Sophocles Philoctetes

Φιλοκτήτης

ἔχοντες , ὡς ἔοικε , σύμβολον σαφὲς

λύπης πρὸς ἡμᾶς , ὦ ξένοι , πεπλεύκατε ,

καί μοι προσᾴδεθʼ ὥστε γιγνώσκειν ὅτι

405

ταῦτʼ ἐξ Ἀτρειδῶν ἔργα κἀξ Ὀδυσσέως .

ἔξοιδα γάρ νιν παντὸς ἂν λόγου κακοῦ

γλώσσῃ θιγόντα καὶ πανουργίας , ἀφʼ ἧς

μηδὲν δίκαιον ἐς τέλος μέλλοι ποεῖν .

ἀλλʼ οὔ τι τοῦτο θαῦμʼ ἔμοιγʼ , ἀλλʼ εἰ παρὼν

410

Αἴας ὁ μείζων ταῦθʼ ὁρῶν ἠνείχετο .

Νεοπτόλεμος

οὐκ ἦν ἔτι ζῶν , ὦ ξένʼ · οὐ γὰρ ἄν ποτε

ζῶντός γʼ ἐκείνου ταῦτʼ ἐσυλήθην ἐγώ .

Φιλοκτήτης

πῶς εἶπας ; ἀλλʼ ἦ χοὖτος οἴχεται θανών ;

Νεοπτόλεμος

ὡς μηκέτʼ ὄντα κεῖνον ἐν φάει νόει .

415

Φιλοκτήτης

οἴμοι τάλας . ἀλλʼ οὐχ ὁ Τυδέως γόνος

οὐδʼ οὑμπολητὸς Σισύφου Λαερτίῳ ,

οὐ μὴ θάνωσι · τούσδε γὰρ μὴ ζῆν ἔδει .

Νεοπτόλεμος

οὐ δῆτʼ · ἐπίστω τοῦτό γʼ · ἀλλὰ καὶ μέγα

θάλλοντές εἰσι νῦν ἐν Ἀργείων στρατῷ .

420

Φιλοκτήτης

τί δʼ ; οὐ παλαιὸς κἀγαθὸς φίλος τʼ ἐμός ,

Νέστωρ ὁ Πύλιος , ἔστιν ; οὗτος γὰρ τά γε

κείνων κάκʼ ἐξήρυκε , βουλεύων σοφά .

Νεοπτόλεμος

κεῖνός γε πράσσει νῦν κακῶς , ἐπεὶ θανὼν

Ἀντίλοχος αὐτῷ φροῦδος , ὃς παρῆν , γόνος .

425

Φιλοκτήτης

οἴμοι , δύʼ αὖ τώδʼ ἄνδρʼ ἔλεξας , οἷν ἐγὼ

ἥκιστʼ ἂν ἠθέλησʼ ὀλωλότοιν κλύειν .

φεῦ φεῦ · τί δῆτα δεῖ σκοπεῖν , ὅθʼ οἵδε μὲν

τεθνᾶσʼ , Ὀδυσσεὺς δʼ ἔστιν αὖ κἀνταῦθʼ ἵνα

χρῆν ἀντὶ τούτων αὐτὸν αὐδᾶσθαι νεκρόν ;

430

Νεοπτόλεμος

σοφὸς παλαιστὴς κεῖνος · ἀλλὰ χαἰ σοφαὶ

γνῶμαι , Φιλοκτῆτʼ , ἐμποδίζονται θαμά .

Φιλοκτήτης

φέρʼ εἰπὲ πρὸς θεῶν , ποῦ γὰρ ἦν ἐνταῦθά σοι

Πάτροκλος , ὃς σοῦ πατρὸς ἦν τὰ φίλτατα ;

Νεοπτόλεμος

χοὖτος τεθνηκὼς ἦν · λόγῳ δέ σʼ ἐν βραχεῖ

435

τοῦτʼ ἐκδιδάξω · πόλεμος οὐδένʼ ἄνδρʼ ἑκὼν

αἱρεῖ πονηρόν , ἀλλὰ τοὺς χρηστοὺς ἀεί .

Φιλοκτήτης

ξυμμαρτυρῶ σοι · καὶ κατʼ αὐτὸ τοῦτό γε

ἀναξίου μὲν φωτὸς ἐξερήσομαι ,

γλώσσῃ δὲ δεινοῦ καὶ σοφοῦ , τί νῦν κυρεῖ .

440

Νεοπτόλεμος

ποίου δὲ τούτου πλήν γʼ Ὀδυσσέως ἐρεῖς ;

Φιλοκτήτης

οὐ τοῦτον εἶπον , ἀλλὰ Θερσίτης τις ἦν ,

ὃς οὐκ ἂν εἵλετʼ εἰσάπαξ εἰπεῖν , ὅπου

μηδεὶς ἐῴη · τοῦτον οἶσθʼ εἰ ζῶν κυρεῖ ;

Νεοπτόλεμος

οὐκ εἶδον αὐτόν , ᾐσθόμην δʼ ἔτʼ ὄντα νιν .

445

Φιλοκτήτης

ἔμελλʼ · ἐπεὶ οὐδέν πω κακόν γʼ ἀπώλετο ,

ἀλλʼ εὖ περιστέλλουσιν αὐτὰ δαίμονες ,

καί πως τὰ μὲν πανοῦργα καὶ παλιντριβῆ

χαίρουσʼ ἀναστρέφοντες ἐξ Ἅιδου , τὰ δὲ

δίκαια καὶ τὰ χρήστʼ ἀποστέλλουσʼ ἀεί .

450

ποῦ χρὴ τίθεσθαι ταῦτα , ποῦ δʼ αἰνεῖν , ὅταν

τὰ θεῖʼ ἐπαινῶν τοὺς θεοὺς εὕρω κακούς ;

Νεοπτόλεμος

ἐγὼ μέν , ὦ γένεθλον Οἰταίου πατρός ,

τὸ λοιπὸν ἤδη τηλόθεν τό τʼ Ἴλιον

καὶ τοὺς Ἀτρείδας εἰσορῶν φυλάξομαι ·

455

ὅπου δʼ ὁ χείρων τἀγαθοῦ μεῖζον σθένει

κἀποφθίνει τὰ χρηστὰ χὠ δειλὸς κρατεῖ ,

τούτους ἐγὼ τοὺς ἄνδρας οὐ στέρξω ποτέ ·

ἀλλʼ ἡ πετραία Σκῦρος ἐξαρκοῦσά μοι

ἔσται τὸ λοιπόν , ὥστε τέρπεσθαι δόμῳ .

460

νῦν δʼ εἶμι πρὸς ναῦν · καὶ σύ , Ποίαντος τέκνον ,

χαῖρʼ ὡς μέγιστα , χαῖρε · καί σε δαίμονες

νόσου μεταστήσειαν , ὡς αὐτὸς θέλεις .

ἡμεῖς δʼ ἴωμεν , ὡς ὁπηνίκʼ ἂν θεὸς

πλοῦν ἡμὶν εἴκῃ , τηνικαῦθʼ ὁρμώμεθα .

465

Φιλοκτήτης

ἤδη , τέκνον , στέλλεσθε ;

Νεοπτόλεμος

καιρὸς γὰρ καλεῖ

πλοῦν μὴ ʼξ ἀπόπτου μᾶλλον ἢ ʼγγύθεν σκοπεῖν .

Φιλοκτήτης

πρός νύν σε πατρὸς πρός τε μητρός , ὦ τέκνον ,

πρός τʼ εἴ τί σοι κατʼ οἶκόν ἐστι προσφιλές ,

ἱκέτης ἱκνοῦμαι , μὴ λίπῃς μʼ οὕτω μόνον ,

470

ἔρημον ἐν κακοῖσι τοῖσδʼ οἵοις ὁρᾷς

ὅσοισί τʼ ἐξήκουσας ἐνναίοντά με ·

ἀλλʼ ἐν παρέργῳ θοῦ με . δυσχέρεια μέν ,

ἔξοιδα , πολλὴ τοῦδε τοῦ φορήματος ·

ὅμως δὲ τλῆθι · τοῖσι γενναίοισί τοι

475

τό τʼ αἰσχρὸν ἐχθρὸν καὶ τὸ χρηστὸν εὐκλεές .

σοὶ δʼ ἐκλιπόντι τοῦτʼ ὄνειδος οὐ καλόν ,

δράσαντι δʼ , ὦ παῖ , πλεῖστον εὐκλείας γέρας ,

ἐὰν μόλω ʼγὼ ζῶν πρὸς Οὐταίαν χθόνα .

ἴθʼ · ἡμέρας τοι μόχθος οὐχ ὅλης μιᾶς .

480

τόλμησον . ἐμβαλοῦ μʼ ὅπῃ θέλεις ἄγων ,

εἰς ἀντλίαν , εἰς πρῷραν , εἰς πρύμνην , ὅποι

ἥκιστα μέλλω τοὺς ξυνόντας ἀλγυνεῖν .

νεῦσον , πρὸς αὐτοῦ Ζηνὸς ἱκεσίου , τέκνον ,

πείσθητι · προσπίτνω σε γόνασι , καίπερ ὢν

485

ἀκράτωρ ὁ τλήμων , χωλός . ἀλλὰ μή μʼ ἀφῇς

ἔρημον οὕτω χωρὶς ἀνθρώπων στίβου ,

ἀλλʼ ἢ πρὸς οἶκον τὸν σὸν ἔκσωσόν μʼ ἄγων

ἢ πρὸς τὰ Χαλκώδοντος Εὐβοίας σταθμά ·

κἀκεῖθεν οὔ μοι μακρὸς εἰς Οἴτην στόλος

490

Τραχινίαν τε δειράδʼ ἠδʼ ἐς εὔροον

Σπερχειὸν ἔσται · πατρί μʼ ὡς δείξῃς φίλῳ ,

ὃν δὴ παλαιὸν ἐξ ὅτου δέδοικʼ ἐγὼ

μή μοι βεβήκῃ . πολλὰ γὰρ τοῖς ἱγμένοις

ἔστελλον αὐτὸν ἱκεσίους πέμπων λιτάς ,

495

αὐτόστολον πέμψαντά μʼ ἐκσῶσαι δόμους .

ἀλλʼ ἢ τέθνηκεν ἢ τὰ τῶν διακόνων ,

ὡς εἰκός , οἶμαι , τοὐμὸν ἐν σμικρῷ μέρος

ποιούμενοι τὸν οἴκαδʼ ἤπειγον στόλον .

νῦν δʼ , εἰς σὲ γὰρ πομπόν τε καὐτὸν ἄγγελον

500

ἥκω , σὺ σῶσον , σύ μʼ ἐλέησον , εἰσορῶν

ὡς πάντα δεινὰ κἀπικινδύνως βροτοῖς

κεῖται παθεῖν μὲν εὖ , παθεῖν δὲ θάτερα .

χρὴ δʼ ἐκτὸς ὄντα πημάτων τὰ δείνʼ ὁρᾶν ,

χὤταν τις εὖ ζῇ , τηνικαῦτα τὸν βίον

505

σκοπεῖν μάλιστα , μὴ διαφθαρεὶς λάθῃ .