Homer, Homeri Opera, 23.54

ὣς ἔφαθʼ , οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίθοντο .

ἐσσυμένως δʼ ἄρα δόρπον ἐφοπλίσσαντες ἕκαστοι

δαίνυντʼ , οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης .

αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο ,

οἳ μὲν κακκείοντες ἔβαν κλισίην δὲ ἕκαστος ,

Πηλεΐδης δʼ ἐπὶ θινὶ πολυφλοίσβοιο θαλάσσης

κεῖτο βαρὺ στενάχων πολέσιν μετὰ Μυρμιδόνεσσιν

ἐν καθαρῷ , ὅθι κύματʼ ἐπʼ ἠϊόνος κλύζεσκον ·

εὖτε τὸν ὕπνος ἔμαρπτε λύων μελεδήματα θυμοῦ

νήδυμος ἀμφιχυθείς · μάλα γὰρ κάμε φαίδιμα γυῖα

Ἕκτορʼ ἐπαΐσσων προτὶ Ἴλιον ἠνεμόεσσαν ·

ἦλθε δʼ ἐπὶ ψυχὴ Πατροκλῆος δειλοῖο

πάντʼ αὐτῷ μέγεθός τε καὶ ὄμματα κάλʼ ἐϊκυῖα

καὶ φωνήν , καὶ τοῖα περὶ χροῒ εἵματα ἕστο ·

στῆ δʼ ἄρʼ ὑπὲρ κεφαλῆς καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπεν ·

εὕδεις , αὐτὰρ ἐμεῖο λελασμένος ἔπλευ Ἀχιλλεῦ .

οὐ μέν μευ ζώοντος ἀκήδεις , ἀλλὰ θανόντος ·

θάπτέ με ὅττι τάχιστα πύλας Ἀΐδαο περήσω .

τῆλέ με εἴργουσι ψυχαὶ εἴδωλα καμόντων ,

οὐδέ μέ πω μίσγεσθαι ὑπὲρ ποταμοῖο ἐῶσιν ,

ἀλλʼ αὔτως ἀλάλημαι ἀνʼ εὐρυπυλὲς Ἄϊδος δῶ .

καί μοι δὸς τὴν χεῖρʼ · ὀλοφύρομαι , οὐ γὰρ ἔτʼ αὖτις

νίσομαι ἐξ Ἀΐδαο , ἐπήν με πυρὸς λελάχητε .

οὐ μὲν γὰρ ζωοί γε φίλων ἀπάνευθεν ἑταίρων

βουλὰς ἑζόμενοι βουλεύσομεν , ἀλλʼ ἐμὲ μὲν κὴρ

ἀμφέχανε στυγερή , ἥ περ λάχε γιγνόμενόν περ ·

καὶ δὲ σοὶ αὐτῷ μοῖρα , θεοῖς ἐπιείκελʼ Ἀχιλλεῦ ,

τείχει ὕπο Τρώων εὐηφενέων ἀπολέσθαι .

ἄλλο δέ τοι ἐρέω καὶ ἐφήσομαι αἴ κε πίθηαι ·

μὴ ἐμὰ σῶν ἀπάνευθε τιθήμεναι ὀστέʼ Ἀχιλλεῦ ,

ἀλλʼ ὁμοῦ ὡς ἐτράφημεν ἐν ὑμετέροισι δόμοισιν ,

εὖτέ με τυτθὸν ἐόντα Μενοίτιος ἐξ Ὀπόεντος

ἤγαγεν ὑμέτερόνδʼ ἀνδροκτασίης ὕπο λυγρῆς ,

ἤματι τῷ ὅτε παῖδα κατέκτανον Ἀμφιδάμαντος

νήπιος οὐκ ἐθέλων ἀμφʼ ἀστραγάλοισι χολωθείς ·

ἔνθά με δεξάμενος ἐν δώμασιν ἱππότα Πηλεὺς

ἔτραφέ τʼ ἐνδυκέως καὶ σὸν θεράποντʼ ὀνόμηνεν ·

ὣς δὲ καὶ ὀστέα νῶϊν ὁμὴ σορὸς ἀμφικαλύπτοι

χρύσεος ἀμφιφορεύς , τόν τοι πόρε πότνια μήτηρ .

Homer Homeri Opera