‘καὶ νῦν τοῦ ἀφανοῦς τε τούτου διὰ τὸ ἀτέκμαρτον δέος καὶ διὰ τὸ ἤδη † φοβεροὺς παρόντας Ἀθηναίους , κατ’ ἀμφότερα ἐκπλαγέντες , καὶ τὸ ἐλλιπὲς τῆς γνώμης , ὧν ἕκαστός τι ᾠήθημεν πράξειν , ταῖς κωλύμαις ταύταις ἱκανῶς νομίσαντες εἰρχθῆναι , τοὺς ἐφεστῶτας πολεμίους ἐκ τῆς χώρας ἀποπέμπωμεν , καὶ αὐτοὶ μάλιστα μὲν ἐς ἀίδιον ξυμβῶμεν , εἰ δὲ μή , χρόνον ὡς πλεῖστον σπεισάμενοι τὰς ἰδίας διαφορὰς ἐς αὖθις ἀναβαλώμεθα . τὸ
ξύμπαν τε δὴ γνῶμεν πειθόμενοι μὲν ἐμοὶ πόλιν ἕξοντες ἕκαστος ἐλευθέραν , ἀφ’ ἧς αὐτοκράτορες ὄντες τὸν εὖ καὶ κακῶς δρῶντα ἐξ ἴσου ἀρετῇ ἀμυνούμεθα · ἢν δ᾽ ἀπιστήσαντες ἄλλοις ὑπακούσωμεν , οὐ περὶ τοῦ τιμωρήσασθαί τινα , ἀλλὰ καὶ ἄγαν εἰ τύχοιμεν , φίλοι μὲν ἂν τοῖς ἐχθίστοις , διάφοροι δὲ οἷς οὐ χρὴ κατ’ ἀνάγκην γιγνοίμεθα .
Historiae. Thucydides. Henry Stuart Jones. Oxford. 1910.
Tufts University provided support for entering this text.
This text was converted to electronic form by professional data entry and has been proofread to a medium level of accuracy.