Sophocles Oedipus at Colonnus

Ἀντιγόνη

ὦ πλεῖστʼ ἐπαίνοις εὐλογούμενον πέδον,

720

νῦν σὸν τὰ λαμπρὰ ταῦτα δὴ φαίνειν ἔπη.

Οἰδίπους

τί δʼ ἔστιν, ὦ παῖ, καινόν;

Ἀντιγόνη

ἆσσον ἔρχεται

Κρέων ὅδʼ ἡμῖν οὐκ ἄνευ πομπῶν, πάτερ.

Οἰδίπους

ὦ φίλτατοι γέροντες, ἐξ ὑμῶν ἐμοὶ

φαίνοιτʼ ἂν ἤδη τέρμα τῆς σωτηρίας.

725

Χορός

θάρσει, παρέσται· καὶ γὰρ εἰ γέρων ἐγώ,

τὸ τῆσδε χώρας οὐ γεγήρακεν σθένος.

Κρέων

ἄνδρες χθονὸς τῆσδʼ εὐγενεῖς οἰκήτορες,

ὁρῶ τινʼ ὑμᾶς ὀμμάτων εἰληφότας

φόβον νεώρη τῆς ἐμῆς ἐπεισόδου,

730

ὃν μήτʼ ὀκνεῖτε μήτʼ ἀφῆτʼ ἔπος κακόν.

ἥκω γὰρ οὐχ ὡς δρᾶν τι βουληθείς, ἐπεὶ

γέρων μέν εἰμι, πρὸς πόλιν δʼ ἐπίσταμαι

σθένουσαν ἥκων, εἴ τινʼ Ἑλλάδος, μέγα.

ἀλλʼ ἄνδρα τόνδε τηλικόσδʼ ἀπεστάλην

735

πείσων ἕπεσθαι πρὸς τὸ Καδμείων πέδον,

οὐκ ἐξ ἑνὸς στείλαντος, ἀλλʼ ἀνδρῶν ὑπὸ

πάντων κελευσθείς, οὕνεχʼ ἧκέ μοι γένει

τὰ τοῦδε πενθεῖν πήματʼ εἰς πλεῖστον πόλεως.

ἀλλʼ ὦ ταλαίπωρʼ Οἰδίπους, κλύων ἐμοῦ

740

ἱκοῦ πρὸς οἴκους. πᾶς σε Καδμείων λεὼς

καλεῖ δικαίως, ἐκ δὲ τῶν μάλιστʼ ἐγώ,

ὅσῳπερ, εἰ μὴ πλεῖστον ἀνθρώπων ἔφυν

κάκιστος, ἀλγῶ τοῖσι σοῖς κακοῖς, γέρον,

ὁρῶν σε τὸν δύστηνον ὄντα μὲν ξένον,

745

ἀεὶ δʼ ἀλήτην κἀπὶ προσπόλου μιᾶς

βιοστερῆ χωροῦντα· τὴν ἐγὼ τάλας

οὐκ ἄν ποτʼ ἐς τοσοῦτον αἰκίας πεσεῖν

ἔδοξʼ, ὅσον πέπτωκεν ἥδε δύσμορος,

ἀεί σε κηδεύουσα καὶ τὸ σὸν κάρα

750

πτωχῷ διαίτῃ, τηλικοῦτος, οὐ γάμων

ἔμπειρος, ἀλλὰ τοὐπιόντος ἁρπάσαι.

ἆρʼ ἄθλιον τοὔνειδος, ὦ τάλας ἐγώ,

ὠνείδισʼ εἰς σὲ κἀμὲ καὶ τὸ πᾶν γένος;

ἀλλʼ οὐ γὰρ ἔστι τἀμφανῆ κρύπτειν, σύ νιν

755

πρὸς θεῶν πατρῴων, Οἰδίπους, πεισθεὶς ἐμοὶ

κρύψον, θελήσας ἄστυ καὶ δόμους μολεῖν

τοὺς σοὺς πατρῴους, τήνδε τὴν πόλιν φίλως

εἰπών· ἐπαξία γάρ· ἡ δʼ οἴκοι πλέον

δίκῃ σέβοιτʼ ἄν, οὖσα σὴ πάλαι τροφός.

760

Οἰδίπους

ὦ πάντα τολμῶν κἀπὸ παντὸς ἂν φέρων

λόγου δικαίου μηχάνημα ποικίλον,

τί ταῦτα πειρᾷ κἀμὲ δεύτερον θέλεις

ἑλεῖν ἐν οἷς μάλιστʼ ἂν ἀλγοίην ἁλούς;

πρόσθεν τε γάρ με τοῖσιν οἰκείοις κακοῖς

765

νοσοῦνθʼ, ὅτʼ ἦν μοι τέρψις ἐκπεσεῖν χθονός,

οὐκ ἤθελες θέλοντι προσθέσθαι χάριν·

ἀλλʼ ἡνίκʼ ἤδη μεστὸς ἦ θυμούμενος

καὶ τοὐν δόμοισιν ἦν διαιτᾶσθαι γλυκύ,

τότʼ ἐξεώθεις κἀξέβαλλες, οὐδέ σοι

770

τὸ συγγενὲς τοῦτʼ οὐδαμῶς τότʼ ἦν φίλον·

νῦν τʼ αὖθις ἡνίκʼ εἰσορᾷς πόλιν τέ μοι

ξυνοῦσαν εὔνουν τήνδε καὶ γένος τὸ πᾶν,

πειρᾷ μετασπᾶν, σκληρὰ μαλθακῶς λέγων.

καίτοι τίς αὕτη τέρψις ἄκοντας φιλεῖν;

775

ὥσπερ τις εἴ σοι λιπαροῦντι μὲν τυχεῖν

μηδὲν διδοίη μηδʼ ἐπαρκέσαι θέλοι,

πλήρη δʼ ἔχοντι θυμὸν ὧν χρῄζοις, τότε

δωροῖθʼ, ὅτʼ οὐδὲν ἡ χάρις χάριν φέροι·

ἆρʼ ἂν ματαίου τῆσδʼ ἂν ἡδονῆς τύχοις;

780

τοιαῦτα μέντοι καὶ σὺ προσφέρεις ἐμοί,

λόγῳ μὲν ἐσθλά. τοῖσι δʼ ἔργοισιν κακά.

φράσω δὲ καὶ τοῖσδʼ, ὥς σε δηλώσω κακόν.

ἥκεις ἔμʼ ἄξων, οὐχʼ ἵνʼ ἐς δόμους ἄγῃς,

ἀλλʼ ὡς πάραυλον οἰκίσῃς, πόλις δέ σοι

785

κακῶν ἄνατος τῆσδʼ ἀπαλλαχθῇ χθονός.

οὐκ ἔστι σοι ταῦτʼ, ἀλλά σοι τάδʼ ἔστʼ, ἐκεῖ

χώρας ἀλάστωρ οὑμὸς ἐνναίων ἀεί·

ἔστιν δὲ παισὶ τοῖς ἐμοῖσι τῆς ἐμῆς

χθονὸς λαχεῖν τοσοῦτον, ἐνθανεῖν μόνον.

790

ἆρʼ οὐκ ἄμεινον ἢ σὺ τἀν Θήβαις φρονῶ;

πολλῷ γʼ, ὅσῳπερ κἀκ σαφεστέρων κλύω,

Φοίβου τε καὐτοῦ Ζηνός, ὃς κείνου πατήρ.

τὸ σὸν δʼ ἀφῖκται δεῦρʼ ὑπόβλητον στόμα,

πολλὴν ἔχον στόμωσιν· ἐν δὲ τῷ λέγειν

795

κάκʼ ἂν λάβοις τὰ πλείονʼ ἢ σωτήρια.

ἀλλʼ οἶδα γάρ σε ταῦτα μὴ πείθων, ἴθι·

ἡμᾶς δʼ ἔα ζῆν ἐνθάδʼ· οὐ γὰρ ἂν κακῶς

οὐδʼ ὧδʼ ἔχοντες ζῷμεν, εἰ τερποίμεθα.

Κρέων

πότερα νομίζεις δυστυχεῖν ἔμʼ ἐς τὰ σά,

800

ἤ σʼ εἰς τὰ σαυτοῦ μᾶλλον, ἐν ἐς τῷ νῦν λόγῳ;

Οἰδίπους

ἐμοὶ μέν ἐσθʼ ἥδιστον, εἰ σὺ μήτʼ ἐμὲ

πείθειν οἷός τʼ εἶ μήτε τούσδε τοὺς πέλας.

Κρέων

ὦ δύσμορʼ, οὐδὲ τῷ χρόνῳ φύσας φανεῖ

φρένας ποτʼ ἀλλὰ λῦμα τῷ γήρᾳ τρέφει;

805

Οἰδίπους

γλώσσῃ σὺ δεινός· ἄνδρα δʼ οὐδένʼ οἶδʼ ἐγὼ

δίκαιον ὅστις ἐξ ἅπαντος εὖ λέγει.

Κρέων

χωρὶς τό τʼ εἰπεῖν πολλὰ καὶ τὰ καίρια.

Οἰδίπους

ὡς δὴ σὺ βραχέα, ταῦτα δʼ ἐν καιρῷ λέγεις.

Κρέων

οὐ δῆθʼ ὅτῳ γε νοῦς ἴσος καὶ σοὶ πάρα.

810

Οἰδίπους

ἄπελθʼ, ἐρῶ γὰρ καὶ πρὸ τῶνδε, μηδέ με

φύλασσʼ ἐφορμῶν ἔνθα χρὴ ναίειν ἐμέ.

Κρέων

μαρτύρομαι τούσδʼ, οὐ σέ· πρὸς δὲ τοὺς φίλους

οἷʼ ἀνταμείβει ῥήματʼ, ἤν σʼ ἕλω ποτέ

Οἰδίπους

τίς δʼ ἄν με τῶνδε συμμάχων ἕλοι βίᾳ;

815

Κρέων

ἦ μὴν σὺ κἄνευ τοῦδε λυπηθεὶς ἔσει.

Οἰδίπους

ποίῳ σὺν ἔργῳ τοῦτʼ ἀπειλήσας ἔχεις;

Κρέων

παίδοιν δυοῖν σοι τὴν μὲν ἀρτίως ἐγὼ

ξυναρπάσας ἔπεμψα, τὴν δʼ ἄξω τάχα.

Οἰδίπους

οἴμοι.

820

Κρέων

τάχʼ ἕξεις μᾶλλον οἰμώζειν τάδε.

Οἰδίπους

τὴν παῖδʼ ἔχεις μου;

Κρέων

τήνδε τʼ οὐ μακροῦ χρόνου.

Οἰδίπους

ἰὼ ξένοι, τί δράσετʼ; ἦ προδώσετε,

κοὐκ ἐξελᾶτε τὸν ἀσεβῆ τῆσδε χθονός;

Χορός

χώρει, ξένʼ, ἔξω θᾶσσον. οὔτε γὰρ τὰ νῦν

δίκαια πράσσεις οὔθʼ ἃ πρόσθεν εἴργασαι.

825

Κρέων

ὑμῖν ἂν εἴη τήνδε καιρὸς ἐξάγειν

ἄκουσαν, εἰ θέλουσα μὴ πορεύεται.

Ἀντιγόνη

οἴμοι τάλαινα, ποῖ φύγω; ποίαν λάβω

θεῶν ἄρηξιν ἢ βροτῶν;

Χορός

τί δρᾷς, ξένε;

Κρέων

οὐχ ἅψομαι τοῦδʼ ἀνδρός, ἀλλὰ τῆς ἐμῆς.

830

Οἰδίπους

ὦ γῆς ἄνακτες.

Χορός

ὦ ξένʼ, οὐ δίκαια δρᾷς.

Κρέων

δίκαια.

Χορός

πῶς δίκαια;

Κρέων

τοὺς ἐμοὺς ἄγω.

Οἰδίπους

ἰὼ πόλις.

Χορός

τί δρᾷς, ὦ ξένʼ; οὐκ ἀφήσεις; τάχʼ εἰς βάσανον εἶ χερῶν.

Κρέων

εἴργου.

835

Χορός

σοῦ μὲν οὔ, τάδε γε μωμένου.

Κρέων

πόλει μαχεῖ γάρ, εἴ τι πημανεῖς ἐμέ.

Οἰδίπους

οὐκ ἠγόρευον ταῦτʼ ἐγώ;

Χορός

μέθες χεροῖν

τὴν παῖδα θᾶσσον.

Κρέων

μὴ ʼπίτασσʼ ἃ μὴ κρατεῖς.

Χορός

χαλᾶν λέγω σοι.

840

Κρέων

σοὶ δʼ ἔγωγʼ ὁδοιπορεῖν.

Χορός

πρόβαθʼ ὧδε, βᾶτε βᾶτʼ, ἔντοποι·

πόλις ἐναίρεται, πόλις ἐμά, σθένει· πρόβαθʼ ὧδέ μοι.

Ἀντιγόνη

ἀφέλκομαι δύστηνος, ὦ ξένοι ξένοι.

Οἰδίπους

ποῦ, τέκνον, εἴ μοι;

Ἀντιγόνη

πρὸς βίαν πορεύομαι.

Οἰδίπους

ὄρεξον, ὦ παῖ, χεῖρας.

845

Ἀντιγόνη

ἀλλʼ οὐδὲν σθένω.

Κρέων

οὐκ ἄξεθʼ ὑμεῖς;

Οἰδίπους

ὦ τάλας ἐγώ, τάλας.

Κρέων

οὔκουν ποτʼ ἐκ τούτοιν γε μὴ σκήπτροιν ἔτι

ὁδοιπορήσῃς· ἀλλʼ ἐπεὶ νικᾶν θέλεις

πατρίδα τε τὴν σὴν καὶ φίλους, ὑφʼ ὧν ἐγὼ

850

ταχθεὶς τάδʼ ἔρδω, καὶ τύραννος ὢν ὅμως,

νίκα. χρόνῳ γάρ, οἶδʼ ἐγώ, γνώσει τάδε,

ὁθούνεκʼ αὐτὸς αὑτὸν οὔτε νῦν καλὰ

δρᾷς οὔτε πρόσθεν εἰργάσω βίᾳ φίλων,

ὀργῇ χάριν δούς, ἥ σʼ ἀεὶ λυμαίνεται.

855

Χορός

ἐπίσχες αὐτοῦ, ξεῖνε.

Κρέων

μὴ ψαύειν λέγω.

Χορός

οὔτοι σʼ ἀφήσω, τῶνδέ γʼ ἐστερημένος.

Κρέων

καὶ μεῖζον ἆρα ῥύσιον πόλει τάχα

θήσεις· ἐφάψομαι γὰρ οὐ ταύταιν μόναιν.

Χορός

ἀλλʼ ἐς τί τρέψει;

860

Κρέων

τόνδʼ ἀπάξομαι λαβών.

Χορός

δεινὸν λέγοις ἄν.

Κρέων

τοῦτο νῦν πεπράξεται.

Χορός

ἢν μή σʼ ὁ κραίνων τῆσδε γῆς ἀπειργάθῃ.

Οἰδίπους

ὦ φθέγμʼ ἀναιδές, ἦ σὺ γὰρ ψαύσεις ἐμοῦ;

Κρέων

αὐδῶ σιωπᾶν.

Οἰδίπους

μὴ γὰρ αἵδε δαίμονες

θεῖέν μʼ ἄφωνον τῆσδε τῆς ἀρᾶς ἔτι,

865

ὅς μʼ, ὦ κάκιστε, ψιλὸν ὄμμʼ ἀποσπάσας

πρὸς ὄμμασιν τοῖς πρόσθεν ἐξοίχει βίᾳ.

τοιγὰρ σέ τʼ αὐτὸν καὶ γένος τὸ σὸν θεῶν

ὁ πάντα λεύσσων Ἥλιος δοίη βίον

τοιοῦτον οἷον κἀμὲ γηρᾶναί ποτε.

870

Κρέων

ὁρᾶτε ταῦτα, τῆσδε γῆς ἐγχώριοι;

Οἰδίπους

ὁρῶσι κἀμὲ καὶ σέ, καὶ φρονοῦσʼ ὅτι

ἔργοις πεπονθὼς ῥήμασίν σʼ ἀμύνομαι.

Κρέων

οὔτοι καθέξω θυμόν, ἀλλʼ ἄξω βίᾳ

κεἰ μοῦνός εἰμι τόνδε καὶ χρόνῳ βραδύς.

875

Οἰδίπους

ἰὼ τάλας.

Χορός

ὅσον λῆμʼ ἔχων ἀφίκου, ξένʼ, εἰ τάδε δοκεῖς τελεῖν.

Κρέων

δοκῶ.

Χορός

τάνδʼ ἄρʼ οὐκέτι νεμῶ πόλιν.

Κρέων

τοῖς τοι δικαίοις χὠ βραχὺς νικᾷ μέγαν.

880

Οἰδίπους

ἀκούεθʼ οἷα φθέγγεται;

Χορός

τά γʼ οὐ τελεῖ.

ἴστω μέγας Ζεύς.

Κρέων

Ζεύς γʼ ἂν εἰδείη, σὺ δʼ οὔ.

Χορός

ἆρʼ οὐχ ὕβρις τάδʼ;

Κρέων

ὕβρις, ἀλλʼ ἀνεκτέα.

Χορός

ἰὼ πᾶς λεώς, ἰὼ γᾶς πρόμοι,

885

μόλετε σὺν τάχει, μόλετʼ, ἐπεὶ πέραν περῶσʼ οἵδε δή.

Θησεύς

τίς ποθʼ ἡ βοή; τί τοὔργον; ἐκ τίνος φόβου ποτὲ

βουθυτοῦντά μʼ ἀμφὶ βωμὸν ἔσχετʼ ἐναλίῳ θεῷ

τοῦδʼ ἐπιστάτῃ Κολωνοῦ; λέξαθʼ, ὡς εἰδῶ τὸ πᾶν,

οὗ χάριν δεῦρʼ ᾖξα θᾶσσον ἢ καθʼ ἡδονὴν ποδός.

890

Οἰδίπους

ὦ φίλτατʼ, ἔγνων γὰρ τὸ προσφώνημά σου,

πέπονθα δεινὰ τοῦδʼ ὑπʼ ἀνδρὸς ἀρτίως.

Θησεύς

τὰ ποῖα ταῦτα, τίς δʼ ὁ πημήνας; λέγε.

Οἰδίπους

Κρέων ὅδʼ, ὃν δέδορκας, οἴχεται τέκνων

ἀποσπάσας μου τὴν μόνην ξυνωρίδα.

895

Θησεύς

πῶς εἶπας;

Οἰδίπους

οἷά περ πέπονθʼ ἀκήκοας.

Θησεύς

οὔκουν τις ὡς τάχιστα προσπόλων μολὼν

πρὸς τούσδε βωμούς, πάντʼ ἀναγκάσει λεὼν

ἄνιππον ἱππότην τε θυμάτων ἄπο

σπεύδειν ἀπὸ ῥυτῆρος, ἔνθα δίστομοι

900

μάλιστα συμβάλλουσιν ἐμπόρων ὁδοί,

ὡς μὴ παρέλθωσʼ αἱ κόραι, γέλως δʼ ἐγὼ

ξένῳ γένωμαι τῷδε, χειρωθεὶς βίᾳ.

ἴθʼ, ὡς ἄνωγα, σὺν τάχει. τοῦτον δʼ ἐγώ,

εἰ μὲν διʼ ὀργῆς ἧκον, ἧς ὅδʼ ἄξιος,

905

ἄτρωτον οὐ μεθῆκʼ ἂν ἐξ ἐμῆς χερός.

νῦν δʼ οὕσπερ αὐτὸς τοὺς νόμους εἰσῆλθʼ ἔχων,

τούτοισι κοὐκ ἄλλοισιν ἁρμοσθήσεται.

οὐ γάρ ποτʼ ἔξει τῆσδε τῆς χώρας, πρὶν ἂν

κείνας ἐναργεῖς δεῦρό μοι στήσῃς ἄγων·

910

ἐπεὶ δέδρακας οὔτʼ ἐμοῦ καταξίως

οὔθʼ ὧν πέφυκας αὐτὸς οὔτε σῆς χθονός·

ὅστις δίκαιʼ ἀσκοῦσαν εἰσελθὼν πόλιν

κἄνευ νόμου κραίνουσαν οὐδέν, εἶτʼ ἀφεὶς

τὰ τῆσδε τῆς γῆς κύριʼ, ὧδʼ ἐπεισπεσὼν

915

ἄγεις θʼ ἃ χρῄζεις καὶ παρίστασαι βίᾳ,

καί μοι πόλιν κένανδρον ἢ δούλην τινὰ

ἔδοξας εἶναι κἄμʼ ἴσον τῷ μηδενί.

καίτοι σε Θῆβαί γʼ οὐκ ἐπαίδευσαν κακόν·

οὐ γὰρ φιλοῦσιν ἄνδρας ἐκδίκους τρέφειν,

920

οὐδʼ ἄν σʼ ἐπαινέσειαν, εἰ πυθοίατο

συλῶντα τἀμὰ καὶ τὰ τῶν θεῶν, βίᾳ

ἄγοντα φωτῶν ἀθλίων ἱκτήρια.

οὔκουν ἔγωγʼ ἂν σῆς ἐπεμβαίνων χθονός,

οὐδʼ εἰ τὰ πάντων εἶχον ἐνδικώτατα,

925

ἄνευ γε τοῦ κραίνοντος, ὅστις ἦν, χθονὸς

οὔθʼ εἷλκον οὔτʼ ἂν ἦγον, ἀλλʼ ἠπιστάμην

ξένον παρʼ ἀστοῖς ὡς διαιτᾶσθαι χρεών.

σὺ δʼ ἀξίαν οὐκ οὖσαν αἰσχύνεις πόλιν

τὴν αὐτὸς αὑτοῦ, καί σʼ ὁ πληθύων χρόνος

930

γέρονθʼ ὁμοῦ τίθησι καὶ τοῦ νοῦ κενόν.

εἶπον μὲν οὖν καὶ πρόσθεν, ἐννέπω δὲ νῦν,

τὰς παῖδας ὡς τάχιστα δεῦρʼ ἄγειν τινά,

εἰ μὴ μέτοικος τῆσδε τῆς χώρας θέλεις

εἶναι βίᾳ τε κοὐχ ἑκών· καὶ ταῦτά σοι

935

τῷ νῷ θʼ ὁμοίως κἀπὸ τῆς γλώσσης λέγω.

Χορός

ὁρᾷς ἵνʼ ἥκεις, ὦ ξένʼ; ὡς ἀφʼ ὧν μὲν εἶ

φαίνει δίκαιος, δρῶν δʼ ἐφευρίσκει κακά.

Κρέων

ἐγὼ οὔτʼ ἄνανδρον τήνδε τὴν πόλιν νέμων,

ὦ τέκνον Αἰγέως, οὔτʼ ἄβουλον, ὡς σὺ φῄς,

940

τοὔργον τόδʼ ἐξέπραξα, γιγνώσκων δʼ ὅτι

οὐδείς ποτʼ αὐτοὺς τῶν ἐμῶν ἂν ἐμπέσοι

ζῆλος ξυναίμων, ὥστʼ ἐμοῦ τρέφειν βίᾳ.

ᾔδη δʼ ὁθούνεκʼ ἄνδρα καὶ πατροκτόνον

κἄναγνον οὐ δεξοίατʼ, οὐδʼ ὅτῳ γάμοι

945

ξυνόντες ηὑρέθησαν ἀνόσιοι τέκνων.

τοιοῦτον αὐτοῖς Ἄρεος εὔβουλον πάγον

ἐγὼ ξυνῄδη χθόνιον ὄνθʼ, ὃς οὐκ ἐᾷ

τοιούσδʼ ἀλήτας τῇδʼ ὁμοῦ ναίειν πόλει·

ᾧ πίστιν ἴσχων τήνδʼ ἐχειρούμην ἄγραν.

950

καὶ ταῦτʼ ἂν οὐκ ἔπρασσον, εἰ μή μοι πικρὰς

αὐτῷ τʼ ἀρὰς ἠρᾶτο καὶ τὠμῷ γένει·

ἀνθʼ ὧν πεπονθὼς ἠξίουν τάδʼ ἀντιδρᾶν.

θυμοῦ γὰρ οὐδὲν γῆράς ἐστιν ἄλλο πλὴν

θανεῖν· θανόντων δʼ οὐδὲν ἄλγος ἅπτεται.

955

πρὸς ταῦτα πράξεις οἷον ἂν θέλῃς· ἐπεὶ

ἐρημία με, κεἰ δίκαιʼ, ὅμως λέγω,

σμικρὸν τίθησι· πρὸς δὲ τὰς πράξεις ὅμως,

καὶ τηλικόσδʼ ὤν, ἀντιδρᾶν πειράσομαι.

Οἰδίπους

ὦ λῆμʼ ἀναιδές, τοῦ καθυβρίζειν δοκεῖς,

960

πότερον ἐμοῦ γέροντος ἢ σαυτοῦ, τόδε;

ὅστις φόνους μοι καὶ γάμους καὶ συμφορὰς

τοῦ σοῦ διῆκας στόματος, ἃς ἐγὼ τάλας

ἤνεγκον ἄκων· θεοῖς γὰρ ἦν οὕτω φίλον,

τάχʼ ἄν τι μηνίουσιν εἰς γένος πάλαι.

965

ἐπεὶ καθʼ αὑτόν γʼ οὐκ ἂν ἐξεύροις ἐμοὶ

ἁμαρτίας ὄνειδος οὐδέν, ἀνθʼ ὅτου

τάδʼ εἰς ἐμαυτὸν τοὺς ἐμούς θʼ ἡμάρτανον.

ἐπεὶ δίδαξον, εἴ τι θέσφατον πατρὶ

χρησμοῖσιν ἱκνεῖθʼ ὥστε πρὸς παίδων θανεῖν,

970

πῶς ἂν δικαίως τοῦτʼ ὀνειδίζοις ἐμοί,

ὃς οὔτε βλάστας πω γενεθλίους πατρός,

οὐ μητρὸς εἶχον, ἀλλʼ ἀγέννητος τότʼ ἦ;

εἰ δʼ αὖ φανεὶς δύστηνος, ὡς ἐγὼ ʼφάνην,

ἐς χεῖρας ἦλθον πατρὶ καὶ κατέκτανον,

975

μηδὲν ξυνιεὶς ὧν ἔδρων εἰς οὕς τʼ ἔδρων,

πῶς ἂν τό γʼ ἆκον πρᾶγμʼ ἂν εἰκότως ψέγοις;

μητρὸς δέ, τλῆμον, οὐκ ἐπαισχύνει γάμους

οὔσης ὁμαίμου σῆς μʼ ἀναγκάζων λέγειν,

οἵους ἐρῶ τάχʼ· οὐ γὰρ οὖν σιγήσομαι,

σοῦ γʼ εἰς τόδʼ ἐξελθόντος ἀνόσιον στόμα.

980

ἔτικτε γάρ μʼ ἔτικτεν, ὤμοι μοι κακῶν,

οὐκ εἰδότʼ οὐκ εἰδυῖα, καὶ τεκοῦσά με,

αὑτῆς ὄνειδος παῖδας ἐξέφυσέ μοι.

ἀλλʼ ἓν γὰρ οὖν ἔξοιδα, σὲ μὲν ἑκόντʼ ἐμὲ

κείνην τε ταῦτα δυσστομεῖν· ἐγὼ δέ νιν

985

ἄκων ἔγημα φθέγγομαί τʼ ἄκων τάδε.

ἀλλʼ οὐ γὰρ οὔτʼ ἐν τοῖσδʼ ἁλώσομαι κακὸς

γάμοισιν οὔθʼ οὓς αἰὲν ἐμφορεῖς σύ μοι

φόνους πατρῴους ἐξονειδίζων πικρῶς.

990

ἓν γάρ μʼ ἄμειψαι μοῦνον ὧν σʼ ἀνιστορῶ.

εἴ τις σὲ τὸν δίκαιον αὐτίκʼ ἐνθάδε

κτείνοι παραστάς, πότερα πυνθάνοιʼ ἂν εἰ

πατήρ σʼ ὁ καίνων ἢ τίνοιʼ ἂν εὐθέως;

δοκῶ μέν, εἴπερ ζῆν φιλεῖς, τὸν αἴτιον

995

τίνοιʼ ἂν οὐδὲ τοὔνδικον περιβλέποις.

τοιαῦτα μέντοι καὐτὸς εἰσέβην κακά,

θεῶν ἀγόντων· οἷς ἐγὼ οὐδὲ τὴν πατρὸς

ψυχὴν ἂν οἶμαι ζῶσαν ἀντειπεῖν ἐμοί.

σὺ δʼ, εἶ γὰρ οὐ δίκαιος, ἀλλʼ ἅπαν καλὸν

1000

λέγειν νομίζων ῥητὸν ἄρρητόν τʼ ἔπος,

τοιαῦτʼ ὀνειδίζεις με τῶνδʼ ἐναντίον.

καί σοι τὸ Θησέως ὄνομα θωπεῦσαι καλόν,

καὶ τὰς Ἀθήνας, ὡς κατῴκηνται καλῶς·

κᾆθʼ ὧδʼ ἐπαινῶν πολλὰ τοῦδʼ ἐκλανθάνει,

1005

ὁθούνεκʼ εἴ τις γῆ θεοὺς ἐπίσταται

τιμαῖς σεβίζειν, ἥδε τοῦθʼ ὑπερφέρει·

ἀφʼ ἧς σὺ κλέψας τὸν ἱκέτην γέροντʼ ἐμὲ

αὐτόν τʼ ἐχειροῦ τὰς κόρας τʼ οἴχει λαβών.

ἀνθʼ ὧν ἐγὼ νῦν τάσδε τὰς θεὰς ἐμοὶ

1010

καλῶν ἱκνοῦμαι καὶ κατασκήπτω λιταῖς

ἐλθεῖν ἀρωγοὺς ξυμμάχους θʼ, ἵνʼ ἐκμάθῃς

οἵων ὑπʼ ἀνδρῶν ἥδε φρουρεῖται πόλις.

Χορός

ὁ ξεῖνος, ὦναξ, χρηστός· αἱ δὲ συμφοραὶ

αὐτοῦ πανώλεις, ἄξιαι δʼ ἀμυναθεῖν.

1015

Θησεύς

ἅλις λόγων, ὡς οἱ μὲν ἐξειργασμένοι

σπεύδουσιν, ἡμεῖς δʼ οἱ παθόντες ἕσταμεν.

Κρέων

τί δῆτʼ ἀμαυρῷ φωτὶ προστάσσεις ποεῖν;

Θησεύς

ὁδοῦ κατάρχειν τῆς ἐκεῖ, πομπὸν δέ με

χωρεῖν, ἵνʼ, εἰ μὲν ἐν τόποισι τοῖσδʼ ἔχεις

1020

τὰς παῖδας ἡμῖν αὐτὸς ἐκδείξῃς ἐμοί·

εἰ δʼ ἐγκρατεῖς φεύγουσιν, οὐδὲν δεῖ πονεῖν.

ἄλλοι γὰρ οἱ σπεύδοντες, οὓς οὐ μή ποτε

χώρας φυγόντες τῆσδʼ ἐπεύξωνται θεοῖς.

ἀλλʼ ἐξυφηγοῦ· γνῶθι δʼ ὡς ἔχων ἔχει

1025

καί σʼ εἷλε θηρῶνθʼ ἡ τύχη· τὰ γὰρ δόλῳ

τῷ μὴ δικαίῳ κτήματʼ οὐχὶ σῴζεται.

κοὐκ ἄλλον ἕξεις εἰς τάδʼ· ὡς ἔξοιδά σε

οὐ ψιλὸν οὐδʼ ἄσκευον ἐς τοσήνδʼ ὕβριν

ἥκοντα τόλμης τῆς παρεστώσης τανῦν,

1030

ἀλλʼ ἔσθʼ ὅτῳ σὺ πιστὸς ὢν ἔδρας τάδε.

ἃ δεῖ μʼ ἀθρῆσαι, μηδὲ τήνδε τὴν πόλιν

ἑνὸς ποῆσαι φωτὸς ἀσθενεστέραν.

νοεῖς τι τούτων, ἢ μάτην τὰ νῦν τέ σοι

δοκεῖ λελέχθαι χὤτε ταῦτʼ ἐμηχανῶ;

1035

Κρέων

οὐδὲν σὺ μεμπτὸν ἐνθάδʼ ὢν ἐρεῖς ἐμοί·

οἴκοι δὲ χἠμεῖς εἰσόμεσθʼ ἃ χρὴ ποεῖν.

Θησεύς

χωρῶν ἀπείλει νῦν· σὺ δʼ ἡμίν, Οἰδίπους,

ἕκηλος αὐτοῦ μίμνε, πιστωθεὶς ὅτι,

ἢν μὴ θάνω ʼγὼ πρόσθεν, οὐχὶ παύσομαι

1040

πρὶν ἄν σε τῶν σῶν κύριον στήσω τέκνων.

Οἰδίπους

ὄναιο, Θησεῦ, τοῦ τε γενναίου χάριν

καὶ τῆς πρὸς ἡμᾶς ἐνδίκου προμηθίας.