‘τὸ μὲν καθεστὸς τοῖς Ἕλλησι νόμιμον , ὦ Λακεδαιμόνιοι καὶ ξύμμαχοι , ἴσμεν · τοὺς γὰρ ἀφισταμένους ἐν τοῖς πολέμοις καὶ ξυμμαχίαν τὴν πρὶν ἀπολείποντας οἱ δεξάμενοι , καθ’ ὅσον μὲν ὠφελοῦνται , ἐν ἡδονῇ ἔχουσι , νομίζοντες δὲ εἶναι προδότας τῶν πρὸ τοῦ φίλων χείρους ἡγοῦνται .
καὶ οὐκ ἄδικος αὕτη ἡ ἀξίωσίς ἐστιν , εἰ τύχοιεν πρὸς ἀλλήλους οἵ τε ἀφιστάμενοι καὶ ἀφ’ ὧν διακρίνοιντο ἴσοι μὲν τῇ γνώμῃ ὄντες καὶ εὐνοίᾳ , ἀντίπαλοι δὲ τῇ παρασκευῇ καὶ δυνάμει , πρόφασίς τε ἐπιεικὴς μηδεμία ὑπάρχοι τῆς ἀποστάσεως · ὃ ἡμῖν καὶ Ἀθηναίοις οὐκ ἦν .
μηδέ τῳ χείρους δόξωμεν εἶναι εἰ ἐν τῇ εἰρήνῃ τιμώμενοι ὑπ’ αὐτῶν ἐν τοῖς δεινοῖς ἀφιστάμεθα .
Historiae. Thucydides. Henry Stuart Jones. Oxford. 1910.
Tufts University provided support for entering this text.
This text was converted to electronic form by professional data entry and has been proofread to a medium level of accuracy.