλοκτήτης
ἐγὼ οὐκ Ἀτρείδας ἐκβαλόντας οἶδά με;
1390
ἐγὼ οὐκ Ἀτρείδας ἐκβαλόντας οἶδά με;
1390
Νεοπτόλεμος
ἀλλʼ ἐκβαλόντες εἰ πάλιν σώσουσʼ ὅρα.
ἀλλʼ ἐκβαλόντες εἰ πάλιν σώσουσʼ ὅρα.
Φιλοκτήτης
οὐδέποθʼ ἑκόντα γʼ ὥστε τὴν Τροίαν ἰδεῖν.
οὐδέποθʼ ἑκόντα γʼ ὥστε τὴν Τροίαν ἰδεῖν.
Νεοπτόλεμος
τί δῆτʼ ἂν ἡμεῖς δρῷμεν, εἰ σέ γʼ ἐν λόγοις
πείσειν δυνησόμεσθα μηδὲν ὧν λέγω;
ὡς ῥᾷστʼ ἐμοὶ μὲν τῶν λόγων λῆξαι, σὲ δὲ
1395
ζῆν, ὥσπερ ἤδη ζῇς, ἄνευ σωτηρίας.
τί δῆτʼ ἂν ἡμεῖς δρῷμεν, εἰ σέ γʼ ἐν λόγοις
πείσειν δυνησόμεσθα μηδὲν ὧν λέγω;
ὡς ῥᾷστʼ ἐμοὶ μὲν τῶν λόγων λῆξαι, σὲ δὲ
1395
ζῆν, ὥσπερ ἤδη ζῇς, ἄνευ σωτηρίας.
Φιλοκτήτης
ἔα με πάσχειν ταῦθʼ ἅπερ παθεῖν με δεῖ·
ἃ δʼ ᾔνεσάς μοι δεξιᾶς ἐμῆς θιγών,
πέμπειν πρὸς οἴκους, ταῦτά μοι πρᾶξον, τέκνον,
καὶ μὴ βράδυνε μηδʼ ἐπιμνησθῇς ἔτι
1400
Τροίας· ἅλις γάρ μοι τεθρήνηται γόοις.
ἔα με πάσχειν ταῦθʼ ἅπερ παθεῖν με δεῖ·
ἃ δʼ ᾔνεσάς μοι δεξιᾶς ἐμῆς θιγών,
πέμπειν πρὸς οἴκους, ταῦτά μοι πρᾶξον, τέκνον,
καὶ μὴ βράδυνε μηδʼ ἐπιμνησθῇς ἔτι
1400
Τροίας· ἅλις γάρ μοι τεθρήνηται γόοις.
Νεοπτόλεμος
εἰ δοκεῖ, στείχωμεν.
εἰ δοκεῖ, στείχωμεν.
Φιλοκτήτης
ὦ γενναῖον εἰρηκὼς ἔπος.
ὦ γενναῖον εἰρηκὼς ἔπος.
Νεοπτόλεμος
ἀντέρειδε νῦν βάσιν σήν.
ἀντέρειδε νῦν βάσιν σήν.
Φιλοκτήτης
εἰς ὅσον γʼ ἐγὼ σθένω.
εἰς ὅσον γʼ ἐγὼ σθένω.
Νεοπτόλεμος
αἰτίαν δὲ πῶς Ἀχαιῶν φεύξομαι;
αἰτίαν δὲ πῶς Ἀχαιῶν φεύξομαι;
Φιλοκτήτης
μὴ φροντίσῃς.
μὴ φροντίσῃς.
Νεοπτόλεμος
τί γάρ, ἐὰν πορθῶσι χώραν τὴν ἐμήν;
1405
τί γάρ, ἐὰν πορθῶσι χώραν τὴν ἐμήν;
1405
Φιλοκτήτης
ἐγὼ παρὼν
ἐγὼ παρὼν
Νεοπτόλεμος
τίνα προσωφέλησιν ἔρξεις;
τίνα προσωφέλησιν ἔρξεις;
Φιλοκτήτης
βέλεσι τοῖς Ἡρακλέους
βέλεσι τοῖς Ἡρακλέους
Νεοπτόλεμος
πῶς λέγεις;
πῶς λέγεις;
Φιλοκτήτης
εἴρξω πελάζειν.
εἴρξω πελάζειν.
Νεοπτόλεμος
στεῖχε προσκύσας χθόνα.
στεῖχε προσκύσας χθόνα.
Ἡρακλῆς
μήπω γε, πρὶν ἂν τῶν ἡμετέρων
ἀίῃς μύθων, παῖ Ποίαντος·
φάσκειν δʼ αὐδὴν τὴν Ἡρακλέους
1410
ἀκοῇ τε κλύειν λεύσσειν τʼ ὄψιν.
τὴν σὴν δʼ ἥκω χάριν οὐρανίας
ἕδρας προλιπών,
τὰ Διός τε φράσων βουλεύματά σοι
1415
κατερητύσων θʼ ὁδὸν ἣν στέλλει·
σὺ δʼ ἐμῶν μύθων ἐπάκουσον.
καὶ πρῶτα μέν σοι τὰς ἐμὰς λέξω τύχας,
ὅσους πονήσας καὶ διεξελθὼν πόνους
ἀθάνατον ἀρετὴν ἔσχον, ὡς πάρεσθʼ ὁρᾶν.
1420
καὶ σοί, σάφʼ ἴσθι, τοῦτʼ ὀφείλεται παθεῖν,
ἐκ τῶν πόνων τῶνδʼ εὐκλεᾶ θέσθαι βίον.
ἐλθὼν δὲ σὺν τῷδʼ ἀνδρὶ πρὸς τὸ Τρωικὸν
πόλισμα, πρῶτον μὲν νόσου παύσει λυγρᾶς,
ἀρετῇ τε πρῶτος ἐκκριθεὶς στρατεύματος,
1425
Πάριν μέν, ὃς τῶνδʼ αἴτιος κακῶν ἔφυ,
τόξοισι τοῖς ἐμοῖσι νοσφιεῖς βίου,
πέρσεις τε Τροίαν, σκῦλά τʼ εἰς μέλαθρα σὰ
πέμψεις, ἀριστεῖʼ ἐκλαβὼν στρατεύματος,
Ποίαντι πατρὶ πρὸς πάτρας Οἴτης πλάκα.
1430
ἃ δʼ ἂν λάβῃς σὺ σκῦλα τοῦδε τοῦ στρατοῦ,
τόξων ἐμῶν μνημεῖα πρὸς πυρὰν ἐμὴν
κόμιζε. καὶ σοὶ ταῦτʼ, Ἀχιλλέως τέκνον,
παρῄνεσʼ· οὔτε γὰρ σὺ τοῦδʼ ἄτερ σθένεις
ἑλεῖν τὸ Τροίας πεδίον οὔθʼ οὗτος σέθεν.
1435
ἀλλʼ ὡς λέοντε συννόμω φυλάσσετον
οὗτος σὲ καὶ σὺ τόνδʼ· ἐγὼ δʼ Ἀσκληπιὸν
παυστῆρα πέμψω σῆς νόσου πρὸς Ἴλιον.
τὸ δεύτερον γὰρ τοῖς ἐμοῖς αὐτὴν χρεὼν
τόξοις ἁλῶναι. τοῦτο δʼ ἐννοεῖθʼ, ὅταν
1440
πορθῆτε γαῖαν, εὐσεβεῖν τὰ πρὸς θεούς·
ὡς τἄλλα πάντα δεύτερʼ ἡγεῖται πατὴρ
Ζεύς· οὐ γὰρ εὐσέβεια συνθνῄσκει βροτοῖς·
κἂν ζῶσι κἂν θάνωσιν, οὐκ ἀπόλλυται.
μήπω γε, πρὶν ἂν τῶν ἡμετέρων
ἀίῃς μύθων, παῖ Ποίαντος·
φάσκειν δʼ αὐδὴν τὴν Ἡρακλέους
1410
ἀκοῇ τε κλύειν λεύσσειν τʼ ὄψιν.
τὴν σὴν δʼ ἥκω χάριν οὐρανίας
ἕδρας προλιπών,
τὰ Διός τε φράσων βουλεύματά σοι
1415
κατερητύσων θʼ ὁδὸν ἣν στέλλει·
σὺ δʼ ἐμῶν μύθων ἐπάκουσον.
καὶ πρῶτα μέν σοι τὰς ἐμὰς λέξω τύχας,
ὅσους πονήσας καὶ διεξελθὼν πόνους
ἀθάνατον ἀρετὴν ἔσχον, ὡς πάρεσθʼ ὁρᾶν.
1420
καὶ σοί, σάφʼ ἴσθι, τοῦτʼ ὀφείλεται παθεῖν,
ἐκ τῶν πόνων τῶνδʼ εὐκλεᾶ θέσθαι βίον.
ἐλθὼν δὲ σὺν τῷδʼ ἀνδρὶ πρὸς τὸ Τρωικὸν
πόλισμα, πρῶτον μὲν νόσου παύσει λυγρᾶς,
ἀρετῇ τε πρῶτος ἐκκριθεὶς στρατεύματος,
1425
Πάριν μέν, ὃς τῶνδʼ αἴτιος κακῶν ἔφυ,
τόξοισι τοῖς ἐμοῖσι νοσφιεῖς βίου,
πέρσεις τε Τροίαν, σκῦλά τʼ εἰς μέλαθρα σὰ
πέμψεις, ἀριστεῖʼ ἐκλαβὼν στρατεύματος,
Ποίαντι πατρὶ πρὸς πάτρας Οἴτης πλάκα.
1430
ἃ δʼ ἂν λάβῃς σὺ σκῦλα τοῦδε τοῦ στρατοῦ,
τόξων ἐμῶν μνημεῖα πρὸς πυρὰν ἐμὴν
κόμιζε. καὶ σοὶ ταῦτʼ, Ἀχιλλέως τέκνον,
παρῄνεσʼ· οὔτε γὰρ σὺ τοῦδʼ ἄτερ σθένεις
ἑλεῖν τὸ Τροίας πεδίον οὔθʼ οὗτος σέθεν.
1435
ἀλλʼ ὡς λέοντε συννόμω φυλάσσετον
οὗτος σὲ καὶ σὺ τόνδʼ· ἐγὼ δʼ Ἀσκληπιὸν
παυστῆρα πέμψω σῆς νόσου πρὸς Ἴλιον.
τὸ δεύτερον γὰρ τοῖς ἐμοῖς αὐτὴν χρεὼν
τόξοις ἁλῶναι. τοῦτο δʼ ἐννοεῖθʼ, ὅταν
1440
πορθῆτε γαῖαν, εὐσεβεῖν τὰ πρὸς θεούς·
ὡς τἄλλα πάντα δεύτερʼ ἡγεῖται πατὴρ
Ζεύς· οὐ γὰρ εὐσέβεια συνθνῄσκει βροτοῖς·
κἂν ζῶσι κἂν θάνωσιν, οὐκ ἀπόλλυται.
Φιλοκτήτης
ὦ φθέγμα ποθεινὸν ἐμοὶ πέμψας
1445
χρόνιός τε φανείς,
οὐκ ἀπιθήσω τοῖς σοῖς μύθοις.
ὦ φθέγμα ποθεινὸν ἐμοὶ πέμψας
1445
χρόνιός τε φανείς,
οὐκ ἀπιθήσω τοῖς σοῖς μύθοις.
Νεοπτόλεμος
κἀγὼ γνώμην ταύτῃ τίθεμαι.
κἀγὼ γνώμην ταύτῃ τίθεμαι.
Ἡρακλῆς
μή νυν χρόνιοι μέλλετε πράσσειν·
καιρὸς καὶ πλοῦς
1450
ὅδʼ ἐπείγει γὰρ κατὰ πρύμνην.
μή νυν χρόνιοι μέλλετε πράσσειν·
καιρὸς καὶ πλοῦς
1450
ὅδʼ ἐπείγει γὰρ κατὰ πρύμνην.
Φιλοκτήτης
φέρε νυν στείχων χώραν καλέσω.
χαῖρʼ, ὦ μέλαθρον ξύμφρουρον ἐμοί,
νύμφαι τʼ ἔνυδροι λειμωνιάδες,
καὶ κτύπος ἄρσην πόντου προβολῆς,
1455
οὗ πολλάκι δὴ τοὐμὸν ἐτέγχθη
κρᾶτʼ ἐνδόμυχον πληγαῖσι νότου,
πολλὰ δὲ φωνῆς τῆς ἡμετέρας
Ἑρμαῖον ὄρος παρέπεμψεν ἐμοὶ
στόνον ἀντίτυπον χειμαζομένῳ.
1460
νῦν δʼ, ὦ κρῆναι Λύκιόν τε ποτόν,
λείπομεν ὑμᾶς, λείπομεν ἤδη
δόξης οὔ ποτε τῆσδʼ ἐπιβάντες.
χαῖρʼ, ὦ Λήμνου πέδον ἀμφίαλον,
καί μʼ εὐπλοίᾳ πέμψον ἀμέμπτως,
1465
ἔνθʼ ἡ μεγάλη Μοῖρα κομίζει
γνώμη τε φίλων χὠ πανδαμάτωρ
δαίμων, ὃς ταῦτʼ ἐπέκρανεν.
φέρε νυν στείχων χώραν καλέσω.
χαῖρʼ, ὦ μέλαθρον ξύμφρουρον ἐμοί,
νύμφαι τʼ ἔνυδροι λειμωνιάδες,
καὶ κτύπος ἄρσην πόντου προβολῆς,
1455
οὗ πολλάκι δὴ τοὐμὸν ἐτέγχθη
κρᾶτʼ ἐνδόμυχον πληγαῖσι νότου,
πολλὰ δὲ φωνῆς τῆς ἡμετέρας
Ἑρμαῖον ὄρος παρέπεμψεν ἐμοὶ
στόνον ἀντίτυπον χειμαζομένῳ.
1460
νῦν δʼ, ὦ κρῆναι Λύκιόν τε ποτόν,
λείπομεν ὑμᾶς, λείπομεν ἤδη
δόξης οὔ ποτε τῆσδʼ ἐπιβάντες.
χαῖρʼ, ὦ Λήμνου πέδον ἀμφίαλον,
καί μʼ εὐπλοίᾳ πέμψον ἀμέμπτως,
1465
ἔνθʼ ἡ μεγάλη Μοῖρα κομίζει
γνώμη τε φίλων χὠ πανδαμάτωρ
δαίμων, ὃς ταῦτʼ ἐπέκρανεν.
Χορός
χωρῶμεν δὴ πάντες ἀολλεῖς,
νύμφαις ἁλίαισιν ἐπευξάμενοι
1470
νόστου σωτῆρας ἱκέσθαι.
χωρῶμεν δὴ πάντες ἀολλεῖς,
νύμφαις ἁλίαισιν ἐπευξάμενοι
1470
νόστου σωτῆρας ἱκέσθαι.
Philoctetes. Sophocles. Francis Storr. London. 1913.
Tufts University provided support for entering this text.
This text was converted to electronic form by professional data entry and has been proofread to a medium level of accuracy.