Θησεύς
τίς αὖ παρʼ ὑμῶν κοινὸς ἠχεῖται κτύπος,
1500
σαφὴς μὲν ἀστῶν, ἐμφανὴς δὲ τοῦ ξένου;
μή τις Διὸς κεραυνὸς ἤ τις ὀμβρία
χάλαζʼ ἐπιρράξασα; πάντα γὰρ θεοῦ
τοιαῦτα χειμάζοντος εἰκάσαι πάρα.
τίς αὖ παρʼ ὑμῶν κοινὸς ἠχεῖται κτύπος,
1500
σαφὴς μὲν ἀστῶν, ἐμφανὴς δὲ τοῦ ξένου;
μή τις Διὸς κεραυνὸς ἤ τις ὀμβρία
χάλαζʼ ἐπιρράξασα; πάντα γὰρ θεοῦ
τοιαῦτα χειμάζοντος εἰκάσαι πάρα.
Οἰδίπους
ἄναξ, ποθοῦντι προυφάνης, καί σοι θεῶν
1505
τύχην τις ἐσθλὴν τῆσδʼ ἔθηκε τῆς ὁδοῦ.
ἄναξ, ποθοῦντι προυφάνης, καί σοι θεῶν
1505
τύχην τις ἐσθλὴν τῆσδʼ ἔθηκε τῆς ὁδοῦ.
Θησεύς
τί δʼ ἐστίν, ὦ παῖ Λαΐου, νέορτον αὖ;
τί δʼ ἐστίν, ὦ παῖ Λαΐου, νέορτον αὖ;
Οἰδίπους
ῥοπὴ βίου μοι· καί σʼ ἅπερ ξυνῄνεσα
θέλω πόλιν τε τήνδε μὴ ψεύσας θανεῖν.
ῥοπὴ βίου μοι· καί σʼ ἅπερ ξυνῄνεσα
θέλω πόλιν τε τήνδε μὴ ψεύσας θανεῖν.
Θησεύς
τῷ δʼ ἐκπέπεισαι τοῦ μόρου τεκμηρίῳ;
1510
τῷ δʼ ἐκπέπεισαι τοῦ μόρου τεκμηρίῳ;
1510
Οἰδίπους
αὐτοὶ θεοὶ κήρυκες ἀγγέλλουσί μοι,
ψεύδοντες οὐδὲν σῆμα τῶν προκειμένων.
αὐτοὶ θεοὶ κήρυκες ἀγγέλλουσί μοι,
ψεύδοντες οὐδὲν σῆμα τῶν προκειμένων.
Θησεύς
πῶς εἶπας, ὦ γεραιέ, δηλοῦσθαι τάδε;
πῶς εἶπας, ὦ γεραιέ, δηλοῦσθαι τάδε;
Οἰδίπους
αἱ πολλὰ βρονταὶ διατελεῖς τὰ πολλά τε
στράψαντα χειρὸς τῆς ἀνικήτου βέλη.
1515
αἱ πολλὰ βρονταὶ διατελεῖς τὰ πολλά τε
στράψαντα χειρὸς τῆς ἀνικήτου βέλη.
1515
Θησεύς
πείθεις με· πολλὰ γάρ σε θεσπίζονθʼ ὁρῶ
κοὐ ψευδόφημα· χὤ τι χρὴ ποιεῖν λέγε.
πείθεις με· πολλὰ γάρ σε θεσπίζονθʼ ὁρῶ
κοὐ ψευδόφημα· χὤ τι χρὴ ποιεῖν λέγε.
Οἰδίπους
ἐγὼ διδάξω, τέκνον Αἰγέως, ἅ σοι
γήρως ἄλυπα τῇδε κείσεται πόλει.
χῶρον μὲν αὐτὸς αὐτίκʼ ἐξηγήσομαι,
1520
ἄθικτος ἡγητῆρος, οὗ με χρὴ θανεῖν.
τοῦτον δὲ φράζε μή ποτʼ ἀνθρώπων τινί,
μήθʼ οὗ κέκευθε μήτʼ ἐν οἷς κεῖται τόποις·
ὥς σοι πρὸ πολλῶν ἀσπίδων ἀλκὴν ὅδε
δορός τʼ ἐπακτοῦ γειτονῶν ἀεὶ τιθῇ.
1525
ἃ δʼ ἐξάγιστα μηδὲ κινεῖται λόγῳ,
αὐτὸς μαθήσει, κεῖσʼ ὅταν μόλῃς μόνος·
ὡς οὔτʼ ἂν ἀστῶν τῶνδʼ ἂν ἐξείποιμί τῳ
οὔτʼ ἂν τέκνοισι τοῖς ἐμοῖς, στέργων ὅμως.
ἀλλʼ αὐτὸς αἰεὶ σῷζε, χὤταν εἰς τέλος
1530
τοῦ ζῆν ἀφικνῇ, τῷ προφερτάτῳ μόνῳ
σήμαινʼ, ὁ δʼ αἰεὶ τὠπιόντι δεικνύτω.
χοὔτως ἀδῇον τήνδʼ ἐνοικήσεις πόλιν
σπαρτῶν ἀπʼ ἀνδρῶν· αἱ δὲ μυρίαι πόλεις,
κἂν εὖ τις οἰκῇ, ῥᾳδίως καθύβρισαν.
1535
θεοὶ γὰρ εὖ μέν, ὀψὲ δʼ εἰσορῶσʼ, ὅταν
τὰ θεῖʼ ἀφείς τις εἰς τὸ μαίνεσθαι τραπῇ·
ὃ μὴ σύ, τέκνον Αἰγέως, βούλου παθεῖν.
τὰ μὲν τοιαῦτʼ οὖν εἰδότʼ ἐκδιδάσκομεν.
χῶρον δʼ, ἐπείγει γάρ με τοὐκ θεοῦ παρόν,
1540
στείχωμεν ἤδη μηδʼ ἔτʼ ἐντρεπώμεθα.
ὦ παῖδες, ὧδʼ ἕπεσθʼ· ἐγὼ γὰρ ἡγεμὼν
σφῷν αὖ πέφασμαι καινός, ὥσπερ σφὼ πατρί.
χωρεῖτε καὶ μὴ ψαύετʼ, ἀλλʼ ἐᾶτέ με
αὐτὸν τὸν ἱερὸν τύμβον ἐξευρεῖν, ἵνα
1545
μοῖρʼ ἀνδρὶ τῷδε τῇδε κρυφθῆναι χθονί.
τῇδʼ ὧδε, τῇδε βᾶτε· τῇδε γάρ μʼ ἄγει
Ἑρμῆς ὁ πομπὸς ἥ τε νερτέρα θεός.
ὦ φῶς ἀφεγγές, πρόσθε πού ποτʼ ἦσθʼ ἐμόν,
νῦν δʼ ἔσχατόν σου τοὐμὸν ἅπτεται δέμας.
1550
ἤδη γὰρ ἕρπω τὸν τελευταῖον βίον
κρύψων παρʼ Ἅιδην. ἀλλά, φίλτατε ξένων,
αὐτός τε χώρα θʼ ἥδε πρόσπολοί τε σοὶ
εὐδαίμονες γένοισθε, κἀπʼ εὐπραξίᾳ
μέμνησθέ μου θανόντος εὐτυχεῖς ἀεί.
1555
ἐγὼ διδάξω, τέκνον Αἰγέως, ἅ σοι
γήρως ἄλυπα τῇδε κείσεται πόλει.
χῶρον μὲν αὐτὸς αὐτίκʼ ἐξηγήσομαι,
1520
ἄθικτος ἡγητῆρος, οὗ με χρὴ θανεῖν.
τοῦτον δὲ φράζε μή ποτʼ ἀνθρώπων τινί,
μήθʼ οὗ κέκευθε μήτʼ ἐν οἷς κεῖται τόποις·
ὥς σοι πρὸ πολλῶν ἀσπίδων ἀλκὴν ὅδε
δορός τʼ ἐπακτοῦ γειτονῶν ἀεὶ τιθῇ.
1525
ἃ δʼ ἐξάγιστα μηδὲ κινεῖται λόγῳ,
αὐτὸς μαθήσει, κεῖσʼ ὅταν μόλῃς μόνος·
ὡς οὔτʼ ἂν ἀστῶν τῶνδʼ ἂν ἐξείποιμί τῳ
οὔτʼ ἂν τέκνοισι τοῖς ἐμοῖς, στέργων ὅμως.
ἀλλʼ αὐτὸς αἰεὶ σῷζε, χὤταν εἰς τέλος
1530
τοῦ ζῆν ἀφικνῇ, τῷ προφερτάτῳ μόνῳ
σήμαινʼ, ὁ δʼ αἰεὶ τὠπιόντι δεικνύτω.
χοὔτως ἀδῇον τήνδʼ ἐνοικήσεις πόλιν
σπαρτῶν ἀπʼ ἀνδρῶν· αἱ δὲ μυρίαι πόλεις,
κἂν εὖ τις οἰκῇ, ῥᾳδίως καθύβρισαν.
1535
θεοὶ γὰρ εὖ μέν, ὀψὲ δʼ εἰσορῶσʼ, ὅταν
τὰ θεῖʼ ἀφείς τις εἰς τὸ μαίνεσθαι τραπῇ·
ὃ μὴ σύ, τέκνον Αἰγέως, βούλου παθεῖν.
τὰ μὲν τοιαῦτʼ οὖν εἰδότʼ ἐκδιδάσκομεν.
χῶρον δʼ, ἐπείγει γάρ με τοὐκ θεοῦ παρόν,
1540
στείχωμεν ἤδη μηδʼ ἔτʼ ἐντρεπώμεθα.
ὦ παῖδες, ὧδʼ ἕπεσθʼ· ἐγὼ γὰρ ἡγεμὼν
σφῷν αὖ πέφασμαι καινός, ὥσπερ σφὼ πατρί.
χωρεῖτε καὶ μὴ ψαύετʼ, ἀλλʼ ἐᾶτέ με
αὐτὸν τὸν ἱερὸν τύμβον ἐξευρεῖν, ἵνα
1545
μοῖρʼ ἀνδρὶ τῷδε τῇδε κρυφθῆναι χθονί.
τῇδʼ ὧδε, τῇδε βᾶτε· τῇδε γάρ μʼ ἄγει
Ἑρμῆς ὁ πομπὸς ἥ τε νερτέρα θεός.
ὦ φῶς ἀφεγγές, πρόσθε πού ποτʼ ἦσθʼ ἐμόν,
νῦν δʼ ἔσχατόν σου τοὐμὸν ἅπτεται δέμας.
1550
ἤδη γὰρ ἕρπω τὸν τελευταῖον βίον
κρύψων παρʼ Ἅιδην. ἀλλά, φίλτατε ξένων,
αὐτός τε χώρα θʼ ἥδε πρόσπολοί τε σοὶ
εὐδαίμονες γένοισθε, κἀπʼ εὐπραξίᾳ
μέμνησθέ μου θανόντος εὐτυχεῖς ἀεί.
1555
Oedipus at Colonnus. Sophocles. Francis Storr. London. 1912.
Tufts University provided support for entering this text.
This text was converted to electronic form by professional data entry and has been proofread to a medium level of accuracy.