Euripides Orestes

Ἠλέκτρα

οὐκ εἰσακούουσʼ· ὦ τάλαινʼ ἐγὼ κακῶν.

ἆρʼ ἐς τὸ κάλλος ἐκκεκώφηται ξίφη;

τάχα τις Ἀργείων ἔνοπλος ὁρμήσας

ποδὶ βοηδρόμῳ μέλαθρα προσμείξει.

1290

σκέψασθέ νυν ἄμεινον· οὐχ ἕδρας ἀγών·

ἀλλʼ αἳ μὲν ἐνθάδʼ, αἳ δʼ ἐκεῖσʼ ἑλίσσετε.

Χορός

ἀμείβω κέλευθον σκοποῦσα πάντῃ.

1295

Ἑλένη

ἰὼ Πελασγὸν Ἄργος, ὄλλυμαι κακῶς.

Χορός

— ἠκούσαθʼ; ἅνδρες χεῖρʼ ἔχουσιν ἐν φόνῳ.

— Ἑλένης τὸ κώκυμʼ ἐστίν, ὡς ἀπεικάσαι.

Ἠλέκτρα

ὦ Διός, ὦ Διὸς ἀέναον κράτος,

ἔλθʼ ἐπίκουρος ἐμοῖς φίλοισι πάντως.

1300

Ἑλένη

Μενέλαε, θνῄσκω· σὺ δὲ παρών μʼ οὐκ ὠφελεῖς.

Ἠλέκτρα

φονεύετε, καίνετε,

ὄλλυτε, δίπτυχα δίστομα φάσγανα

ἐκ χερὸς ἱέμενοι

τὰν λιποπάτορα λιπόγαμον, ἃ

1305

πλείστους ἔκανεν Ἑλλάνων

δορὶ παρὰ ποταμὸν ὀλομένους,

ὅθι δάκρυα δάκρυσιν ἔπεσεν

σιδαρέοισι βέλεσιν ἀμ-

φὶ τὰς Σκαμάνδρου δίνας.

1310

Χορός

σιγᾶτε σιγᾶτʼ· ᾐσθόμην κτύπου τινὸς

κέλευθον ἐσπεσόντος ἀμφὶ δώματα.

Ἠλέκτρα

ὦ φίλταται γυναῖκες, ἐς μέσον φόνον

ἥδʼ Ἑρμιόνη πάρεστι· παύσωμεν βοήν.

στείχει γὰρ ἐσπεσοῦσα δικτύων βρόχους.

1315

καλὸν τὸ θήραμʼ, ἢν ἁλῷ, γενήσεται.

πάλιν κατάστηθʼ ἡσύχῳ μὲν ὄμματι,

χρόᾳ δʼ ἀδήλῳ τῶν δεδραμένων πέρι·

κἀγὼ σκυθρωποὺς ὀμμάτων ἕξω κόρας,

ὡς δῆθεν οὐκ εἰδυῖα τἀξειργασμένα.

1320

ὦ παρθένʼ, ἥκεις τὸν Κλυταιμήστρας τάφον

στέψασα καὶ σπείσασα νερτέροις χοάς;

Ἑρμιόνη

ἥκω, λαβοῦσα πρευμένειαν. ἀλλά μοι

φόβος τις εἰσελήλυθʼ, ἥντινʼ ἐν δόμοις

τηλουρὸς οὖσα δωμάτων κλύω βοήν.

1325

Ἠλέκτρα

τί δʼ; ἄξιʼ ἡμῖν τυγχάνει στεναγμάτων.

Ἑρμιόνη

εὔφημος ἴσθι· τί δὲ νεώτερον λέγεις;

Ἠλέκτρα

θανεῖν Ὀρέστην κἄμʼ ἔδοξε τῇδε γῇ.

Ἑρμιόνη

μὴ δῆτʼ, ἐμοῦ γε συγγενεῖς πεφυκότας.

Ἠλέκτρα

ἄραρʼ· ἀνάγκης δʼ ἐς ζυγὸν καθέσταμεν.

1330

Ἑρμιόνη

ἦ τοῦδʼ ἕκατι καὶ βοὴ κατὰ στέγας;

Ἠλέκτρα

ἱκέτης γὰρ Ἑλένης γόνασι προσπεσὼν βοᾷ —

Ἑρμιόνη

τίς; οὐδὲν οἶδα μᾶλλον, ἢν σὺ μὴ λέγῃς.

Ἠλέκτρα

τλήμων Ὀρέστης· μὴ θανεῖν, ἐμοῦ θʼ ὕπερ.

Ἑρμιόνη

ἐπʼ ἀξίοισί τἄρʼ ἀνευφημεῖ δόμος.

1335

Ἠλέκτρα

περὶ τοῦ γὰρ ἄλλου μᾶλλον ἂν φθέγξαιτό τις;

ἀλλʼ ἐλθὲ καὶ μετάσχες ἱκεσίας φίλοις,

σῇ μητρὶ προσπεσοῦσα τῇ μέγʼ ὀλβίᾳ,

Μενέλαον ἡμᾶς μὴ θανόντας εἰσιδεῖν.

ἀλλʼ, ὦ τραφεῖσα μητρὸς ἐν χεροῖν ἐμῆς,

1340

οἴκτιρον ἡμᾶς κἀπικούφισον κακῶν.

ἴθʼ εἰς ἀγῶνα δεῦρʼ, ἐγὼ δʼ ἡγήσομαι·

σωτηρίας γὰρ τέρμʼ ἔχεις ἡμῖν μόνη.

Ἑρμιόνη

ἰδού, διώκω τὸν ἐμὸν ἐς δόμους πόδα.

σώθηθʼ ὅσον γε τοὐπʼ ἐμέ.

1345

Ἠλέκτρα

ὦ κατὰ στέγας

φίλοι ξιφήρεις, οὐχὶ συλλήψεσθʼ ἄγραν;

Ἑρμιόνη

οἲ ἐγώ· τίνας τούσδʼ εἰσορῶ;

Ὀρέστης

σιγᾶν χρεών·

ἡμῖν γὰρ ἥκεις, οὐχὶ σοί, σωτηρία.

Ἠλέκτρα

ἔχεσθʼ ἔχεσθε· φάσγανον δὲ πρὸς δέρῃ

βάλλοντες ἡσυχάζεθʼ, ὡς εἰδῇ τόδε

1350

Μενέλαος, οὕνεκʼ ἄνδρας, οὐ Φρύγας κακούς,

εὑρὼν ἔπραξεν οἷα χρὴ πράσσειν κακούς.