Sophocles Oedipus at Colonnus

Ἄγγελος

ἄνδρες πολῖται, ξυντομωτάτως, μὲν ἂν

τύχοιμι λέξας Οἰδίπουν ὀλωλότα·

1580

ἃ δʼ ἦν τὰ πραχθέντʼ, οὔθʼ ὁ μῦθος ἐν βραχεῖ

φράσαι πάρεστιν οὔτε τἄργʼ ὅσʼ ἦν ἐκεῖ.

Χορός

ὄλωλε γὰρ δύστηνος;

Ἄγγελος

ὡς λελοιπότα

κεῖνον τὸν ἀεὶ βίοτον ἐξεπίστασο.

Χορός

πῶς; ἆρα θείᾳ κἀπόνῳ τάλας τύχῃ;

1585

Ἄγγελος

ταῦτʼ ἐστὶν ἤδη κἀποθαυμάσαι πρέπον.

ὡς μὲν γὰρ ἐνθένδʼ εἷρπε, καὶ σύ που παρὼν

ἔξοισθʼ, ὑφηγητῆρος οὐδενὸς φίλων,

ἀλλʼ αὐτὸς ἡμῖν πᾶσιν ἐξηγούμενος.

ἐπεὶ δʼ ἀφῖκτο τὸν καταρράκτην ὀδὸν

1590

χαλκοῖς βάθροισι γῆθεν ἐρριζωμένον,

ἔστη κελεύθων ἐν πολυσχίστων μιᾷ,

κοίλου πέλας κρατῆρος, οὗ τὰ Θησέως

Περίθου τε κεῖται πίστʼ ἀεὶ ξυνθήματα.

ἀφʼ οὗ μέσος στὰς τοῦ τε Θορικίου πέτρου

1595

κοίλης τʼ ἀχέρδου κἀπὸ λαΐνου τάφου,

καθέζετʼ· εἶτʼ ἔλυσε δυσπινεῖς στολάς.

κἄπειτʼ ἀΰσας παῖδας ἠνώγει ῥυτῶν

ὑδάτων ἐνεγκεῖν λουτρὰ καὶ χοάς ποθεν·

τὼ δʼ εὐχλόου Δήμητρος εἰς προσόψιον

1600

πάγον μολοῦσαι τάσδʼ ἐπιστολὰς πατρὶ

ταχεῖ ʼπόρευσαν σῦν χρόνῳ, λουτροῖς τέ νιν

ἐσθῆτί τʼ ἐξήσκησαν ᾗ νομίζεται.

ἐπεὶ δὲ παντὸς εἶχε δρῶντος ἡδονὴν

κοὐκ ἦν ἔτʼ οὐδὲν ἀργὸν ὧν ἐφίετο,

1605

κτύπησε μὲν Ζεὺς χθόνιος αἱ δὲ παρθένοι

ῥίγησαν, ὡς ἤκουσαν· ἐς δὲ γούνατα

πατρὸς πεσοῦσαι ʼκλαιον οὐδʼ ἀνίεσαν

στέρνων ἀραγμοὺς οὐδὲ παμμήκεις γόους.

ὁ δʼ ὡς ἀκούει φθόγγον ἐξαίφνης πικρόν,

1610

πτύξας ἐπʼ αὐταῖς χεῖρας εἶπεν· ὦ τέκνα,

οὐκ ἔστʼ ἔθʼ ὑμῖν τῇδʼ ἐν ἡμέρᾳ πατήρ.

ὄλωλε γὰρ δὴ πάντα τἀμά, κοὐκέτι

τὴν δυσπόνητον ἕξετʼ ἀμφʼ ἐμοὶ τροφήν·

σκληρὰν μέν, οἶδα, παῖδες· ἀλλʼ ἓν γὰρ μόνον

1615

τὰ πάντα λύει ταῦτʼ ἔπος μοχθήματα.

τὸ γὰρ φιλεῖν οὐκ ἔστιν ἐξ ὅτου πλέον

ἢ τοῦδε τἀνδρὸς ἔσχεθʼ, οὗ τητώμεναι

τὸ λοιπὸν ἤδη τὸν βίον διάζετον.

Ἄγγελος

τοιαῦτʼ ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἀμφικείμενοι

1620

λύγδην ἔκλαιον πάντες. ὡς δὲ πρὸς τέλος

γόων ἀφίκοντʼ οὐδʼ ἔτʼ ὠρώρει βοή,

ἦν μὲν σιωπή· φθέγμα δʼ ἐξαίφνης τινὸς

θώϋξεν αὐτόν, ὥστε πάντας ὀρθίας

στῆσαι φόβῳ δείσαντας ἐξαίφνης τρίχας,

1625

καλεῖ γὰρ αὐτὸν πολλὰ πολλαχῇ θεός·

ὦ οὗτος οὗτος, Οἰδίπους, τί μέλλομεν

χωρεῖν; πάλαι δὴ τἀπὸ σοῦ βραδύνεται.

ὁ δʼ ὡς ἐπῄσθετʼ ἐκ θεοῦ καλούμενος,

αὐδᾷ μολεῖν οἱ γῆς ἄνακτα Θησέα.

1630

κἀπεὶ προσῆλθεν, εἶπεν· ὦ φίλον κάρα,

δός μοι χερὸς σῆς πίστιν ὁρκίαν τέκνοις,

ὑμεῖς τε, παῖδες, τῷδε· καὶ καταίνεσον

μήποτε προδώσειν τάσδʼ ἑκών, τελεῖν δʼ ὅσʼ ἂν

μέλλῃς φρονῶν εὖ ξυμφέροντʼ αὐτοῖς ἀεί.

1635

ὁ δʼ, ὡς ἀνὴρ γενναῖος, οὐκ οἴκτου μέτα

κατῄνεσεν τάδʼ ὅρκιος δράσειν ξένῳ.

ὅπως δὲ ταῦτʼ ἔδρασεν, εὐθὺς Οἰδίπους

ψαύσας ἀμαυραῖς χερσὶν ὧν παίδων λέγει·

ὦ παῖδε, τλάσας χρὴ τὸ γενναῖον φρενὶ

1640

χωρεῖν τόπων ἐκ τῶνδε, μηδʼ ἃ μὴ θέμις

λεύσσειν δικαιοῦν μηδὲ φωνούντων κλύειν,

ἀλλʼ ἕρπεθʼ ὡς τάχιστα· πλὴν ὁ κύριος

Θησεὺς παρέστω μανθάνων τὰ δρώμενα.

τοσαῦτα φωνήσαντος εἰσηκούσαμεν

1645

ξύμπαντες· ἀστακτὶ δὲ σὺν ταῖς παρθένοις

στένοντες ὡμαρτοῦμεν. ὡς δʼ ἀπήλθομεν,

χρόνῳ βραχεῖ στραφέντες ἐξαπείδομεν

τὸν ἄνδρα τὸν μὲν οὐδαμοῦ παρόντʼ ἔτι,

ἄνακτα δʼ αὐτὸν ὀμμάτων ἐπίσκιον

1650

χεῖρʼ ἀντέχοντα κρατός, ὡς δεινοῦ τινος

φόβου φανέντος οὐδʼ ἀνασχετοῦ βλέπειν.

ἔπειτα μέντοι βαιὸν οὐδὲ σὺν χρόνῳ

ὁρῶμεν αὐτὸν γῆν τε προσκυνοῦνθʼ ἅμα

καὶ τὸν θεῶν Ὄλυμπον ἐν ταὐτῷ λόγῳ.

1655

μόρῳ δʼ ὁποίῳ κεῖνος ὤλετʼ, οὐδʼ ἂν εἷς

θνητῶν φράσειε, πλὴν τὸ Θησέως κάρα.

οὐ γάρ τις αὐτὸν οὔτε πυρφόρος θεοῦ

κεραυνὸς ἐξέπραξεν οὔτε ποντία

θύελλα κινηθεῖσα τῷ τότʼ ἐν χρόνῳ,

1660

ἀλλʼ ἤ τις ἐκ θεῶν πομπὸς ἢ τὸ νερτέρων

εὔνουν διαστὰν γῆς ἀλύπητον βάθρον.

ἁνὴρ γὰρ οὐ στενακτὸς οὐδὲ σὺν νόσοις

ἀλγεινὸς ἐξεπέμπετʼ, ἀλλʼ εἴ τις βροτῶν

θαυμαστός. εἰ δὲ μὴ δοκῶ φρονῶν λέγειν,

1665

οὐκ ἂν παρείμην οἷσι μὴ δοκῶ φρονεῖν.

Χορός

ποῦ δʼ αἵ τε παῖδες χοἰ προπέμψαντες φίλων;

Ἄγγελος

αἵδʼ οὐχ ἑκάς· γόων γὰρ οὐκ ἀσήμονες

φθόγγοι σφε σημαίνουσι δεῦρʼ ὁρμωμένας.