τὸν
δʼ
αὖτε
προσέειπε
θεὰ
γλαυκῶπις
Ἀθήνη
·
ὦ
πάτερ
ἀργικέραυνε
κελαινεφὲς
οἷον
ἔειπες
·
ἄνδρα
θνητὸν
ἐόντα
πάλαι
πεπρωμένον
αἴσῃ
ἂψ
ἐθέλεις
θανάτοιο
δυσηχέος
ἐξαναλῦσαι
;
180
ἔρδʼ
·
ἀτὰρ
οὔ
τοι
πάντες
ἐπαινέομεν
θεοὶ
ἄλλοι
.
τὴν
δʼ
ἀπαμειβόμενος
προσέφη
νεφεληγερέτα
Ζεύς
·
θάρσει
Τριτογένεια
φίλον
τέκος
·
οὔ
νύ
τι
θυμῷ
πρόφρονι
μυθέομαι
,
ἐθέλω
δέ
τοι
ἤπιος
εἶναι
·
ἔρξον
ὅπῃ
δή
τοι
νόος
ἔπλετο
,
μὴ
δʼ
ἔτʼ
ἐρώει
.
185
ὣς
εἰπὼν
ὄτρυνε
πάρος
μεμαυῖαν
Ἀθήνην
·
βῆ
δὲ
κατʼ
Οὐλύμποιο
καρήνων
ἀΐξασα
.
Ἕκτορα
δʼ
ἀσπερχὲς
κλονέων
ἔφεπʼ
ὠκὺς
Ἀχιλλεύς
.
ὡς
δʼ
ὅτε
νεβρὸν
ὄρεσφι
κύων
ἐλάφοιο
δίηται
ὄρσας
ἐξ
εὐνῆς
διά
τʼ
ἄγκεα
καὶ
διὰ
βήσσας
·
190
τὸν
δʼ
εἴ
πέρ
τε
λάθῃσι
καταπτήξας
ὑπὸ
θάμνῳ
,
ἀλλά
τʼ
ἀνιχνεύων
θέει
ἔμπεδον
ὄφρά
κεν
εὕρῃ
·
ὣς
Ἕκτωρ
οὐ
λῆθε
ποδώκεα
Πηλεΐωνα
.
ὁσσάκι
δʼ
ὁρμήσειε
πυλάων
Δαρδανιάων
ἀντίον
ἀΐξασθαι
ἐϋδμήτους
ὑπὸ
πύργους
,
195
εἴ
πως
οἷ
καθύπερθεν
ἀλάλκοιεν
βελέεσσι
,
τοσσάκι
μιν
προπάροιθεν
ἀποστρέψασκε
παραφθὰς
πρὸς
πεδίον
·
αὐτὸς
δὲ
ποτὶ
πτόλιος
πέτετʼ
αἰεί
.
ὡς
δʼ
ἐν
ὀνείρῳ
οὐ
δύναται
φεύγοντα
διώκειν
·
οὔτʼ
ἄρʼ
ὃ
τὸν
δύναται
ὑποφεύγειν
οὔθʼ
ὃ
διώκειν
·
200
ὣς
ὃ
τὸν
οὐ
δύνατο
μάρψαι
ποσίν
,
οὐδʼ
ὃς
ἀλύξαι
.
πῶς
δέ
κεν
Ἕκτωρ
κῆρας
ὑπεξέφυγεν
θανάτοιο
,
εἰ
μή
οἱ
πύματόν
τε
καὶ
ὕστατον
ἤντετʼ
Ἀπόλλων
ἐγγύθεν
,
ὅς
οἱ
ἐπῶρσε
μένος
λαιψηρά
τε
γοῦνα
;
λαοῖσιν
δʼ
ἀνένευε
καρήατι
δῖος
Ἀχιλλεύς
,
205
οὐδʼ
ἔα
ἱέμεναι
ἐπὶ
Ἕκτορι
πικρὰ
βέλεμνα
,
μή
τις
κῦδος
ἄροιτο
βαλών
,
ὃ
δὲ
δεύτερος
ἔλθοι
.
ἀλλʼ
ὅτε
δὴ
τὸ
τέταρτον
ἐπὶ
κρουνοὺς
ἀφίκοντο
,
καὶ
τότε
δὴ
χρύσεια
πατὴρ
ἐτίταινε
τάλαντα
,
ἐν
δʼ
ἐτίθει
δύο
κῆρε
τανηλεγέος
θανάτοιο
,
210
τὴν
μὲν
Ἀχιλλῆος
,
τὴν
δʼ
Ἕκτορος
ἱπποδάμοιο
,
ἕλκε
δὲ
μέσσα
λαβών
·
ῥέπε
δʼ
Ἕκτορος
αἴσιμον
ἦμαρ
,
ᾤχετο
δʼ
εἰς
Ἀΐδαο
,
λίπεν
δέ
ἑ
Φοῖβος
Ἀπόλλων
.
Πηλεΐωνα
δʼ
ἵκανε
θεὰ
γλαυκῶπις
Ἀθήνη
,
ἀγχοῦ
δʼ
ἱσταμένη
ἔπεα
πτερόεντα
προσηύδα
·
215
νῦν
δὴ
νῶι
ἔολπα
Διῒ
φίλε
φαίδιμʼ
Ἀχιλλεῦ
οἴσεσθαι
μέγα
κῦδος
Ἀχαιοῖσι
προτὶ
νῆας
Ἕκτορα
δῃώσαντε
μάχης
ἄατόν
περ
ἐόντα
.
οὔ
οἱ
νῦν
ἔτι
γʼ
ἔστι
πεφυγμένον
ἄμμε
γενέσθαι
,
οὐδʼ
εἴ
κεν
μάλα
πολλὰ
πάθοι
ἑκάεργος
Ἀπόλλων
220
προπροκυλινδόμενος
πατρὸς
Διὸς
αἰγιόχοιο
.
ἀλλὰ
σὺ
μὲν
νῦν
στῆθι
καὶ
ἄμπνυε
,
τόνδε
δʼ
ἐγώ
τοι
οἰχομένη
πεπιθήσω
ἐναντίβιον
μαχέσασθαι
.
ὣς
φάτʼ
Ἀθηναίη
,
ὃ
δʼ
ἐπείθετο
,
χαῖρε
δὲ
θυμῷ
,
στῆ
δʼ
ἄρʼ
ἐπὶ
μελίης
χαλκογλώχινος
ἐρεισθείς
.
225
ἣ
δʼ
ἄρα
τὸν
μὲν
ἔλειπε
,
κιχήσατο
δʼ
Ἕκτορα
δῖον
Δηϊφόβῳ
ἐϊκυῖα
δέμας
καὶ
ἀτειρέα
φωνήν
·
ἀγχοῦ
δʼ
ἱσταμένη
ἔπεα
πτερόεντα
προσηύδα
·
ἠθεῖʼ
ἦ
μάλα
δή
σε
βιάζεται
ὠκὺς
Ἀχιλλεὺς
ἄστυ
πέρι
Πριάμοιο
ποσὶν
ταχέεσσι
διώκων
·
230
ἀλλʼ
ἄγε
δὴ
στέωμεν
καὶ
ἀλεξώμεσθα
μένοντες
.
τὴν
δʼ
αὖτε
προσέειπε
μέγας
κορυθαίολος
Ἕκτωρ
·
Δηΐφοβʼ
ἦ
μέν
μοι
τὸ
πάρος
πολὺ
φίλτατος
ἦσθα
γνωτῶν
οὓς
Ἑκάβη
ἠδὲ
Πρίαμος
τέκε
παῖδας
·
νῦν
δʼ
ἔτι
καὶ
μᾶλλον
νοέω
φρεσὶ
τιμήσασθαι
,
235
ὃς
ἔτλης
ἐμεῦ
εἵνεκʼ
,
ἐπεὶ
ἴδες
ὀφθαλμοῖσι
,
τείχεος
ἐξελθεῖν
,
ἄλλοι
δʼ
ἔντοσθε
μένουσι
.
τὸν
δʼ
αὖτε
προσέειπε
θεὰ
γλαυκῶπις
Ἀθήνη
·
ἠθεῖʼ
ἦ
μὲν
πολλὰ
πατὴρ
καὶ
πότνια
μήτηρ
λίσσονθʼ
ἑξείης
γουνούμενοι
,
ἀμφὶ
δʼ
ἑταῖροι
,
240
αὖθι
μένειν
·
τοῖον
γὰρ
ὑποτρομέουσιν
ἅπαντες
·
ἀλλʼ
ἐμὸς
ἔνδοθι
θυμὸς
ἐτείρετο
πένθεϊ
λυγρῷ
.
νῦν
δʼ
ἰθὺς
μεμαῶτε
μαχώμεθα
,
μὴ
δέ
τι
δούρων
ἔστω
φειδωλή
,
ἵνα
εἴδομεν
εἴ
κεν
Ἀχιλλεὺς
νῶϊ
κατακτείνας
ἔναρα
βροτόεντα
φέρηται
245
νῆας
ἔπι
γλαφυράς
,
ἦ
κεν
σῷ
δουρὶ
δαμήῃ
.
ὣς
φαμένη
καὶ
κερδοσύνῃ
ἡγήσατʼ
Ἀθήνη
·
οἳ
δʼ
ὅτε
δὴ
σχεδὸν
ἦσαν
ἐπʼ
ἀλλήλοισιν
ἰόντες
,
τὸν
πρότερος
προσέειπε
μέγας
κορυθαίολος
Ἕκτωρ
·
οὔ
σʼ
ἔτι
Πηλέος
υἱὲ
φοβήσομαι
,
ὡς
τὸ
πάρος
περ
250
τρὶς
περὶ
ἄστυ
μέγα
Πριάμου
δίον
,
οὐδέ
ποτʼ
ἔτλην
μεῖναι
ἐπερχόμενον
·
νῦν
αὖτέ
με
θυμὸς
ἀνῆκε
στήμεναι
ἀντία
σεῖο
·
ἕλοιμί
κεν
ἤ
κεν
ἁλοίην
.
ἀλλʼ
ἄγε
δεῦρο
θεοὺς
ἐπιδώμεθα
·
τοὶ
γὰρ
ἄριστοι
μάρτυροι
ἔσσονται
καὶ
ἐπίσκοποι
ἁρμονιάων
·
255
οὐ
γὰρ
ἐγώ
σʼ
ἔκπαγλον
ἀεικιῶ
,
αἴ
κεν
ἐμοὶ
Ζεὺς
δώῃ
καμμονίην
,
σὴν
δὲ
ψυχὴν
ἀφέλωμαι
·
ἀλλʼ
ἐπεὶ
ἄρ
κέ
σε
συλήσω
κλυτὰ
τεύχεʼ
Ἀχιλλεῦ
νεκρὸν
Ἀχαιοῖσιν
δώσω
πάλιν
·
ὣς
δὲ
σὺ
ῥέζειν
.
Homeri Opera. Homer. David B. Monro, Thomas W. Allen. Oxford. 1908-1920.
Tufts University provided support for entering this text.
This text was converted to electronic form by professional data entry and has been proofread to a medium level of accuracy.